Wonen en Werken in Costa Rica - vakantieganger.com

Ondanks dat ik nu in totaal meer dan een jaar in Costa Rica woon blijft het soms onbegrijpelijk hoe gevarieerd en mooi Costa Rica is. Met een uur op normale snelheid rijden zit ik in een compleet andere wereld, een groene wereld. Vanuit de bewoonde wereld zit je zo in de natuur waarbij je meteen voelt hoe nederig je als mens eigenlijk bent.

Het nationale park (parque nacional) Carara heb ik een aantal weken geleden met mijn familie en vrienden die hier voor de trouwerij aanwezig waren bezocht. Dit artikel is het verslag van dat bezoek. Onderaan staat een kleine selectie van foto’s die op die dag gemaakt zijn. De volle hoeveelheid foto’s zal op de fotosite geplaatst worden in het thema-album genaamd ‘Carara’.

De route naar Carara

Het is ’s ochtends vroeg en de temperatuur in La Garita is aangenaam. Een uur geleden had ik nog geen idee waar ik met mijn familie en vrienden heen zou gaan deze dag maar gelukkig bood de reisgids uitkomst. Na wat geblader door de omgeving, waar ik het meeste al gezien heb, viel mijn oog op het nationale park Carara. Slechts één paragraaf in de reisgids was gewijd aan dit nationale park, maar ach, proberen kan geen kwaad toch? En dus ben ik nu in La Garita om daar de familie op te halen. Na enkele minuten staan ze allemaal klaar in tropen outfit en vertrekken we naar de kust.

De route voert ons langs mooie plaatsen waar ik ooit nog eens wil wonen. Rustige dorpjes waar de drukte en hectiek van de stad volledig aan voorbij gaat. In eerste instantie stijgen we aardig in hoogte maar al vrij snel daarna beginnen we aan de afdeling richting de kust, toch zo’n 1300 meter lager. Iedere meter die we zakken voel ik hoe het warmer wordt, een van de voordelen van het Costa Ricaanse klimaat. Onderweg zie ik jammer genoeg grote reclameborden voor resorts en andere toeristische trekpleisters. De meeste advertenties zijn voor accommodaties in Jacó, een plaats die ik iedereen wil afraden. De commercie is daar te ver doorgeschoten en als Costa Ricaan (of zelfs als Europeaan) wil je toch niet je vakantie doorbrengen in een plaats waar door gringo’s uit alle macht wordt geprobeerd Noord-Amerika na te maken?

Rio Tarcoles: de krokodillenbrug

Goed, terwijl ik inmiddels zwetend in de auto zit rijden we over de beroemde brug van de Río Tarcoles. De brug is beroemd omdat je vanaf deze brug een prachtig uitzicht hebt over de krokodillen (type: Amerikaanse Krokodil, in het Nederlands vaak spitssnuitkrokodil genoemd) die hier vaak van de zon liggen te genieten. Zonder te overleggen zet ik de auto aan de kant en vraag ik iedereen om uit te stappen waarbij ik de tip geef te genieten van de krokodillen. Gelukkig voor ons zijn ze in ruime mate aanwezig en nog actief ook. De camera klikt driftig en het resultaat is een aantal prachtige foto’s. Of de aanwezigheid van de krokodillen onder de brug nog natuurlijk te noemen is begin ik na een aantal minuten in twijfel te trekken. Een gringo gezin heeft ergens wat halve kippen gescoord en deze aan een touw gebonden. Langzaam laten ze de kippen zakken en hopen ze op een reactie van de krokodillen. De afkeurende reacties van de overige bezoekers (waaronder een aantal locals) kaatsen ze terug met de opmerking “als wij ze geen eten geven dan sleuren ze ergens anders een visser of klein meisje onder water”. Hallo suffe gringos vrienden uit Noord-Amerika! Ooit gehoord van de natuur? Een krokodil valt echt niet zomaar een mens aan, er is immers genoeg ander voedsel voorhanden in de vorm van vogels of een incidentele koe.

