Viel de hele trip naar Manuel Antonio dan tegen? Nee, absoluut niet. Laat ik beginnen met de positieve kanten van de trip naar Manuel Antonio.

Hotels

De keuze in hotels is in de omgeving van het nationale park en in het dichtstbijzijnde door Quepos overweldigend. Of je op zoek bent naar een super-de-luxe 4 sterren all inclusive resort of gewoon simpel wilt overnachten waarbij een bed en een gedeelde douche voldoende zijn, alles is te vinden. Zelf hebben we overnacht in Hotel California, een goed geprijsd hotel met adequate service, een uitstekend zwembad en kamers met uitzicht over de oceaan. Ook qua eten hoef je je geen zorgen te maken. Restaurants zijn er in overvloed en ook hiervoor gaat dezelfde vlag op: van hamburgers tot spaghetti en van een broodje gezond tot haute cuisine, alles is er te vinden.

Wit strand

Het park zelf heeft natuurlijk prachtige witte/witachtige stranden en doordat de grens van de vegetatie (net als overigens vrijwel overal in Costa Rica) doorloopt tot aan het strand geeft dit fabelachtige fotomomenten. Het water is heerlijk warm (meer dan 25c) en de stranden hebben een ‘blauwe vlag’, een markering van de overheid dat het er schoon is. Ook aan fauna is er natuurlijk geen gebrek in Manuel Antonio en men kan bijna de garantie op papier krijgen dat er een aap op de foto gezet kan worden.

Heel veel Toeristen

Helaas is het, zoals ik het artikel al begon, niet allemaal rozengeur en maneschijn in Manuel Antonio. De hoeveelheid toeristen bijvoorbeeld is enorm en dat zorgt ervoor dat het gevoel dat je in de vrije natuur bent vrij snel verdwijnt. Het komt allemaal meer en meer over als een grote openlucht dierentuin. Helemaal in vergelijking met de Osa Peninsula (waar het Nationale Park Corcovado is gevestigd en waar we letterlijk geen(!) andere toeristen zijn tegengekomen een week voor ons bezoek aan Manuel Antonio). De hotels en restaurants zijn natuurlijk uitstekend maar ook die ‘verpesten’ de sfeer voor diegenen die (semi) puur natuur willen reizen.

Hoewel er voldoende dieren te zien zijn in het park zijn deze dieren verre van wild. Een groep apen die bijna op je hoofd komt zitten of je tas met eten steelt, een rendier(achtige) die samen met een jong(!) letterlijk tussen de groepen toeristen doorloopt op zoek naar wat eten of een coati die naast je een hol staat te graven, alles is mogelijk in Manuel Antonio. Uitstekend voor je foto’s, maar het hoort niet natuurlijk.

Gids

Dan zijn er ook nog gidsen die de toeristen graag het park willen laten zien. Ze vragen tussen de $40 en $60 per persoon en hiervoor krijg je een een wandeling van zo’n 2 uur voor je kiezen. Het park is echter overspoeld door deze gidsen en hoewel ze natuurlijk een leuk en informatief verhaal ophangen zou ik het geld uitsparen en af en toe bij groepen toeristen gaan staan die een gids hebben gehuurd. Dat klinkt natuurlijk niet netjes, maar met letterlijk elke 100 meter(!) een gids die stilstaat en een verhaal doet is het goed te doen zonder al te veel op te vallen.

Het uiterlijk van het park is ook niet meer wat het geweest is. Doucheruimtes, kleedkamers, toiletten, publieke telefoons en een semi-verharde weg naar het strand zijn tegenwoordig aanwezig in het park. De mooie klim naar een uitkijkpunt is gesloten en voorzien van een bord dat verder lopen voor eigen risico is. Het enige dat nog overblijft is de wandeling over de punta catedral, iets dat gelukkig niet veel toeristen doen waardoor dit het enige stukje Manuel Antonio is waar je nog wél het idee hebt in de vrije natuur te verblijven.

Conclusie

Mijn conclusie is dat ik voor de flora en fauna niet meer terug zal gaan naar Manuel Antonio. Het strand blijft echter prachtig en is zeker de moeite waard. Omdat er echter genoeg mooie stranden dichter bij mijn huis te vinden zijn zal ik ook hiervoor niet naar Manuel Antonio terugkeren. En voor de toeristen? Als Manuel Antonio bij de rondreis zit inbegrepen: geniet er lekker van. Ben je zelf in staat je reis te bepalen en wil je wat minder toeristen en meer natuur? Reis dan lekker door, er zijn genoeg andere mooie plekken in Costa Rica.

