Afgelopen zaterdag is zij uit Mexico in Costa Rica aangekomen. Omdat ze zich niet lekker voelde en de zaak niet vertrouwde is ze naar het ziekenhuis gegaan. Ze is een dag opgenomen geweest en de laboratorium onderzoeken die gedaan zijn wezen inderdaad uit dat ze het H1N1 virus uit Mexico had meegenomen.

Herstellen van de varkensgriep

Op dit moment gaat het goed met de patiënt en is ze thuis herstellende van de griep. Aanvullende medicijnen waren en/of zijn niet nodig en ze hersteld op eigen kracht. Volgens het ministerie van volksgezondheid wordt haar gezondheid “nauwlettend in de gaten gehouden”.

Het ministerie gaf tevens aan dat Costa Rica het eerste midden-Amerikaanse land is waar de griep officieel is vastgesteld. 16 Andere mogelijke gevallen bleken na laboratoriumonderzoek geen varkensgriep te zijn.

De dag nadat Laura in het ziekenhuis was opgenomen en ik de eerste hulp uitgestuurd werd had ik nog niets gehoord uit hetzelfde ziekenhuis. Geen update over een geslaagde operatie, geen details over bezoek, geen bericht over wanneer ze mogelijk naar huis zou mogen. Omdat ik inmiddels weer dat face-to-face véél beter werkt ben ik direct in de ochtend naar het ziekenhuis gegaan om zo te proberen wat informatie los te krijgen.

In de uitslaapkamer

Het enige dat ik los kreeg van de dame die de balie bij de eerste hulp bemande was dat ze nog in de uitslaapkamer zou liggen. Bezoek was helaas niet mogelijk en ik kon proberen om bij de informatiebalie (zeer handig: geheel aan de andere kant van het ziekenhuis) een bezoekpas los te krijgen. Een bezoekpas is nodig om personen in het ziekenhuis te bezoeken. Zonder pas kom je simpelweg niet voorbij de bewakers.

De informatiebalie, overigens ook bewaakt door een vervaarlijk uitziende bewaker in het bezit van een vuurwapen, wist mij te vertellen dat Laura -herhaling- nog op de uitslaapkamer lag. Ik zou vanaf 16.00 een bezoek kunnen plegen. Dat duurde mij natuurlijk veel te lang maar helaas was de verpleegster die mij eerder naar binnen had geloodst niet aan het werk en dus stond ik machteloos. Na het afgeven van mijn identiteitsbewijs kreeg ik een bezoekpas voor 16.00 tot 19.00 en droop ik af richting huis.

Een bezoekschema

Omdat de familie en vrienden van Laura natuurlijk ook graag een bezoek aan het ziekenhuis wilden brengen begon ik vrijwel direct te bellen met iedereen om een bezoekschema te maken. In Costa Rica mag er slechts 1 bezoeker per patiënt naar binnen en om te voorkomen dat iedereen om 16.00 in het ziekenhuis staat is een schema wel zo handig.

Het schema was nog niet af of ik werd gebeld door Laura. Een vriendelijke arts had haar zijn mobiele telefoon geleend en ze mocht even snel naar buiten bellen. Zo hoorde ik van de geslaagde operatie en van het feit dat ze diezelfde dag nog het ziekenhuis uit mocht. Aan het begin van de middag zou ze klaarstaan bij de eerste hulp en kon ik haar mee naar huis nemen. Vriendelijk natuurlijk van de arts, maar een vreemde gang van zaken! Officieel had ik nog helemaal niets gehoord namelijk.

Klik hieronder op “Continue Reading” om verder te lezen.

Wederom bij de eerste hulp

Aan het begin van de middag stond ik bij de eerste hulp. De tijd verstreek en geen Laura te bekennen. Ik begon sterk te twijfelen of dit inderdaad de plek was waar mensen werden vrijgelaten uit de gevangenis die hier ziekenhuis heet. Inderdaad bleek ik het verkeerd te hebben begrepen en dus toog ik richting de informatiebalie, wederom een heel ziekenhuis doorkruisend (buitenom dan wel, binnendoor mag niemand).

