OK, de eerste actie van de marketingmanager is geslaagd: een nieuw logo. Sinds kort is het logo wat gemoderniseerd en, eerlijk is eerlijk, het ziet er beter uit dan het wat oubollige logo dat men hiervoor aanhield. Punt gescoord dus door de marketingmanager.

Ideeën op…

Helaas waren na het nieuwe logo de ideeën blijkbaar op. Ik kan me zo voorstellen dat het team van marketingspecialisten samen om de tafel is gaan zitten en is gaan brainstormen om toch iets te kunnen doen. Een snuggere vogel die ‘ook wel eens wat met internet doet’ had gehoord van web 2.0, social networking, tweets, et cetera en bracht dit ter sprake. Iedereen werd razend enthousiast! Hoe beter de jeugd, immers de toekomst, te bereiken dan helemaal op te gaan in het web 2.0 verhaal?

Helaas was er geen geld meer om een überhippe website op poten te zetten. Gelukkig bleek de marketingafdeling niet voor een gat te vangen. Er zijn immers toch genoeg gratis alternatieven? Driftig begon men het web af te speuren.

Profielen aanmaken

De eerste marketing activiteit was snel gevonden. Wat is, naast Facebook, een populaire social community? Juist! Hi5! Men wist niet hoe snel er een profiel aangemaakt moest worden. Sinds enkele dagen is de ICE ‘eigenaar’ van dit profiel op Hi5. Helaas lijkt het woord ‘onderhouden’ te zijn verdwenen uit de bolletjes van de marketingmensjes want het profiel staat inmiddels na een paar dagen alweer vol met spam voor pokersites en andere duiste spelonken van het internet (screenshot). Wel leuk om te zien dat men direct lid is geworden van verschillende groepen, zowel pro- als anti-ice.

Maar een profiel is natuurlijk niet genoeg. Een weblog bijhouden: DAT is pas hip. WordPress is lastig te installeren, hulp vragen is natuurlijk niet nodig en er zijn gelukkig genoeg gratis alternatieven voorhanden. Een paar muisklikken verder was de marketingafdeling in het bezit van dit fantastische weblog. Klik, klak, verhaaltje, slecht gesized fotootje erop, en klaar is ICE.

Twitter is ook modern!

En dan? Hoe blijf je in contact met je achterban? Dat kan natuurlijk maar op 1 manier: Twitter! Klik-klik, 5 minuten later heeft men ook een Twitter account aangemaakt. Direct wat professionele teksten laten maken door een tekstschrijver en twitteren maar. Het account heeft nu pakkende teksten als “Looking for people from Costa Rica!!!!” en “Finding new friends!!“. Dat gaat groot worden vertel ik je!

Een Twitter account is natuurlijk ook super handig om bij te blijven. Zo volgt ICE hun favoriete personen als 50 Cent en Demi Moore tegenwoordig met gemak.

Nu denkt men over een Facebook account na. Helaas vereist Facebook wat meer muisklikken, en erger nog: je moet daar volgens de voorwaarden je échte naam opgeven. En dat kan natuurlijk niet als bedrijf…

Te treurig voor woorden

Bovenstaande is natuurlijk wat overtrokken, maar het feit blijft hetzelfde: het gaat hier om een serieus bedrijf, met serieuze diensten en meer dan 10.000 personeelsleden. Hoe kan men zover zinken dat men met dit soort ‘kinderachtige’ praktijken aan de gang gaat? Ik ben erg benieuwd naar de motivatie. Wellicht lezen ze dit artikel zelfs nog een keer (Google Translate, kom er maar in!).

Een stukje achtergrondinformatie is hier wel op zijn plaats denk ik. In Costa Rica heeft men op dit moment slechts 1 telecom leverancier genaamd ICE (spreek uit als ‘ie-se’, niet als ‘ijs’). Zij zijn de enigen die zowel vaste als mobiele telefonie leveren en je kunnen voorzien van een aansluiting op het internet. Voor internet zijn er ‘alternatieven’ als RACSA beschikbaar, maar die zijn 100% eigendom van ICE en dus niet echt onafhankelijk (hoewel men hard schreeuwt dat ze het wel zijn).

