In deze nieuwe wet worden er verschillende pogingen gedaan om de eeuwige toeristen aan te moedigen een andere vorm van verblijfsvergunning te zoeken (zoals een residente permanente, zoals ik zelf heb). Een van de manieren waarop men dit wel doen is door te verbieden dat men 2 keer achter elkaar naar hetzelfde buurland kan reizen voor een visum. Men moet dus nu verplicht 1 maal naar Panama en 1 maal naar Nicaragua. Voor diegenen die in de Centrale Vallei wonen is dat niet zo’n probleem, diegenen die vlak bij de grens wonen krijgen het hier moeilijker mee. Voor $100 kan men ook op een kantoor het visum verlengen, maar men moet dan wel kunnen aantonen dat men voldoende financiële middelen heeft om hier 3 maanden te verblijven. Omdat je als toerist hier niet mag werken kun je dus geen werkgeversverklaring overhandigen om dit aan te tonen.

Toeristenvisum verlengen

Verder kan een toeristenvisum slechts 3 keer verlengt worden. Daarna moet men minimaal 15 dagen het land uit. Dit is een vrij zware eis, wetende dat een groot deel van de eeuwige toeristen hier in Costa Rica -al dan niet legaal- werkt. Een werkgever zal er niet om staan te springen een werknemer ieder jaar 15 vakantiedagen te geven (11 dagen is het gemiddelde aantal vakantiedagen dat een Costa Ricaan heeft).

Tot slot zijn er ook een aantal eisen opgenomen in de nieuwe wet voor mensen als ik die al wel een verblijfsvergunning hebben. Zo zullen ‘wij’ moeten meebetalen aan het Costa Ricaanse ziekenfonds. Nu doe ik dit al omdat ik dat a) eerlijk vind en b) een prettig gevoel vind geven dat als er wat gebeurt ik niet direct naar een stervensduur privé ziekenhuis gereden zal worden, maar de meesten hebben hier totaal geen behoefte aan.

Illegaal verblijf

Personen die denken dat het allemaal wel mee zal gaan vallen zullen het misschien pijnlijk gaan voelen als ze gesnapt worden met een verlopen visa. Er wordt binnenkort een nieuw politie onderdeel gecreëerd dat zich speciaal gaat toeleggen op het opsporen van mensenhandel en illegaal verblijf in Costa Rica. Mocht men gesnapt worden dan volgt een fikse boete en men mag Costa Rica 3 keer het aantal dagen dat men te lang hier was het land niet meer betreden. 2 Weken te lang in Costa Rica kan dus een inreisverbod voor 1,5 maand betekenen.

Hoe de nieuwe wet zich gaan ontwikkelen en of het daadwerkelijk een verschil maakt zullen we moeten afwachten. Persoonlijk vind ik het een goede ontwikkeling, al ken ik zelf ook een aantal ‘eeuwige toeristen’ die door de nieuwe wet mogelijk in de problemen komen. Voor mij maakt het allemaal weinig uit. Mijn cedula is geldig tot 2012 :).

Viel de hele trip naar Manuel Antonio dan tegen? Nee, absoluut niet. Laat ik beginnen met de positieve kanten van de trip naar Manuel Antonio.

Hotels

De keuze in hotels is in de omgeving van het nationale park en in het dichtstbijzijnde door Quepos overweldigend. Of je op zoek bent naar een super-de-luxe 4 sterren all inclusive resort of gewoon simpel wilt overnachten waarbij een bed en een gedeelde douche voldoende zijn, alles is te vinden. Zelf hebben we overnacht in Hotel California, een goed geprijsd hotel met adequate service, een uitstekend zwembad en kamers met uitzicht over de oceaan. Ook qua eten hoef je je geen zorgen te maken. Restaurants zijn er in overvloed en ook hiervoor gaat dezelfde vlag op: van hamburgers tot spaghetti en van een broodje gezond tot haute cuisine, alles is er te vinden.