Toch is het de moeite waard om hier te vermelden dat de overheid de laatste jaren druk bezig is met het in de gaten houden van de kwaliteit van het oceaanwater. Dit is een uitstekende zaak want de oceaan blijkt op een aantal plekken ernstig vervuild te zijn met rioolwater! Op sommige plekken is zelfs een dermate hoge concentratie van onder andere de E. Coli bacterie in het water aanwezig dat dit een gevaar oplevert voor de gezondheid wanneer men hier zwemt. E. Coli in het water is een indicatie dat het water zelf vervuild is met POEP.

Bandera Azul

Een van de initiatieven van de overheid is het zogenaamde ‘bandera azul’ programma. Wanneer een strand aan strenge voorwaarden voldoet dan ontvangt men deze ‘blauwe vlag’. Dankzij deze blauwe vlag weet men dat dit strand ‘veilig’ is.

Toch is een blauwe vlag alleen niet voldoende blijkt. De overheid heeft op 13 augustus van dit jaar nieuwe monsters van het oceaanwater genomen en daaruit blijkt dat het nog (steeds) slecht gesteld is met een aantal stranden. Er is nu dan ook een waarschuwing uitgegaan dat als de lokale autoriteiten niet gauw maatregelen nemen de overheid zelf borden gaat plaatsen met de tekst dat het onveilig zwemmen is op de desbetreffende locatie. Een goed initiatief! Ook zijn er stranden, zoals Tamarindo, waar het inmiddels beter gaat en waar de hoeveelheid bacteriën in de oceaan meetbaar is afgenomen.

Vervuild water: waarom?

Waarom is het water zo vervuild? Een goede vraag die eenvoudig is te beantwoorden. Vele kustplaatsen hebben geen riolering en al het smerige water moet worden opgevangen in een septic tank die, uiteraard, regelmatig geleegd moet worden. Helaas zijn er privé personen, maar ook hotels, die het niet zo nauw nemen met de regels en al dan niet zelf een pijp leggen naar de oceaan of een dichtbij gelegen rivier. Hierdoor komt al het smerige water, tot en met uitwerpselen aan toe, in de natuur terecht. De overheid heeft vorig jaar nog een groot hotel gesloten nadat bleek dat dit hotel rechtstreeks al hun afvalwater in de oceaan loosde (waar de gasten ongetwijfeld heerlijk in hebben gezwommen).

Waar moet je niet zwemmen?

Het wordt sterk afgeraden te zwemmen op de stranden van Cieneguitas, Miami Jacó (maar daar wil je niet eens dood gevonden worden), Playas del Coco (noord), Playa Tambor, Portete en Quepos (op dit moment heeft Quepos zelfs de twijfelachtige eer het meest smerige strand van Costa Rica te zijn).

Schoner, maar nog steeds niet optimaal zijn de stranden van Cahuita, Playas del Coco (zuid), Playa Hermosa, Puerto Viejo en Puntarenas.

Gelukkig heeft Manuel Antonio nog geen last van de POEP die je dus in Quepos wel aantreft (men heeft zelfs de blauwe vlag). Hier kan men dus veilig zwemmen. Let alleen wel op de verraderlijke stroming hier!

Een positieve noot

Dit artikel eindig ik graag met een positieve noot, want ik schrijf nu eenmaal niet graag negatief over Costa Rica. Naast de genoemde stranden zijn er vele stranden meer in Costa Rica welke allemaal erg schoon zijn. Daarnaast doet de overheid daadwerkelijk zijn best om het oceaanwater (weer) schoon te krijgen door de lokale autoriteiten aan te sporen actie te ondernemen en door vervuilers te beboeten.

Kom dus gerust eens langs :)

De route naar Samara en terug.

Vanuit San José naar Samara is het,ondanks het ontbreken van verkeersborden die de juiste richting aangeven, niet heel lastig om de goede route te vinden. Helaas duurtde circa 200 a 250 kilometer (de exacte afstand heb ik niet bijgehouden) rit wel een aardige poos en op sommige momenten waan je jezelf als een echte Indiana Jones.