Sutel: de costa ricaanse versie van de opta

Sinds de goedkeuring van de TLC, een vrijhandelsverdrag met o.a. de Verenigde Staten, is het de bedoeling dat de monopolie verdwijnt en dat de markt open gaat voor andere partijen. Om dit proces in goede banen te leiden heeft de overheid SUTEL in het leven geroepen. SUTEL is een organisatie die vergelijkbaar is met de OPTA in Nederland en toezicht moet gaan houden op de telecommarkt. Een van de taken van SUTEL is het verlenen van vergunningen aan (nieuwe) bedrijven die zich op de markt willen gaan begeven. Zonder vergunning mag je hier de markt niet betreden.

Vreemd genoeg is er ooit ergens besloten (en als iemand me de details kan geven: graag) dat SUTEL gefinancierd moest gaan worden door ICE. Het is begrijpelijk dat de personen die werken voor SUTEL dit niet gratis doen en dat er ook een kantoor e.d. beschikbaar moet zijn. Gisteren heeft ICE echter besloten om niets (meer) te betalen. Dit betekend dat SUTEL (tijdelijk) stopt met functioneren en dat de personeelsleden naar huis kunnen omdat ze geen salaris ontvangen. Dit betekend ook dat alle bedrijven die op dit moment een aanvraag voor een vergunning hebben lopen, bijvoorbeeld CRISP, een halt toegeroepen is. Voorlopig zit een vrije telecommarkt er in Costa Rica niet in.

Hoe nu verder?

De overheid heeft bij monde van minister Rodrigo Arias laten weten dat het geld ergens anders vandaan gehaald moet worden, al wist hij nog niet waarvandaan. Het liefst ziet hij een oplossing voor het conflict en dus dat de ICE alsnog betaald. Klein detail: de overheid is 100% eigenaar van de ICE dus persoonlijk zie ik het probleem niet om ze te dwingen het bedrag over te maken. Helaas lijkt het zo niet te werken.

ICE knijpt nu natuurlijk de handen dicht. Zij blijven monopolist en hoeven de komende maanden (weer) niet te vrezen voor concurrentie. Wat ik niet snap is hoe zij aan zoveel macht komen dat zij in hun eentje een hele wet kunnen frustreren, inmiddels meer dan 2 jaar lang…

In een van mijn eerdere artikelen schreef ik over de voor- en nadelen van een monopolie. Een aantal zaken zijn in Costa Rica erg goedkoop in vergelijking met de rest van de wereld erg goedkoop. Telefonie bijvoorbeeld, zowel mobiel als vast, maar ook een flat fee GPRS abonnement kost slechts een fractie van wat men in Nederland moet afrekenen.

De prijs voor internettoegang in Costa Rica

Internettoegang is echter een dienst die in Costa Rica beduidend duurder is dan in andere ontwikkelde landen. Zo betaalde ik tot gisteren $39 (€30) voor een 1 Mbit/s verbinding. Een snelle blik op de website van een van de meeste bekende en kwalitatief uitstekende internetproviders in Nederland leert mij dat deze snelheid niet eens meer te krijgen is in Nederland. Daar kost een “start pakket” van 4 Mbit/s slechts €29,95. Een budgetprovider als Telfort rekent zelfs maar €19,95 voor het instappakket van 4 Mbit/s.

Een snelheidsverdubbeling

ICE, de monopolist, voelt echter de hete adem van een aantal ISP’s, waaronder CRISP, die staan te popelen om de Costa Ricaanse markt te betreden in de nek en moet stappen ondernemen om de klanten die zij nu hebben ook straks te behouden. Een van de eerste maatregelen die zij hebben genomen is het verdubbelen van de snelheid voor iedereen die nu een abonnement heeft. De prijs is hierbij gelijk gebleven. Vandaar dat ik vanaf vandaag in het bezit ben van een 2 Mbit/s abonnement! Weliswaar nog steeds duur betaald in vergelijking met Nederland maar het gaat de goede kant op.