Wit strand

Het park zelf heeft natuurlijk prachtige witte/witachtige stranden en doordat de grens van de vegetatie (net als overigens vrijwel overal in Costa Rica) doorloopt tot aan het strand geeft dit fabelachtige fotomomenten. Het water is heerlijk warm (meer dan 25c) en de stranden hebben een ‘blauwe vlag’, een markering van de overheid dat het er schoon is. Ook aan fauna is er natuurlijk geen gebrek in Manuel Antonio en men kan bijna de garantie op papier krijgen dat er een aap op de foto gezet kan worden.

Heel veel Toeristen

Helaas is het, zoals ik het artikel al begon, niet allemaal rozengeur en maneschijn in Manuel Antonio. De hoeveelheid toeristen bijvoorbeeld is enorm en dat zorgt ervoor dat het gevoel dat je in de vrije natuur bent vrij snel verdwijnt. Het komt allemaal meer en meer over als een grote openlucht dierentuin. Helemaal in vergelijking met de Osa Peninsula (waar het Nationale Park Corcovado is gevestigd en waar we letterlijk geen(!) andere toeristen zijn tegengekomen een week voor ons bezoek aan Manuel Antonio). De hotels en restaurants zijn natuurlijk uitstekend maar ook die ‘verpesten’ de sfeer voor diegenen die (semi) puur natuur willen reizen.

Hoewel er voldoende dieren te zien zijn in het park zijn deze dieren verre van wild. Een groep apen die bijna op je hoofd komt zitten of je tas met eten steelt, een rendier(achtige) die samen met een jong(!) letterlijk tussen de groepen toeristen doorloopt op zoek naar wat eten of een coati die naast je een hol staat te graven, alles is mogelijk in Manuel Antonio. Uitstekend voor je foto’s, maar het hoort niet natuurlijk.

Gids

Dan zijn er ook nog gidsen die de toeristen graag het park willen laten zien. Ze vragen tussen de $40 en $60 per persoon en hiervoor krijg je een een wandeling van zo’n 2 uur voor je kiezen. Het park is echter overspoeld door deze gidsen en hoewel ze natuurlijk een leuk en informatief verhaal ophangen zou ik het geld uitsparen en af en toe bij groepen toeristen gaan staan die een gids hebben gehuurd. Dat klinkt natuurlijk niet netjes, maar met letterlijk elke 100 meter(!) een gids die stilstaat en een verhaal doet is het goed te doen zonder al te veel op te vallen.

Het uiterlijk van het park is ook niet meer wat het geweest is. Doucheruimtes, kleedkamers, toiletten, publieke telefoons en een semi-verharde weg naar het strand zijn tegenwoordig aanwezig in het park. De mooie klim naar een uitkijkpunt is gesloten en voorzien van een bord dat verder lopen voor eigen risico is. Het enige dat nog overblijft is de wandeling over de punta catedral, iets dat gelukkig niet veel toeristen doen waardoor dit het enige stukje Manuel Antonio is waar je nog wél het idee hebt in de vrije natuur te verblijven.

Conclusie

Mijn conclusie is dat ik voor de flora en fauna niet meer terug zal gaan naar Manuel Antonio. Het strand blijft echter prachtig en is zeker de moeite waard. Omdat er echter genoeg mooie stranden dichter bij mijn huis te vinden zijn zal ik ook hiervoor niet naar Manuel Antonio terugkeren. En voor de toeristen? Als Manuel Antonio bij de rondreis zit inbegrepen: geniet er lekker van. Ben je zelf in staat je reis te bepalen en wil je wat minder toeristen en meer natuur? Reis dan lekker door, er zijn genoeg andere mooie plekken in Costa Rica.

Recentelijk lijkt de vulkanische activiteit in Costa Rica toe te nemen. Zo was er na de aardbeving van januari tijdelijk wat verhoogde activiteit bij de vulkaan Poás en werd er een paar maanden geleden gewaarschuwd voor een activere vulkaan Arenal.

