Toch is deze lage temperatuur geen record voor Costa Rica. In December 1976 werd het 10,4 graden aldus de meteorologische dienst. Gelukkig zijn deze temperaturen gauw weer geschiedenis en kunnen we gaan genieten van een echte Costa Ricaanse kerst: warm en zonnig!

Bevroren

De krant heeft een aantal foto’s online gezet van “bevroren” personen -woorden van de krant-. Je kunt ze hier (bovenstaande foto) en hier bekijken. Niet alleen in San José was het koud, ook op een aantal andere plaatsen is het extreem koud geweest. Gelukkig hebben we het hier over plaatsen waar vrijwel niemand woont. Zo was het bovenop de vulkaan Irazu (3,432m) afgelopen nacht slechts 2,6 graden en bij de buurman Turrialba was het niet veel beter met 2,9 graden.

Naast de lage temperaturen is er ook een hoop wind in Costa Rica dankzij een hogedruk gebied in de Golf van Mexico. In San José werden windstoten gemeten van 38 KM/h en op de internationale luchthaven Juan Santamaria 50,5 KM/h.

Thuis

Bij ons thuis was het al niet veel beter. Overdag bleef de temperatuur steken op 22,2 graden. De nachtelijke temperatuur was volgens het geheugen van mijn thermometer 15,9 graden. Een absoluut unicum en voor mij de eerste keer dat ik dergelijke temperaturen hier thuis mee heb mogen maken. Op dit moment, 20:30 in de avond, is het buiten 19.9 graden. De stevige wind zorgt er echter voor dat het kouder aanvoelt dan dat het is. Gelukkig zitten wij lekker binnen en is er een deken bij de hand voor als we straks slapen gaan. Mocht ik toch nog naar buiten moeten dat heb ik een probleem: ik heb geen jas, laat staan een trui…

(foto copyright La Nacion)

De taxi kost niet veel in Costa Rica in vergelijking met taxi’s in Europa en men neemt hier dan ook gauw een taxi. Wij waren echter van mening dat de bus nóg goedkoper was en dus wilden we de gok wagen en de afstand van hemelsbreed 6,81 kilometer (thanks Google Earth!) per bus afleggen. Dit heeft ons uiteindelijk ruim 1,5 uur gekost én een ritje met de taxi.

Waar stopt de bus

Alles begon bij het zoeken van de juiste opstapplaats. Bushaltes zijn er niet veel in Costa Rica en vaak moet men maar gewoon de hand opsteken als er een bus voorbij komt. Omdat we wisten dat “onze” bus echter langs een bepaalde weg zou komen besloten we hier naartoe te lopen. De wandeling van een kilometer verliep vlot. Het was nog redelijk licht buiten en het uitzicht was zoals vaker in Costa Rica subliem. Eenmaal bij de *kuch* bushalte kon het eerste wachten beginnen. Na ruim 20 minuten kwam de bus de hoek omgedraaid en mochten we instappen.

De bus zat propvol met forenzen. Om toch zoveel mogelijk passagiers in te laten stappen probeerde de chauffeur op zijn tafeltje te gaan zitten zodat men hem vanaf buiten kon betalen en vervolgens achterin kon stappen, waar nog wat ruimte bleek te zijn. Wij hadden het geluk voorin te passen. De bus was echter zo vol dat de deuren niet meer dichtkonden. Voor de chaffeur was dit geen enkel probleem en de reis werd met open deuren voortgezet. Om de haverklap stopte de bus, ook omdat er geen bushaltes zijn en je maar hoeft te roepen als je er uit wilt, en de reis wilde niet echt vlotten. Daarnaast was er weinig houvast in de bus en viel ik letterlijk van voren naar achteren.

Na een hobbelige rit riep de chauffeur dat we op het overstappunt waren aangekomen. Welk overstappunt? We stonden op een kruising stil, toevallig omdat de bus geen voorrang had, en mochten hier uitstappen. Vervolgens bleek de volgende bus te vertrekken vanaf een punt ruim een kilometer verderop. Het was weer wandelen geblazen.