Ik ben erg benieuwd of ik de beloofde 2 Mbit/s ook altijd zal gaan halen. Alle abonnees van een verhoging voorzien betekend ook dat het verkeer waarschijnlijk met een factor 2 toeneemt. Laten we hopen dat alle apparatuur genoeg bandbreedte heeft om dit verkeer te verwerken.

Geen stress, de gegevens komen wel…

Wat ik overigens geleerd heb sinds ik in Costa Rica woon is dat ik al die supersnelle internetabonnementen die in Nederland te koop zijn niet eens mis. Alles moe(s)t sneller, sneller en -mja- sneller. Mijn 12 Mbit/s abonnement was eigenlijk al niet snel genoeg. want zelfs daarmee duurde het soms nog wel 20 minuten voor ik ruim 4,5GB aan gegevens had binnengehaald. In Costa Rica neem ik echter genoegen met veel minder. En wat langer wachten voor de gegevens binnen zijn? Geen probleem, ik wacht wel buiten. In het zonnetje. Met een goed boek…

De telecommarkt in Costa Rica is op dit moment eenvoudig te onderscheiden in vaste & mobiele telefonie en internetdiensten. De vaste & mobiele telefonie diensten worden geleverd door het Instituto Costarricense de Electricidad, kortweg ICE (spreek uit als ie-se, en niet als het Engels woord ice) genoemd. Dit staatsbedrijf heeft een enorm slechte reputatie als het gaat om service, klantvriendelijkheid en beschikbaarheid van de diensten. Maar is het allemaal zo slecht?

De slechte kanten van de ICE

In eerste instantie zou men denken van wel. Bijna iedere inwoner van Costa Rica heeft zó’n hekel aan de ICE dat men vaak de positieve kanten die dit monopolie biedt niet meer ziet. Omdat men vaak ook niet weet hoe het er in andere landen aan toe gaat is het eveneens makkelijk om kritiek te leveren. Veel van de kritiek is terecht, neem bijvoorbeeld het feit dat het aanvragen van een (nieuw) mobiel nummer is zo goed als onmogelijk is. Er worden slechts mondjesmaat nieuwe nummers verstrekt en die zijn op dat moment alleen te verkrijgen door naar een van de servicekantoren te gaan en daar uren in de rij door te brengen in de hoop dat je een nummer te pakken krijgt. Vergelijk dat maar eens met een van de vele winkels in Nederland waar je binnen loopt en 10 minuten later met een gloednieuwe telefoon én nummer weer naar buiten wandelt. Een wereld van verschil die een hoop frustratie met zich meebrengt.

Ook het verkrijgen van een vast nummer verloopt niet zo makkelijk. Deze zijn al jaren zo goed als op en dus simpelweg niet verkrijgbaar. Mocht je gaan verhuizen dan moet je hopen dat in je nieuwe woning al een telefoonaansluiting ligt. Omdat het verhuizen van telefoonlijnen niet mogelijk is hoef je niet bang te zijn dat de vorige eigenaar de lijn heeft meegenomen. Hét grote nadeel: verhuizen is niet mogelijk omdat het simpelweg niet mogelijk is om de gegevens die eenmaal zijn ingevoerd aan te laten passen. De telefoonaansluiting in de nieuwe woning zal dan ook rustig op naam van de vorige bewoner blijven staan. Zolang je de rekening maar betaald is er niets aan de hand.

Telefoons kopen kan in Costa Rica op bijna iedere straathoek. Net als in Nederland wil iedereen, van lokale pimp tot geslaagde zakenman, een hippe mobiel in zijn broekzak voelen. Ook hier zit echter een klein pijnpuntje: de ICE hanteert een lijst van goedgekeurde mobiele toestellen. Mocht je een toestel weten te bemachtigen dat niet door de ICE is goedgekeurd dan kun je zo goed als fluiten naar hulp mocht je die ooit nodig hebben. Netwerkproblemen en een iPhone? Forget about it, ze gaan niet eens naar je luisteren.

Tot slot is het niveau van de service in zijn algeheel bedroevend laag. De servicekantoren zijn vaak vol met mensen, men werkt er niet al te vlot door en na sluitingstijd wordt je zonder pardon op straat gezet. De service aan de telefoon is al niet anders en het beste dat je kunt doen is genieten van de wachtmuziek.