Een uitbarsting van de vulkaan Arenal

Dat deze laatste waarschuwing niet voor niets was bleek gisteren. Tussen half 5 en 10 over half 5 ‘s middags spuugde de vulkaan een hoeveelheid pyroclastisch materiaal (as, lava, gas en stoom) uit en werden er avalanches waargenomen op de vulkaan. Dit alles zorgde ervoor dat men direct besloot het nationale park te evacueren. Later bleek dat de as van de vulkaan tot op de parkeerplaats van het nationale park is gevallen.

Buiten het nationale park om zijn er geen (gedwongen) evacuaties geweest en men heeft ook geen waarschuwing uit doen gaan voor de gebieden rondom de vulkaan. De vulkaan wordt goed in de gaten gehouden door diverse binnen- en buitenlandse instanties en men had niet het idee dat er een grote uitbarsting aan zat of zit te komen. De avalanches van gisteren werden overigens voorafgegaan door een tremor, een constante vibratie die vanuit de vulkaan komt, en die werd opgemerkt door diverse instrumenten.

Paniek bij Irazu en Turrialba

Grotere paniek was er echter gisteren ook bij de vulkanen Irazu en Turrialba. De laatste is recentelijk, de afgelopen maanden, actief geworden en voorziet de omgeving van giftige dampen waardoor langzaam alle begroeiing afsterft. De Irazu is een actieve vulkaan die voor het laatst in 1963 is uitgebarsten en er nu rustig bij (lijkt) te liggen. Gisteren echter zagen parkwachters iets door de lucht dwarrelen wat leek op as. Men had het vermoeden dat dit afkomstig was van de 3340 meter hoge Turrialba vulkaan.

Nadat men met spoed onderzoekers naar beide vulkanen had gestuurd bleek echter dat er geen sprake was van as in de lucht. Men spreekt van een geluk omdat as uit een van deze 2 vulkanen een gigantische eruptie aan zou kondigen en het constateren van as zou dus betekenen dat men direct zou moeten beginnen met het evacueren van mensen en vee uit het gebied. Wel rook men in het gebied een vieze geur waarvan men het vermoeden heeft dat deze uit de vulkaan afkomstig is.

Geluk

Gelukkig voor Costa Rica was het dus niet meer dan paniek. Toch blijft waakzaamheid geboden. De toeristen die gisteren in de buurt van de Arenal vertoefden hebben in ieder geval waar voor hun geld gehad en een uniek schouwspel mogen aanschouwen.

Op dit moment zijn er 14 20 doden te betreuren, zijn er nog 22 50 mensen vermist en zitten er nog honderden mensen vast in bussen, auto’s of dorpen die van de buitenwereld zijn afgesloten. De meeste doden zijn veroorzaakt door aardverschuivingen ten gevolge van de aardbeving. Zo zijn er 3 kinderen bedolven onder een lading rotsen en stenen in Fraijanes, een dorp aan de voet van de vulkaan.

Toeristen vast in verschillende gebieden

Meer dan 100 toeristen, waaronder ook enkele Nederlanders, hebben de nacht moeten doorbrengen in de toeristische attractie genaamd “La Paz Waterfall Gardens”. Gelukkig zijn zij in het bezit van een ervaren gids. Vandaag zullen ze daar, al dan niet per helikopter, worden geëvacueerd. Ook in Vara Blanca zitten nog enkele honderden toeristen vast. Een Belgisch koppel heeft met 2 kinderen van 4 en 9 jaar oud een val van meer dan 20 meter overleefd. Zij stonden vanaf een helling naar een waterval te kijken toen de grond onder hun voeten begon weg te glijden.

Wegen verdwenen

Een groot aantal wegen in het zwaarst getroffen gebied is volledig verdwenen. Zo is de weg de loopt van San José naar Sarapiqui en San Carlos volledig onbegaanbaar. Deze weg is de belangrijkste verbindingsweg naar het gebied, en wordt ook druk gebruikt door toeristen die de populaire Sarapiqui regio bezoeken.