Na wat minuten zijn we uitgekeken op de krokodillen en vervolgen we onze rit richting Carara. Gelukkig blijkt Carara niet ver te zijn en na enkele kilometers draai ik de parkeerplaats van het ranger station op. Het ziet er leeg uit en een kaartjesverkoper is er ook niet. ¡Qué Pasó!? Wat is er aan de hand? Gelukkig wordt het al snel duidelijk als een gids op ons afstapt met de mededeling dat iedereen aan het lunchen is. Geen probleem natuurlijk want wij hebben inmiddels ook honger. In mijn beste Spaans vraag ik de route naar de dichtstbijzijnde supermarkt (stel je hier niet teveel van voor!). Het antwoord begrijp ik ook nog eens helemaal en dus vertrekken we om wat te eten te gaan halen. Na een half uur zijn we terug bij het park en beginnen we op een van de picknicktafels aan onze lunch, gadegeslagen door de gidsen.

Het begin van ons avontuur

Tijdens de lunch raak ik aan de praat met een van de gidsen. Omdat zowel Laura als ik hier vandaan komen zijn ze bereid om onze kleine groep mee te nemen het park in voor een schappelijke prijs. We moeten echter nog wel de toegang tot het park betalen á $10 voor ‘buitenlanders’ en $2 voor Laura en mij maar dat is natuurlijk geen probleem. We ruimen de lunch op, spuiten ons in met DEET en trekken de gehuurde laarzen aan (die we later écht nodig blijken te hebben).

Samen met de gidsen trekken we het park in. We zijn de enige bezoekers en de gidsen nemen ruim te tijd om voor ons naar vogels en andere beesten te sporen. Na enkele meters is het meteen raak: een Ara Macao geniet in een boom van zijn of haar lunch. Dankzij de verrekijker van de gids hebben we een prachtig zicht en de zoomlens zorgt wederom voor de nodige foto’s. Het houdt echter niet op. De gidsen verlaten de gebaande paden en sommeren ons hen te volgen en vooral niet zelf op onderzoek uit te gaan. Naast het feit dat je gemakkelijk verdwaalt, alles is immers groen, zit het regen- / nevelwoud immers vol met (giftige) beesten die je liever niet van te dicht ontmoet. De gidsen weten wat ze zoeken en al snel vinden we de volgende beesten: groene (giftige!) kikkers. De kikkers zijn ongelofelijk klein maar wel ongelofelijk giftig. Mooi om te zien!

De wandeling voert af en toe over normaal gesproken onbegaanbare wegen. Wat een geluk dat we de laarzen hebben kunnen huren want met je gympies ben je helemaal niets hier. We waden door het water, we laten onze laarzen vastzuigen in de modder en we lopen over onbekende groene massa. Dat alles in oerwoud outfit: lange broekspijpen! Het zweet komt letterlijk uit al je poriën bij 30+ graden en een hoge luchtvochtigheid maar het is wel noodzakelijk om lange kleding te dragen. Zonder lange pijpen heb je een grote kans om gebeten of gestoken te worden door slangen of zelfs stekelige planten. Om maar niet van de muggen te spreken.

Een kerkhof van vóór Columbus

Na 3,5 uur door het oerwoud banjeren, al 1,5 uur langer dan vooraf afgesproken, vertrekken we langzaam richting het begin. In de 3,5 uur hebben we een hoop prachtige beesten gezien (waaronder toekans!) en we zijn allemaal moe maar zeer voldaan. De gids kiest een route terug die wederom alleen te volgen is als je echt weet waar je bent (zie de foto). Als ik over een hoopje stenen stap wijst de gids me erop dat dit een oud kerkhof is uit de tijd van vóór Columbus, mogelijk zelfs meer dan 2000 jaar oud. De natuur wint echter altijd en dat is duidelijk te zien aan dit kerkhof. Meer dan wat stapels onsamenhangende stenen is het niet meer.

Dan ineens kijk ik verschrikt op. Een gekrijs vanjewelste komt op ons af. Gelukkig komt het geluid niet van de grond maar uit de lucht. Een blik omhoog maakt al gauw duidelijk waar het geluid vandaan komt: een groep ara’s vliegt luidruchtig over. Een prachtig gezicht dat ik niet snel ga vergeten!

Laarzen uittrekken, een avontuur op zich

Eenmaal aangekomen bij de auto beginnen we aan het volgende avontuur: het uittrekken van de laarzen. Wie regelmatig laarzen draagt zal weten dat die krengen niet gemakkelijk uitgaan. Er is flink wat kracht voor nodig om je voet los te krijgen. Tel daarbij de temperatuur en het feit dat we lichtelijk uitgeput zijn op en je kunt je voorstellen dat dit een aardige inspanning is.

We brengen de gidsen terug naar het rangerstation en vertrekken zelf richting La Garita. Onderweg begint het te regenen en het uitzicht is niets meer dan een grijze muur. Het lijkt niemand te deren. Als we aankomen in La Garita besluiten we de avond met een heerlijk diner. Een geslaagde dag!