Nog voordat ik me bij de informatiebalie kon melden rinkelde mijn telefoon. Een verpleegster die niet de moeite nam om haar naam te noemen vertelde mij dat ik per direct Laura kon afhalen bij ingang nummer zoveel. Bij ingang X bleek ik inderdaad zonder problemen de bewaking te kunnen passeren en trof ik Laura aan in een rolstoel.

Eindelijk vrij!

Uiteraard was ik blij en gelukkig weer bij mijn vrouw te kunnen zijn. Laura had weinig pijn en voelde zich opvallend goed. Voordat wij het ziekenhuis konden verlaten moest zij zich nog even omkleden (in het ziekenhuis dragen alle vrouwen dezelfde roze en de mannen dezelfde blauwe ziekenhuiskleding) en afmelden bij een verpleegster. Het afmelden bleek weer een administratie van jewelste te zijn waarbij er allerlei dubbele vragen werden gesteld. Uiteindelijk kreeg Laura een kaart met een stempel en konden we vertrekken.

De kaart met stempel bleek nog nut te hebben ook. Zonder deze kaart kom je als patiënt het ziekenhuis namelijk simpelweg niet uit! De bewaker controleert je gegevens en de kaart waarna je pas echt mag vertrekken.

Alles gaat weer beter

Op dit moment ligt Laura naast me. Ze heeft een aantal hechtingen die er over een paar dagen uit mogen en ze voelt zich naar omstandigheden prima. Eten gaat nog in kleine beetjes en dan voornamelijk de lokale variant van Olvarit. Maar ze komt er absoluut bovenop!

Nadat Laura vanochtend eerst naar een privé ‘huisarts’ was geweest voor aanhoudende buikpijn, misselijkheid en koorts bleek na een echo (ja, dat kan de huisarts ook, als je maar betaald) dat er waarschijnlijk een ontstoken blindedarm in haar lichaam zat. Een dergelijk iets is dusdanig ernstig dat er meteen actie ondernomen moet worden en dus kreeg ze een verwijzing mee voor de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Een publiek ziekenhuis in plaats van een privé kliniek.

Slechte informatievoorziening

Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis werden Laura en ik al snel van elkaar gescheiden. Laura mocht doorlopen naar de ‘wachtkamer voor patiënten’ terwijl ik in de wachtkamer plaats mocht nemen waar het bedompt en warm was en tevens iedere 10 minuten een flinke dot smog naar binnen werd geblazen door een passerende bus. Met iedere minuut die passeerde werd ik echter ongeruster. Ik hoorde niets, ik zag niets, en zat in een wachtkamer waar ik gewoon niet wilde zijn. De bewaker was echter nors en stug en ik mocht simpelweg niet doorlopen naar ‘de wachtkamer voor de patiënten’ om mijn vrouw te zien.

Informatievoorziening is een woord dat in Costa Rica soms nog uitgevonden moet worden lijkt het. Niet alleen bij de immigratiedienst maar ook in het ziekenhuis is blinkt men uit in het verstrekken van non-informatie. Niemand weet wat. Een passerende zuster niet, een dokter niet, de bewaker niet. Zelfs de ‘patiënten informatie balie’ geeft nul op het rekest wanneer je informeert naar de status van een patiënt.

Op een illegale manier het ziekenhuis in

Uiteindelijk bleek ik via-via op een semi-illegale manier naar binnen geloodst te kunnen worden. De tante van Laura heeft een nichtje dat als verpleegster in hetzelfde ziekenhuis werkt (jaja) en zij was zo vriendelijk om de bewaker te vertellen dat ik even met haar meeging, om vervolgens nooit meer terug te keren. Eenmaal aangekomen in de ‘wachtkamer voor patiënten’ viel ik echter van de ene verbazing in de andere.

Klik hieronder op “Continue Reading” om verder te lezen.

Net als in de film: patiënten in de gang

De gangen in dit gedeelte van het ziekenhuis stonden vol met bedden waar patiënten in lagen die allemaal in afwachting waren van spoedeisende hulp. En niet alleen bedden sierden de gang, ook rolstoelen met slapende oudjes en banken met bloedende jongeren waren er overvloedig aanwezig. De zaal zelf gaf al geen ander beeld. Een chaotisch tafereel van bedden, rolstoelen, banken en gewone zitjes waarin zowel personeel als patiënten als mieren door elkaar heen leken te lopen. Het leek alsof ik een film was binnengestapt.