Bij de vulkaan Póas is inmiddels verhoogde activiteit gemeten volgens de radio. Men hoeft zicht echter geen zorgen te maken over een uitbarsting van de vulkaan. Vandaag zal een groep vulkanologen in de krater afdalen om verder onderzoek te doen.

Televisiebeelden van het getroffen gebied

De TV beelden van het zwaarst getroffen gebied zien er heftig uit. Er zijn huizen ingestort, wegen verdwenen en er zijn verschillende aardverschuivingen geweest. Vanuit een helikopter is duidelijk te zien dat sommige personen vastzitten doordat zowel voor als achter ze de weg is verdwenen. Men zwaait naar de helikopter en vraagt om die manier om hulp. Ook de kranten van deze ochtend (waarvan ik later vandaag enkele scans zal posten) laten schokkende foto’s zien. De impact van de ramp werd in de krant omschreven als: “wat begon als een normale aardbeving blijkt nu een nationale tragedie te worden”.

Een groot aantal dorpen heeft het vannacht zonder elektriciteit moeten doen. Door de beving zijn ook verschillende energiekabels, en zelfs een centrale, beschadigd.

Paniek in San José

De aardbeving heeft gisteren ook voor een hoop paniek in San José gezorgd. In de gebouwen met meer dan 2 verdiepingen schijnt het schudden hevig gevoeld te zijn. Onder andere kleine zaken, maar ook computerschermen, zijn van bureaus afgevallen. Tijdens en na de beving begaf iedereen zich naar buiten en de straten waren dan ook overvol. Enkele winkels hebben de deuren moeten sluiten omdat er van alles door de gangpaden lag. In Alajuela zijn bijna alle winkels direct na de beving gesloten.

Overal in Midden Amerika

In heel midden Amerika is gisteren overigens een verhoogde seismische activiteit gemeten. Zowel in El Salvador als in Nicaragua zijn aardbevingen geweest, al waren die niet zo krachtig als in Costa Rica.

Oorzaak van de aardbeving

Het OVSICORI heeft bekend gemaakt dat de beving werd veroorzaakt door een scheur in de zogenaamde “Fraijanes Falla”. Dit is dezelfde scheur die op woensdag ook al een kleine beving veroorzaakte. Na de grote beving van gisteren zijn er meer dan 800 naschokken en kleine aardbevingen uit dezelfde scheur ontstaan gedurende de afgelopen nacht. Sinds 1851 zijn er 5 (krachtige) aardbevingen op deze plek ontstaan.

Foto en video

Voor wie geïnteresseerd is in een video van de aardbeving: een vriendelijk persoon heeft deze video op Youtube geplaatst. De video is van de nieuwsuitzending van gisteren. De aardbeving vond plaats tijdens het nieuws, en men ziet de presentatrice heen en weer schudden. Direct daarna kun je in de video enkele opnamen van beveiligingscamera’s zien uit verschillende gebouwen.

Wanneer er meer nieuws bekend is zal dit op deze website uiteraard worden vermeld. Ook zullen er snel scans volgen van kranten. Wanneer ik in het bezit kan komen van enkele foto’s of video’s van het getroffen gebied dan zullen ook deze gepost worden. Hou daarom deze site goed in de gaten voor het nieuws over de aardbeving in Costa Rica.

Het nationale park (parque nacional) Carara heb ik een aantal weken geleden met mijn familie en vrienden die hier voor de trouwerij aanwezig waren bezocht. Dit artikel is het verslag van dat bezoek. Onderaan staat een kleine selectie van foto’s die op die dag gemaakt zijn. De volle hoeveelheid foto’s zal op de fotosite geplaatst worden in het thema-album genaamd ‘Carara’.