Allereerst moet je vanuit de centrale vallei naar de kust zien te komen. De rit richting Puntarenas gaat dan ook door de bergen, via San Ramon. Met een beetje pech heb je net een zwaar beladen vrachtwagen voor je die tergend langzaam de berg beklimt. Inhalen kun je hier wel vergeten want er is slechts 1 rijbaan beschikbaar en de weg is bijna altijd zo druk dat het gewoon niet mogelijk is. Een enkele keer tref je een vriendelijke chauffeur die je een seintje geeft als je hem kan passeren maar over het algemeen is de rit door de bergen er eentje van de lange adem: gewoon achter de vrachtwagen je tijd uitzitten en je vooral niet teveel opwinden, daar krijg je het toch alleen maar warm van.

Na Puntarenas heb je de bergen gehad en kom je in een relatief vlak landschap terecht, een beetje te vergelijken met Limburg, en dat is te merken: de rit gaat ook ineens een stuk sneller. Bij het restaurant ‘Tres Hermanas’, overigens absoluut een aanrader: ze zijn niet goedkoop maar de hamburger is om te smullen, ga je linksaf richting Puente de la Amistad (niet aangegeven, dus ga gewoon bij dat restaurant linksaf) en je volgt deze uitstekende weg tot je na een kilometer of 60 bij een T splitsing uitkomt. Hier is het rechtsaf richting Nicoya en vervolgens de eerste weg naar links richting Mansion en dan Samara aanhouden (en af en toe de weg vragen natuurlijk, het blijft Costa Rica). Althans, dit was onze route op de heenreis en tenzij je uitermate avontuurlijk bent ingesteld kan ik de route niet aanraden. De minder avontuurlijke reizigers kunnen beter via Nicoya rijden en de borden Samara aanhouden. Waarom de weg niet voor iedereen geschikt is? Het is een 60 kilometer lange onverharde weg naar Samara. Deze weg gaat dwars langs afgronden en andere gevaarlijke punten. Zelfs de 4×4 wagen waar ik in reed had in het droge seizoen moeite met deze weg en in het regenseizoen lijkt de weg mij compleet onbegaanbaar. Het goede nieuws is wel dat er druk gewerkt wordt om de weg van asfalt te voorzien. Wellicht dat er volgend jaar dus sneller naar Samara kan worden gereden.

Tot slot hebben we aan het einde van de route een aantal rivieren over moeten steken om bij ons hotel te komen. Nu steek je in Europa een rivier over door een brug over te rijden, in Costa Rica moet je nog wel eens dóór de rivier rijden (ondanks dat een huurcontract dit vaak expliciet verbiedt). Door de rivier is ook echt dóór de rivier en niet over een brug die onder water staat. De eerste keer door een onbekende rivier is altijd spannend maar met een 4×4 auto in de eerste versnelling is het eigenlijk een koekje. Gewoon eerst de rivier verkennen door de diepte in te schatten (eventueel wachten tot iemand anders er eerst doorheen gaat) en dan rustig aan doorrijden. Voor de duidelijkheid staat hieronder een foto van de rivier.

De stranden van Playa Buena Vista, Samara en Playa Carrillo

Het strand dat het dichtste bij ons hotel lag was Playa Buena Vista. Ik ga hier niet eens zo heel veel woorden voor gebruiken, gewoon overslaan dit strand. Ondanks de lovende woorden op de website van het hotel is dit strand maar rommelig, vol met stenen en keien, zwerfafval en donker zand. Daarnaast ligt er direct achter het strand een mangrove met daarin krokodillen. Dat is leuk als je ze op wilt zoeken maar minder als je gewoon lekker van het strand wilt genieten.

Samara is al een stukje beter. Het strand is an sich niets mis mee en je zou hier prima van je rust en de zon kunnen genieten. Helaas wordt de rust vaak verstuurd door de altijd dominant aanwezige Noord-Amerikaanse medemens. Nu ga ik in een later artikel wel in op Noord-Amerikanen in Costa Rica, voor nu wil ik het er bij laten dat het je strandplezier niet ten goede komt.