Conclusie

Het nationale park Carara is absoluut een aanrader als je in de buurt bent. Vanuit de gehele centrale vallei is het park goed bereikbaar. Voor de beste ervaring huur je bij het ranger station een gids. Wij vonden het het geld dubbel en dwars waard. Zorg ervoor dat je voldoende drinkwater bij je hebt en dat je voorzien bent van insectenwerende middelen.

Foto’s

• Leave a comment... (1)

Costa Rica is niet echt een land waar je terecht kunt voor een ruime selectie aan tijdschriften. Mocht je absoluut wat Nederlands- of Engelstalige tijdschriften willen lezen dan ben je aangewezen op vrienden en familie.

Natuurlijk zijn er in Costa Rica voldoende boekhandels te vinden waar ze een ruime keuze aan boeken in het assortiment hebben. Naast de Spaanstalige boeken hebben de boekhandels vaak een (kleine) selectie aan Engelstalige pockets, iets dat voor de toerist (of de inwoner die niet voldoende Spaans spreekt, zoals ik ;)) erg handig is.

Een tijdschriftencultuur hebben ze echter totaal niet in Costa Rica. Loop in Nederland een willekeurige Scheltema of Bruna binnen en je ziet hier een compleet rek vol met de meest uiteenlopende tijdschriften. Binnen hetzelfde genre is er ook nog vaak nog de keus tussen meerdere bladen. Mocht je niet in de buurt zijn van een boekhandel dan kun je vaak in de supermarkt ook wel een tijdschrift aanschaffen. De keus is vaak (iets) minder maar er is wel keus.

In Costa Rica verkopen ze in de supermarkt slechts een handvol tijdschriften. Deze liggen niet in een apart rek maar staan vaak bij de kassa in een klein rek. De keuze is vaak beperkt tot 3 of 4 tijdschriften (meestal de National Geographic, de ‘Muy Interesante’ (een Spaanstalige versie van Quest), de FHM en een lokaal tijdschrift.). Soms is het tijdschrift recent maar ook vaak genoeg liggen er tijdschriften van 2 of zelfs 3 maanden geleden bij de supermarkt. Waarschijnlijk verkopen ze tot de voorraad op is.

De boekhandels hebben iets meer keuze maar ook hier is het geen tijdschriftenfestijn. In de verschillende genre’s is vaak maar 1 soort tijdschrift te verkrijgen. Vergeet het maar dat je de keuze hebt tussen bijvoorbeeld de Kijk of de Quest. Gelukkig zijn er wel wat meer genres te krijgen dan in de supermarkt. Engelstalige tijdschriften zijn bijna niet te krijgen, of het moet een PC World zijn.

Gelukkig zijn de tijdschriften uit de boekhandels wel recent.

Iedere keer dat er een tijdschrift uit Nederland arriveert ben ik ook uitermate gelukkig :). En toch wil ik ook wat meer Spaanstalige tijdschriften gaan lezen. Het is immers wel makkelijk om Nederlands te blijven lezen maar het is niet de meest handige manier om meer Spaans te leren…

• Leave a comment... (3)

In Costa Rica heb je meerdere (actieve) vulkanen die je kunt bezoeken. Een van de vulkanen is de Irazu. Een prachtige vulkaan om als bezoeker eens langs te gaan. De vulkaan heeft echter ook een andere kant, een kant die ik hieronder zal beschrijven:

Na een uur lang de vulkaan / berg op gereden te zijn komen we uit bij de poort van het Parque Nacional Volcan Irazu. Na de toegangsprijs betaald te hebben mogen we doorrijden voor de laatste kilometer omhoog. Aan het einde van de weg kunnen we parkeren of naar rechts afslaan richting de hoofdparkeerplaats. De meesten zullen op de hoofdparkeerplaats parkeren en genieten van het uitzicht op de vulkaan, de soevenirwinkel, etcetera. Vanaf de hoofdparkeerplaats is dat allemaal prima te doen.

We kunnen echter ook compleet rechtdoor rijden. Deze weg staat niet aangegeven en het is ook bijna onmogelijk om hier te rijden. Omdat wij deze route al eens gelopen hebben besloten we ditmaal de auto te nemen. Met de vierwielaandrijving en een slakkengangetje komen we uiteindelijk aan bij het einde van de weg. Gedurende de rit hebben we niet één keer een ander persoon gezien. Het lijkt compleet uitgestorven op de vulkaan.