De route naar Carara

Het is ‘s ochtends vroeg en de temperatuur in La Garita is aangenaam. Een uur geleden had ik nog geen idee waar ik met mijn familie en vrienden heen zou gaan deze dag maar gelukkig bood de reisgids uitkomst. Na wat geblader door de omgeving, waar ik het meeste al gezien heb, viel mijn oog op het nationale park Carara. Slechts één paragraaf in de reisgids was gewijd aan dit nationale park, maar ach, proberen kan geen kwaad toch? En dus ben ik nu in La Garita om daar de familie op te halen. Na enkele minuten staan ze allemaal klaar in tropen outfit en vertrekken we naar de kust.

De route voert ons langs mooie plaatsen waar ik ooit nog eens wil wonen. Rustige dorpjes waar de drukte en hectiek van de stad volledig aan voorbij gaat. In eerste instantie stijgen we aardig in hoogte maar al vrij snel daarna beginnen we aan de afdeling richting de kust, toch zo’n 1300 meter lager. Iedere meter die we zakken voel ik hoe het warmer wordt, een van de voordelen van het Costa Ricaanse klimaat. Onderweg zie ik jammer genoeg grote reclameborden voor resorts en andere toeristische trekpleisters. De meeste advertenties zijn voor accommodaties in Jacó, een plaats die ik iedereen wil afraden. De commercie is daar te ver doorgeschoten en als Costa Ricaan (of zelfs als Europeaan) wil je toch niet je vakantie doorbrengen in een plaats waar door gringo’s uit alle macht wordt geprobeerd Noord-Amerika na te maken?

Rio Tarcoles: de krokodillenbrug

Goed, terwijl ik inmiddels zwetend in de auto zit rijden we over de beroemde brug van de Río Tarcoles. De brug is beroemd omdat je vanaf deze brug een prachtig uitzicht hebt over de krokodillen (type: Amerikaanse Krokodil, in het Nederlands vaak spitssnuitkrokodil genoemd) die hier vaak van de zon liggen te genieten. Zonder te overleggen zet ik de auto aan de kant en vraag ik iedereen om uit te stappen waarbij ik de tip geef te genieten van de krokodillen. Gelukkig voor ons zijn ze in ruime mate aanwezig en nog actief ook. De camera klikt driftig en het resultaat is een aantal prachtige foto’s. Of de aanwezigheid van de krokodillen onder de brug nog natuurlijk te noemen is begin ik na een aantal minuten in twijfel te trekken. Een gringo gezin heeft ergens wat halve kippen gescoord en deze aan een touw gebonden. Langzaam laten ze de kippen zakken en hopen ze op een reactie van de krokodillen. De afkeurende reacties van de overige bezoekers (waaronder een aantal locals) kaatsen ze terug met de opmerking “als wij ze geen eten geven dan sleuren ze ergens anders een visser of klein meisje onder water”. Hallo suffe gringos vrienden uit Noord-Amerika! Ooit gehoord van de natuur? Een krokodil valt echt niet zomaar een mens aan, er is immers genoeg ander voedsel voorhanden in de vorm van vogels of een incidentele koe.

Na wat minuten zijn we uitgekeken op de krokodillen en vervolgen we onze rit richting Carara. Gelukkig blijkt Carara niet ver te zijn en na enkele kilometers draai ik de parkeerplaats van het ranger station op. Het ziet er leeg uit en een kaartjesverkoper is er ook niet. ¡Qué Pasó!? Wat is er aan de hand? Gelukkig wordt het al snel duidelijk als een gids op ons afstapt met de mededeling dat iedereen aan het lunchen is. Geen probleem natuurlijk want wij hebben inmiddels ook honger. In mijn beste Spaans vraag ik de route naar de dichtstbijzijnde supermarkt (stel je hier niet teveel van voor!). Het antwoord begrijp ik ook nog eens helemaal en dus vertrekken we om wat te eten te gaan halen. Na een half uur zijn we terug bij het park en beginnen we op een van de picknicktafels aan onze lunch, gadegeslagen door de gidsen.