Gevaarlijk verkeer op weg naar ons overstappunt

Inmiddels was het donker en liepen wij langs de kant van de weg. Zoals zo vaak in Costa Rica was er geen stoep te bekennen en we liepen zo goed en kwaad als het ging richting ons tweede vertrekpunt. Auto’s, bussen en vrachtwagen zoefden ons voorbij, soms op slechts enkele centimeters. Voor mij was de wandeling nog wel te doen, maar voor Laura -met hakken- was het lopen door gras, verpulverd beton (van wat ooit opritten naar woningen waren geweest) geen pretje.

Eenmaal bij de tweede bushalte bleek de bus al snel te arriveren. Gelukkig maar wat met het windje buiten werd het al gauw fris. De temperatuur was gedaald tot een graad of 18 en met alleen een T-shirt is dat toch best fris. Helaas bleek de bus over geen enkele aanwijzing welke richting hij op zou gaan te bezitten. Boven het verkeer uit naar de chauffeur schreeuwen was dus de enige oplossing. Gelukkig ging hij in de juiste richting. Na betaling mochten we in de bus plaatsnemen.

Na een wat vlottere en meer comfortabele, al is dat nog steeds heel erg oncomfortabel, rit kwamen we aan bij het eindpunt van de bus. Helaas niet het eindpunt van onze rit. Het bleek dat er verder geen bussen reden naar ons huis deze avond en dus hadden we de keuze: ruim 2 kilometer wandelen of de taxi nemen. De keuze viel op het laatste.

Thuis!

Na ruim 1,5 uur konden we de deur van onze woning openen en aan het avondeten beginnen. Op zich was het interessant om met de bus deze route eens af te leggen. Met de auto is het normaal gesproken zo’n 20 minuten en de bus is dus geen serieuze vervanger voor dergelijk ritjes. Daarnaast waren de kosten ook niet bepaald goedkoper dan met de auto: 2x een busrit + een taxiritje. Toch hebben we ons vermaakt.

Voor mij was het de eerste keer dat ik overdag in ons huis aanwezig was tijdens een aardbeving. De vorige keren was ik altijd ergens anders óf was het nacht en werd ik wel wakker maar besefte ik het eigenlijk pas te laat. Deze keer was echter anders en dat drukte mij meteen met de neus op de feiten: sommige dingen moeten een ander plekje krijgen.

Rammelende glazen

Onze woning is een appartement op de 6e (en tevens laatste) verdieping van een appartementen complex. Hierdoor voelt een beving een stuk sterker dan dat ‘ie op ‘de grond’ doet. Op het moment van de beving was ik net in de keuken op zoek naar popcorn voor bij de film van vanavond toen ineens het hele huis begon te schudden. Wat nog het meest opviel was dat het écht schudden was, en niet even heen en weer bewegen. Verschillende glazen in de keukenkastjes bewogen vrolijk mee maar gelukkig is er niet een van de plank af gevallen.

Nieuws over de aardbeving is altijd moeilijk te verkrijgen in Costa Rica. Wanneer er ook maar iets interessants te melden valt dan zijn de belangrijkste websites van het land onbereikbaar. La Nacion, ‘s lands grootste krant, gaf een time-out net zoals de OVSICORI, de officiële instantie die aardbevingen registreert. Gelukkig blijkt ook de kracht van web 2.0: via Twitter deed niet alleen ik maar ook vele anderen hier in Costa Rica verslag. Hierdoor kon al gauw een beeld gevormd worden van waar de beving het meeste gevoeld werd en vooral waar ook niet.

Vooralsnog lijkt het allemaal erg mee te vallen. Mocht er iets spannends gebeuren dan zal ik daar direct verslag van doen. Allereerst via mijn Twitter en vervolgens hier op mijn weblog.