Dan tot slot mijn tip voor iedereen die wil genieten van ongestoord strandplezier aan een prachtig strand: Playa Carrillo! Een vrijwel onbekend strand op ongeveer 8 kilometer ten zuid-oosten van Samara. Het zand is wit, er zijn volop palmbomen aanwezig voor de broodnodige schaduw, het water is blauw en schoon en het uitzicht is fantastisch. Daar komt dan nog bij dat op dit strand (vrijwel) geen toeristen komen. Je ziet alleen enkele locals genieten van het zonnetje. Dit strand maakt het absoluut de moeite waard om deze richting op te komen. Zit je toevallig in een hotel in Samara? Huur een scooter of fiets en vertrek richting Carrillo. Je zult er voor beloond worden. Vergeet niet je hangmat mee te nemen, want die kun je makkelijk kwijt tussen de aanwezig palmen. Een kleine impressie kun je onderaan bij de foto’s vinden.

Het hotel: Flying Crocodile

Het is moeilijk om een goed oordeel te vellen over dit hotel. Het hotel heeft hele sterke punten maar ook absoluut hele zwakke. Laat ik vooropstellen dat ik een geweldige tijd heb gehad hier maar dat neemt natuurlijk niet weg dat de tijd nog beter geweest had kunnen zijn. Ik betwijfel zelf of ik naar dit hotel ooit nog naar terug zal keren.

Om niet meteen al te negatief te doen zal ik eerste de positieve punten van Hotel Flying Crocodile (zie ook hun eigen website) doornemen. Het hotel is kleinschalig (met slechts 10 kamers) maar op een groot terrein aangelegd. Dit komt de rust absoluut ten goede. Er zijn volop faciliteiten aanwezig als poolbiljart, pingpong tafel, zwembad, ligbedden, etcetera. De kamer was ruim en modern ingericht en duidelijk ook gemaakt voor de Europese toerist (er waren Europese stopcontacten aanwezig). Het eten, met name het diner, in het hotel was heerlijk.

Dan de negatieve punten. Allereerst het grootste negatieve punt: SERVICE! Het personeel, allemaal familie, lijkt dit woord te hebben geschrapt uit het vocabulaire. Zo kan je rustig minuten wachten in de receptie zonder dat er een woord tegen je wordt gezegd. Ze hebben je wel gezien maar ze geven er simpelweg niets om. Tijdens het serveren van het diner is het hetzelfde, weinig vriendelijke woorden of goedbedoelde aandacht. Op de telefonische vraag of ze ons de route naar het hotel konden vertellen vanuit Samara (slechts 10 kilometer afstand) werd ontkennend geantwoord. In ieder geval namen ze wel de telefoon op, 2 eerdere pogingen eindigden in de voicemail box die blijkbaar nimmer wordt afgeluisterd: we zijn nooit teruggebeld ondanks herhaalde verzoeken.

De prijs is ook een aandachtspuntje. Op de website wordt een mooie aantrekkelijke prijs geroepen voor een appartement (eigenlijk een grote hotelkamer). Prima natuurlijk, maar je moet niet als de gast voor je staat ineens ontkennend roepen dat deze prijs slechts voor 2 personen is. Wie gaat met 2 personen een heel appartement huren? De prijs was uiteindelijk 2 keer zo duur als wij dachten. Na wat gediscussieer kregen we 15 dollar per nacht van de prijs af maar het blijft idioot.

Het diner in het restaurant van het hotel is prima, maar de keuze is beperkt: slechts 2 gerechten per avond en die dien je van te voren te reserveren.

Tot slot de route. Natuurlijk is het niet de schuld van het hotel dat de wegen in Costa Rica soms bar slecht zijn. Wat ik ze wel wil aanrekenen is het gebrek aan (zelf gemaakte) richting aanwijzers. Hierdoor blijf je twijfelen of je op de goede weg zit. Ook wordt nergens aangegeven dat je op 2 plaatsen een rivier over kan steken: een hele diepe plaats en een wat ondiepere plaats. De diepe plaats is erg avontuurlijk maar niet aan te bevelen (ook al zijn wij er veilig door gekomen).

En dan echt tot slot…

De dagen op het strand waren heerlijk! Zowel mijn mede-gasten als ik hebben genoten van 4 dagen zon en strand. Daarnaast blijft de omgeving, naast het strand, natuurlijk indrukwekkend (zelfs als je in Costa Rica woont). De aanwezigheid van allerlei soorten exotische dieren is tenslotte het toefje slagroom op het heerlijke ijsje dat 4 dagen strand heet :).

Tamar

(ps de Google Earth KMZ is ook voorzien van een update waarin bovenstaande is verwerkt)