Het begin van ons avontuur

Tijdens de lunch raak ik aan de praat met een van de gidsen. Omdat zowel Laura als ik hier vandaan komen zijn ze bereid om onze kleine groep mee te nemen het park in voor een schappelijke prijs. We moeten echter nog wel de toegang tot het park betalen á $10 voor ‘buitenlanders’ en $2 voor Laura en mij maar dat is natuurlijk geen probleem. We ruimen de lunch op, spuiten ons in met DEET en trekken de gehuurde laarzen aan (die we later écht nodig blijken te hebben).

Samen met de gidsen trekken we het park in. We zijn de enige bezoekers en de gidsen nemen ruim te tijd om voor ons naar vogels en andere beesten te sporen. Na enkele meters is het meteen raak: een Ara Macao geniet in een boom van zijn of haar lunch. Dankzij de verrekijker van de gids hebben we een prachtig zicht en de zoomlens zorgt wederom voor de nodige foto’s. Het houdt echter niet op. De gidsen verlaten de gebaande paden en sommeren ons hen te volgen en vooral niet zelf op onderzoek uit te gaan. Naast het feit dat je gemakkelijk verdwaalt, alles is immers groen, zit het regen- / nevelwoud immers vol met (giftige) beesten die je liever niet van te dicht ontmoet. De gidsen weten wat ze zoeken en al snel vinden we de volgende beesten: groene (giftige!) kikkers. De kikkers zijn ongelofelijk klein maar wel ongelofelijk giftig. Mooi om te zien!

De wandeling voert af en toe over normaal gesproken onbegaanbare wegen. Wat een geluk dat we de laarzen hebben kunnen huren want met je gympies ben je helemaal niets hier. We waden door het water, we laten onze laarzen vastzuigen in de modder en we lopen over onbekende groene massa. Dat alles in oerwoud outfit: lange broekspijpen! Het zweet komt letterlijk uit al je poriën bij 30+ graden en een hoge luchtvochtigheid maar het is wel noodzakelijk om lange kleding te dragen. Zonder lange pijpen heb je een grote kans om gebeten of gestoken te worden door slangen of zelfs stekelige planten. Om maar niet van de muggen te spreken.

Een kerkhof van vóór Columbus

Na 3,5 uur door het oerwoud banjeren, al 1,5 uur langer dan vooraf afgesproken, vertrekken we langzaam richting het begin. In de 3,5 uur hebben we een hoop prachtige beesten gezien (waaronder toekans!) en we zijn allemaal moe maar zeer voldaan. De gids kiest een route terug die wederom alleen te volgen is als je echt weet waar je bent (zie de foto). Als ik over een hoopje stenen stap wijst de gids me erop dat dit een oud kerkhof is uit de tijd van vóór Columbus, mogelijk zelfs meer dan 2000 jaar oud. De natuur wint echter altijd en dat is duidelijk te zien aan dit kerkhof. Meer dan wat stapels onsamenhangende stenen is het niet meer.

Dan ineens kijk ik verschrikt op. Een gekrijs vanjewelste komt op ons af. Gelukkig komt het geluid niet van de grond maar uit de lucht. Een blik omhoog maakt al gauw duidelijk waar het geluid vandaan komt: een groep ara’s vliegt luidruchtig over. Een prachtig gezicht dat ik niet snel ga vergeten!

Laarzen uittrekken, een avontuur op zich

Eenmaal aangekomen bij de auto beginnen we aan het volgende avontuur: het uittrekken van de laarzen. Wie regelmatig laarzen draagt zal weten dat die krengen niet gemakkelijk uitgaan. Er is flink wat kracht voor nodig om je voet los te krijgen. Tel daarbij de temperatuur en het feit dat we lichtelijk uitgeput zijn op en je kunt je voorstellen dat dit een aardige inspanning is.

We brengen de gidsen terug naar het rangerstation en vertrekken zelf richting La Garita. Onderweg begint het te regenen en het uitzicht is niets meer dan een grijze muur. Het lijkt niemand te deren. Als we aankomen in La Garita besluiten we de avond met een heerlijk diner. Een geslaagde dag!