Dat toeristen en expats worden opgelicht door de politie is geen geheim in Costa Rica. Regelmatig zijn er verhalen te lezen en te horen van buitenlanders die een (hoge) boete krijgen en die vervolgens direct af kunnen kopen bij de desbetreffende agent. De meeste buitenlanders doen dit omdat het in verhouding weinig geld betreft en omdat de agent een verhaal klaar heeft waar de meeste buitenlanders huiverig van worden. Een boete zou alleen in San José afgerekend kunnen worden en de auto is men tot die tijd kwijt. De meeste buitenlanders betalen dan maar de $25 tot $100 die de agent van ze vraagt en voorkomen zo ‘een hoop rompslomp’.

Natuurlijk is dit gedrag fout want de buitenlanders helpen zo de corruptie in stand te houden. Maar echt kwalijk nemen kun je het ze ook niet, want wie laat zijn of haar vakantie nu verpesten voor een paar dollar?

Dat de politie het niet alleen gemunt heeft op buitenlanders is ook al geen geheim hier in Costa Rica. Het salaris van agenten is enorm laag (rond de $500 per maand), het werk is gevaarlijk en men maakt lange dagen. Er zijn dus altijd agenten die op zoek zijn naar een extra klusje om geld mee te verdienen. Een half jaar geleden bijvoorbeeld is meer dan 320 kilo cocaine die was onderschept op zee geroofd uit een opslagdepot. Alles wees hier op een inside job, met medewerking van de politie dus.

Geen incident

Vandaag blijkt echter dat de corruptie bij de politie in Costa Rica geen incidenten betreft maar dat het common practice is. 25% van de agenten is corrupt, 1 op de 4. Na geruchten die halverwege 2008 de kop opstaken is de recherche een onderzoek begonnen dat gisteren is afgesloten met de arrestatie van het hoofd van de politie van San José en 11 ondergeschikten. Zij bleken lokale criminelen van bescherming te voorzien in ruil voor geld.

Naast deze 12 hooggeplaatste agenten loopt er een onderzoek naar nog eens 77 agenten in de hoofdstad die verdacht worden van corruptie. De afgelopen maanden heeft de recherche gebruik gemaakt van undercover agenten, videobeelden en niet nader genoemde technieken om deze agenten in de gaten te houden. Hieruit bleek dat ze geld aannamen van criminelen, maar ook dat ze bijvoorbeeld in beslag genomen drugs doorverkochten of willekeurige mensen fouilleerden en daarbij waardevolle spullen achterhielden.

Of dit een tipje van de sluier is moet de komende weken blijken. In ieder geval is er in Costa Rica geschokt gereageerd op dit bericht en heeft het image van de politie er (weer) een grote deuk bijgekregen.

Een van de problemen die men in Costa Rica heeft is dat men graag wat geld wil besparen op bruggen. Zo kan het voorkomen dat een brede(re) snelweg ineens een stuk smaller wordt omdat er een brug ligt die slechts 2 banen breed is. Dat dit veel file veroorzaakt op drukke stukken weg moge duidelijk zijn.

De brug is kapot

De meest drukke weg is de Interamericana en dan met name het gedeelte dat loopt van de hoofdstad San José naar het noorden, richting Heredia, Belen, de luchthaven, etc. Ook hier moet men een brug oversteken en dus staan er dagelijks files. Toch zijn die files nog redelijk te doorstaan. Helaas blijkt de brug voor een gedeelte te zijn opgebouwd uit koper (of ander soort erg populair en waardevol materiaal) en dus is de brug een gewild object voor diefstal.

Zo kan het dus gebeuren dat een aantal weken geleden een afdekplaat van de brug is gestolen waardoor deze een mooi gat overhield. Een reparatie was noodzakelijk en dus heeft men de brug ‘s nachts afgesloten en gerepareerd. Helaas bleek nog geen 24 uur later dat de reparatie alweer was gestolen. Er werd dus besloten om nogmaals de brug ‘s avonds te sluiten, wederom een plaat koper (oid) te plaatsen en daar deze keer overheen te asfalteren. Probleem opgelost en het heeft slechts 2 avonden met ellenlange files opgeleverd.