Aan het einde van de weg staan we bij het voormalige bezoekerscentrum, althans: daar lijkt het voor mij het meeste op. Een ijzige wind blaast om ons heen en de wolken lijken allemaal haast te hebben, op weg naar nergens heen. We voelen ons nietig en alleen en een luguber gevoel knaagt langzaam aan de maag. We zijn hier alleen… Op de top van een vulkaan…

Het bezoekerscentrum is compleet verlaten. Er is geen enkel teken van menselijk leven. Het gebouw ruikt muf van binnen en is in geen jaren meer onderhouden. Buiten liggen de resten van het prikkeldraad dat waarschijnlijk ooit aanwezig is geweest. Er groeien naast enkele paardenbloemen en spookachtige bomen helemaal geen planten op de rotsachtige ondergrond.

Vanuit het verlaten bezoekerscentrum is het slechts enkele meters naar de rand van de krater. De krater zelf is vanwege de wolken niet te zien. Eens stond hier een goed sluitend hek dat de bezoekers behoedde voor een val in de krater. Van dit hek is echter weinig meer over en een val in de krater is dan ook een risico, zeker als je te dicht bij de rand loopt. Naast het hek treffen we een soort logo aan van een Amerikaanse overheidsdienst. Wat hebben die hier te zoeken?

Na enkele minuten hebben we er genoeg van. Dit gebied is weinig uitnodigend en het lugubere gevoel blijft. We besluiten dan ook weer naar beneden af te reizen. Naar de hoofdparkeerplaats. Naar de toeristen. Naar de veiligheid.

Bij bovenstaand verhaal hoort deze mooie fotoserie over de vulkaan Irazu(klik op de link!).

Voor de ‘normale’ toerist: de Irazu is een prachtige vulkaan om te bezoeken. De wegen er naar toe zijn prima en ook het ‘park’ is prima onderhouden. Er is natuurlijk altijd de kans dat er wolken aanwezig zijn. Voor ons was dat geen probleem, wij hebben de Irazu al eens bij een strakblauwe lucht gezien, en voor u waarschijnlijk ook niet. Er komt altijd wel een gaatje in de wolken waardoor u een prachtig uitzicht heeft op de krater en zijn gifgroene meer. Geduld is een schone zaak. Reist u niet georganiseerd? U kunt ook altijd bellen met het park voordat u vertrekt. Zij kunnen u informeren over het weer op de vulkaan.

• Leave a comment... (1)

Afgelopen maandag is een hobby visser aangevallen door een krokodil. De beste man heeft de aanval niet overleefd terwijl de krokodil ongezien wist weg te komen.

Dit is natuurlijk wel even wat ander nieuws dan dat een hond wordt aangevallen door een rat of een wandelaar met een hond die is aangevallen door een Schotse Hooglander :). De beste man was samen met een vriend in de Matina rivier in Puntarenas garnalen aan het vissen toen de krokodil ‘ineens’ de man wist te grijpen. Nadat de man 2 uur lang spoorloos is gebleven kwam hij ‘ineens’ 500 meter verder boven water, voorzien van verschillende bijtsporen. Uiteraard was de man overleden.

Krokodillen vallen echter niet zomaar mensen aan. Waarschijnlijk is de beste man te dicht in de buurt van het nest van de krokodil gekomen. Om het nest met eieren te beschermen kiest de krokodil voor de beste verdediging: de aanval. Gelukkig komt het niet al te vaak voor, minder dan 2 keer per jaar, dat een krokodil een dergelijke ‘aanval’ doet. Het item was echter hot news de laatste 2 dagen in Costa Rica. Het ene item na het andere kwam voorbij, waarbij het voornamelijk ging over het hoe en wat te doen bij een aanval van een krokodil. Op mij kwam het meer een beetje over als komkommertijd nieuws maar wie weet heb je er echt wat aan :).

Om de toerist even gerust te stellen: voor zover ik weet zijn er hier nooit toeristen het slachtoffer geworden van een aanval van een krokodil. Zolang je je als toerist netjes aan de instructies van je gids houdt is er niets om je druk over te maken, Krokodillen zijn machtig mooie beesten om ‘in het echt’ te zien en een bericht als dit mag je ook zeker niet tegenhouden om plaatsen waar je ze kunt zien, zoals bijvoorbeeld Tortuguero, te bezoeken.

• Leave a comment... (0)