Conclusie

Het nationale park Carara is absoluut een aanrader als je in de buurt bent. Vanuit de gehele centrale vallei is het park goed bereikbaar. Voor de beste ervaring huur je bij het ranger station een gids. Wij vonden het het geld dubbel en dwars waard. Zorg ervoor dat je voldoende drinkwater bij je hebt en dat je voorzien bent van insectenwerende middelen.

Foto’s

Natuurlijk zijn er in Costa Rica voldoende boekhandels te vinden waar ze een ruime keuze aan boeken in het assortiment hebben. Naast de Spaanstalige boeken hebben de boekhandels vaak een (kleine) selectie aan Engelstalige pockets, iets dat voor de toerist (of de inwoner die niet voldoende Spaans spreekt, zoals ik ;)) erg handig is.

Een tijdschriftencultuur hebben ze echter totaal niet in Costa Rica. Loop in Nederland een willekeurige Scheltema of Bruna binnen en je ziet hier een compleet rek vol met de meest uiteenlopende tijdschriften. Binnen hetzelfde genre is er ook nog vaak nog de keus tussen meerdere bladen. Mocht je niet in de buurt zijn van een boekhandel dan kun je vaak in de supermarkt ook wel een tijdschrift aanschaffen. De keus is vaak (iets) minder maar er is wel keus.

In Costa Rica verkopen ze in de supermarkt slechts een handvol tijdschriften. Deze liggen niet in een apart rek maar staan vaak bij de kassa in een klein rek. De keuze is vaak beperkt tot 3 of 4 tijdschriften (meestal de National Geographic, de ‘Muy Interesante’ (een Spaanstalige versie van Quest), de FHM en een lokaal tijdschrift.). Soms is het tijdschrift recent maar ook vaak genoeg liggen er tijdschriften van 2 of zelfs 3 maanden geleden bij de supermarkt. Waarschijnlijk verkopen ze tot de voorraad op is.

De boekhandels hebben iets meer keuze maar ook hier is het geen tijdschriftenfestijn. In de verschillende genre’s is vaak maar 1 soort tijdschrift te verkrijgen. Vergeet het maar dat je de keuze hebt tussen bijvoorbeeld de Kijk of de Quest. Gelukkig zijn er wel wat meer genres te krijgen dan in de supermarkt. Engelstalige tijdschriften zijn bijna niet te krijgen, of het moet een PC World zijn.

Gelukkig zijn de tijdschriften uit de boekhandels wel recent.

Iedere keer dat er een tijdschrift uit Nederland arriveert ben ik ook uitermate gelukkig :). En toch wil ik ook wat meer Spaanstalige tijdschriften gaan lezen. Het is immers wel makkelijk om Nederlands te blijven lezen maar het is niet de meest handige manier om meer Spaans te leren…

Na een uur lang de vulkaan / berg op gereden te zijn komen we uit bij de poort van het Parque Nacional Volcan Irazu. Na de toegangsprijs betaald te hebben mogen we doorrijden voor de laatste kilometer omhoog. Aan het einde van de weg kunnen we parkeren of naar rechts afslaan richting de hoofdparkeerplaats. De meesten zullen op de hoofdparkeerplaats parkeren en genieten van het uitzicht op de vulkaan, de soevenirwinkel, etcetera. Vanaf de hoofdparkeerplaats is dat allemaal prima te doen.

We kunnen echter ook compleet rechtdoor rijden. Deze weg staat niet aangegeven en het is ook bijna onmogelijk om hier te rijden. Omdat wij deze route al eens gelopen hebben besloten we ditmaal de auto te nemen. Met de vierwielaandrijving en een slakkengangetje komen we uiteindelijk aan bij het einde van de weg. Gedurende de rit hebben we niet één keer een ander persoon gezien. Het lijkt compleet uitgestorven op de vulkaan.