Overal op de gang rinkelden mobiele telefoons. In tegenstelling tot vele andere landen zijn die hier in een ziekenhuis blijkbaar niet verboden. Niet alleen patiënten praten druk met andere over hun huidige situatie ook doktoren en verpleegkundigen zijn zo af en toe te betrappen op een gesprek dat gaat over de (klein)kinderen of het eten van vanavond. Doordat Laura met een lege accu zat konden wij helaas niet eerder van deze mogelijkheid gebruik maken.

Gevonden!

Laura was gelukkig snel gevonden en zo waren wij in ieder geval niet alleen meer. We namen plaats op een bank naast een moeder en zoon die al 7(!) uur aan het wachten waren op een vrije kamer en wachtte af op wat komen zou gaan.

Nadat 3 verschillende doktoren, met ieder 3 verschillende meningen, de röntgenfoto van Laura hadden bekeken (overigens genomen met de kleren aan waardoor je er erg opvallende zaken op terugziet als de BH sluiten maar ook de rits en riem van haar broek) kwam men tot de conclusie dat een operatie nog vandaag nodig was. Laura werd weer de gang opgestuurd, met de röntgenfoto in de hand want je dossier wordt je geacht zelf bij je te houden, en er zou contact opgenomen worden.

Voorbereiding op de operatie

Hoe lang het heeft geduurd weet ik niet meer maar na verloop van tijd moest Laura een operatie-outfit aantrekken. Een dunne groene badjas. Alle andere kleren werden in een vuilniszak gestopt die ik later mee naar huis mocht nemen. Geen kleding of sieraad mocht ze achterhouden en zelfs haar bril moest af en kon ik mee naar huis nemen.

Tegen half acht in de avond leek een bewaker in de gaten te krijgen dat ik helemaal niet thuishoorde op deze plek en werd ik vriendelijk (serieus dit keer!) verzocht het ziekenhuis te verlaten. Dat heb ik dus ook maar gedaan. Helaas werd ik meteen weer op de feiten gedrukt dat zodra je de ‘wachtkamer voor patiënten’ verlaat er geen informatie meer beschikbaar is. Op het moment van schrijven wordt Laura geopereerd, denk ik tenminste. Morgenochtend mag ik gaan uitzoeken waar ze eigenlijk ergens in dat ziekenhuis is. De bezoekuren zijn dan wel van 16.00 tot 19.00, toch sta ik er voor 09.00. Ik wil simpelweg weten hoe het met mijn vrouw gaat na een operatie.

Wordt vervolgd…

Bovenstaande is geen grap! In Costa Rica is de gezondheidszorg opgesplitst in 2 delen: een privaat deel en een publiek deel. De publieke ziekenhuizen bieden een goede gezondheidszorg maar zijn vaak druk, overbevolkt en traag. Daarnaast zijn de gebouwen vaak verouderd en weinig onderhouden. De private ziekenhuizen zijn precies het tegenovergestelde: nieuw, luxe en snel maar ook duur.

Omdat de private ziekenhuizen nu eenmaal klanten moeten trekken zie je deze ziekenhuizen actief adverteren in de verschillende media. Zo stond er vandaag dus een paginagrote advertentie in de krant van het CIMA ziekenhuis. Omdat ze inmiddels 8 jaar bestaan krijg je 15% korting op de huur van een kamer, wat overigens ook echt jouw kamer is want je deelt hem met niemand anders. Uiteraard stonden er ook kleine lettertjes onderaan de advertentie met lachende gezichten van verpleegsters in blauwe uniformen: de korting geldt niet voor noodgevallen, is niet toepasbaar op het tarief van de arts en is ook niet te combineren met andere kortingen.

Op zich natuurlijk wel jammer. Kun je je voorstellen: je hebt net een aanrijding gehad, ligt te sterven op straat en het personeel van de ambulance vraagt je waar je heen wilt. “Breng mij maar naar het CIMA, want daar krijg ik korting” is je semi-vrolijke antwoordt. Tot je in het ziekenhuis aankomt… “Sorry meneer, de korting is niet van toepassing op spoedgevallen”…