Voordelen van een monopolie

Maar wat zijn de voordelen dan van een monopolie door de overheid?

Allereerst en uitermate belangrijk: de kosten. De overheid reguleert de prijzen en wil dat mobiele telefonie voor vrijwel iedereen toegankelijk is. In vergelijking met de rest van de wereld, en zelfs met de buurlanden van Costa Rica, kost een mobiel abonnement vrij weinig.

Verschillende abonnementen? Belbundels? SMS sparen? Minuten meenemen naar de volgende maand? Niets van dit alles is mogelijk. Is dat erg? Nee. Het maakt het leven, en de rekening, een stuk eenvoudiger. Een mobiel abonnement kost bij de ICE 2899 colones (zo’n 3,40 euro). Hier komt nog wel 80 colones bij als bijdrage voor het in stand houden van het noodnummer 911. Voor deze krappe 3,5 euro mag je 60 minuten gratis bellen waarbij er geen onderscheid wordt gemaakt tussen vaste en mobiele nummers. Ga je over deze 60 minuten heen dan betaal je op een werkdag tussen 7 uur in de ochtend en 7 uur in de avond 30 colones (bijna 4 cent) per minuut en daarbuiten 23 (2,5 cent). SMSen doen ze in Costa Rica bijna voor niets. Per bericht mag er 1,5 colon afgetikt worden (dat is serieus 1/5 van een eurocent. Oftewel: 5 SMS berichten kost je 1 eurocent).Alleszins schappelijke prijzen!

Technische ontwikkelingen

Qua technische ontwikkelingen loopt Costa Rica niet ver achter op de rest van de wereld. Men heeft dan weliswaar, naar het GSM netwerk, nog een oud op TDMA gebaseerd netwerk in dienst toch worden er voldoende diensten geboden. MMS bijvoorbeeld werkt prima in heel Costa Rica. Ook GPRS is beschikbaar (de kosten bedragen 3,5 euro per maand voor een abonnement zonder datalimiet).

Dan is er nog het voordeel van aanwezigheid. Niet iedereen in Costa Rica kan of wil zijn zaken via het internet regelen. Dankzij de overheid heeft de ICE tot in de verste uithoeken van het land kantoren waar men terecht kan voor diverse zaken. Als de overheid straks geen monopolie meer heeft dan zullen veel van deze kantoren verdwijnen wegens het niet rendabel genoeg zijn.

Internet in Costa Rica

Tot zover de vast & mobiele telefonie. De andere tak van de telecom branche is het internet. Om een voor mij onduidelijke reden heeft de overheid hier een soort rookgordijn om de dienstverlening getrokken. Wat ik hiermee probeer te zeggen is dat er verschillende bedrijven actief zijn die allemaal hun eigen diensten lijken te verkopen. Als men echter verder kijkt dan ziet men dat alle bedrijven eigendom zijn van de overheid of, verplicht, gebruik maken van het netwerk van de overheid.

Om een overzicht te geven: xDSL wordt aangeboden via een tweetal providers, de ICE en RACSA. Beiden opereren volledig onafhankelijk van elkaar volgens de eigen berichtgeving. Toch is RACSA voor 100% eigendom van ICE en ICE weer van de overheid. Om deze bedrijven te omzeilen zou men denken in zee te kunnen gaan met een van de kabelinternetaanbieders zoals Amnet. Ook hier komt weer een helaas om de hoek kijken. Amnet levert dan weliswaar het laatste stukje coax naar de woonkamer, vanaf de wijkcentrale gaat al het verkeer het netwerk van RACSA op.

Over het internet, de prijzen en de dienstverlening kan ik nog uren doorgaan maar dat zal ik omwille dan de lengte van dit artikel niet doen.

Conclusie

Inmiddels weet men zeker dat de markt voor telecom opengebroken wordt. Er staan verschillende partijen te dringen om zowel mobiele telefonie als internetdiensten op de markt te brengen. Of het er allemaal beter van wordt zal de tijd moeten uitwijzen, al vermoed ik zelf van wel. In ieder geval gaat Costa Rica op dit vlak een spannende en interessante tijd tegemoet.