Aan het einde van de weg staan we bij het voormalige bezoekerscentrum, althans: daar lijkt het voor mij het meeste op. Een ijzige wind blaast om ons heen en de wolken lijken allemaal haast te hebben, op weg naar nergens heen. We voelen ons nietig en alleen en een luguber gevoel knaagt langzaam aan de maag. We zijn hier alleen… Op de top van een vulkaan…

Het bezoekerscentrum is compleet verlaten. Er is geen enkel teken van menselijk leven. Het gebouw ruikt muf van binnen en is in geen jaren meer onderhouden. Buiten liggen de resten van het prikkeldraad dat waarschijnlijk ooit aanwezig is geweest. Er groeien naast enkele paardenbloemen en spookachtige bomen helemaal geen planten op de rotsachtige ondergrond.

Vanuit het verlaten bezoekerscentrum is het slechts enkele meters naar de rand van de krater. De krater zelf is vanwege de wolken niet te zien. Eens stond hier een goed sluitend hek dat de bezoekers behoedde voor een val in de krater. Van dit hek is echter weinig meer over en een val in de krater is dan ook een risico, zeker als je te dicht bij de rand loopt. Naast het hek treffen we een soort logo aan van een Amerikaanse overheidsdienst. Wat hebben die hier te zoeken?

Na enkele minuten hebben we er genoeg van. Dit gebied is weinig uitnodigend en het lugubere gevoel blijft. We besluiten dan ook weer naar beneden af te reizen. Naar de hoofdparkeerplaats. Naar de toeristen. Naar de veiligheid.

Bij bovenstaand verhaal hoort deze mooie fotoserie over de vulkaan Irazu(klik op de link!).

Voor de ‘normale’ toerist: de Irazu is een prachtige vulkaan om te bezoeken. De wegen er naar toe zijn prima en ook het ‘park’ is prima onderhouden. Er is natuurlijk altijd de kans dat er wolken aanwezig zijn. Voor ons was dat geen probleem, wij hebben de Irazu al eens bij een strakblauwe lucht gezien, en voor u waarschijnlijk ook niet. Er komt altijd wel een gaatje in de wolken waardoor u een prachtig uitzicht heeft op de krater en zijn gifgroene meer. Geduld is een schone zaak. Reist u niet georganiseerd? U kunt ook altijd bellen met het park voordat u vertrekt. Zij kunnen u informeren over het weer op de vulkaan.

Dit is natuurlijk wel even wat ander nieuws dan dat een hond wordt aangevallen door een rat of een wandelaar met een hond die is aangevallen door een Schotse Hooglander :). De beste man was samen met een vriend in de Matina rivier in Puntarenas garnalen aan het vissen toen de krokodil ‘ineens’ de man wist te grijpen. Nadat de man 2 uur lang spoorloos is gebleven kwam hij ‘ineens’ 500 meter verder boven water, voorzien van verschillende bijtsporen. Uiteraard was de man overleden.

Krokodillen vallen echter niet zomaar mensen aan. Waarschijnlijk is de beste man te dicht in de buurt van het nest van de krokodil gekomen. Om het nest met eieren te beschermen kiest de krokodil voor de beste verdediging: de aanval. Gelukkig komt het niet al te vaak voor, minder dan 2 keer per jaar, dat een krokodil een dergelijke ‘aanval’ doet. Het item was echter hot news de laatste 2 dagen in Costa Rica. Het ene item na het andere kwam voorbij, waarbij het voornamelijk ging over het hoe en wat te doen bij een aanval van een krokodil. Op mij kwam het meer een beetje over als komkommertijd nieuws maar wie weet heb je er echt wat aan :).

Om de toerist even gerust te stellen: voor zover ik weet zijn er hier nooit toeristen het slachtoffer geworden van een aanval van een krokodil. Zolang je je als toerist netjes aan de instructies van je gids houdt is er niets om je druk over te maken, Krokodillen zijn machtig mooie beesten om ‘in het echt’ te zien en een bericht als dit mag je ook zeker niet tegenhouden om plaatsen waar je ze kunt zien, zoals bijvoorbeeld Tortuguero, te bezoeken.