Helaas, het probleem bleek niet verholpen te zijn

Helaas bleek de brug op meerdere plaatsen aantrekkelijk voor dieven en dus was er 2 weken geleden wederom een reparatie noodzakelijk. Deze keer wilde men het écht goed doen en dus werd besloten om de belangrijkste verkeersader van Costa Rica een heel weekend lang af te sluiten. En zo geschiedde: de weg werd afgesloten, omleidingsbordjes werden NIET geplaatst en je mocht het zelf verder uitzoeken. Tot maandagochtend 05.00 uur. Het hele weekend hebben er kilometerslange files gestaan tot op de kleinste en smalste wegen aan toe. Naast de snelweg zijn de wegen eenvoudig weg niet voorbereid op grote hoeveelheden verkeer.

Na een dergelijke grote reparatie zou je verwachten dat men het probleem toch serieus zou hebben opgelost. Niets bleek echter minder waar en het afgelopen weekeinde werd de brug opnieuw voor 48 uur afgesloten. Verkeer tussen San José en, bijvoorbeeld, de luchthaven was niet meer mogelijk. Ook deze keer stond het vast tot in de kleinste straten. Een rit van 30 minuten kon zomaar 3 uur duren. Maargoed, het is opgelost. Toch?

N-O-T

NEE! Na slechts 7 uur is de reparatie waar men 48 uur voor nodig had alweer aan het instorten. Geen diefstal deze keer, gewoon slecht gerepareerd. Inmiddels staat er dus weer een file voor de brug en gaat men vanavond wederom kijken wat er aan gedaan kan worden…

Voor de liefhebber: hier het bewijs dat de reparatie het slechts 7 uur heeft volgehouden.

Geen water

Ohja, nu we het toch over Costa Rica hebben ;) : morgen gaat men even het grootste gedeelte van de centrale vallei (waar de meeste mensen wonen) zonder water zetten. Van 8 uur ‘s ochtends tot 5 uur ‘s middags zal er geen stromend water beschikbaar zijn. Vanavond dus nog maar wat emmertjes vullen zodat je in ieder geval je toilet nog door kan trekken… (bron)

Standaard duurt het een week of 3 á 4 voor er post uit Nederland hier aankomt. Vanuit hier naar Nederland versturen gaan vrijwel altijd binnen een week. Waar deze vertraging door ontstaat is me een raadsel. Verder heb ik in het verleden wel eens post gehad die via Kinshasa hier terecht is gekomen (mooie poststempel, dat wel!) of pakjes die helemaal nooit zijn aangekomen (zoals het pakketje met o.a. hagelslag, waar ik nog op wacht, na meer dan een half jaar).

3 verdachten aangehouden in Zapote

Dat pakketjes en post verdween gebeurde gelukkig niet alleen bij mij zo bleek vandaag. In de krant van vanochtend stond een artikel dat er 3 personen zijn gearresteerd op verdenking van het stelen van de inhoud van pakketjes en enveloppen. Deze 3 personen maakten vakkundig de zaak open, namen de inhoud weg en sloten het pakket of de envelop weer af zodat het net leek alsof er niets aan de hand was. De arrestaties vonden plaats in het post verdelingscentrum in Zapote, slechts kilometers verwijderd van ‘mijn’ postkantoor en het is dus zeker dat mijn post hier ook langs is gekomen.

Na een 3 maanden durend onderzoek heeft men dus 3 verdachten kunnen arresteren. Ik hoop dat deze 3 personen de enige waren die zich hiermee bezig hielden en dat alle komende enveloppen en pakketten zonder problemen aankomen. Volgens de woordvoerder van de post moet dat geen probleem zijn. Er is cameratoezicht, opzichters op de werkvloer en onafhankelijke controleurs. Laten we alleen hopen dat die ook niet corrupt zijn…

Verboden toegang

Inmiddels is het bijna een jaar geleden dat de overheid enkele maatregelen in werking liet treden om de verkeersdrukte te verminderen en om brandstof te besparen. Destijds was de prijs van olie op een recordhoogte en de overheid vond dat men hier wat mee moest doen. De maatregelen betroffen het verbieden van verkeer met bepaalde kentekenplaten op bepaalde dagen. Zo was op maandag van 07.00 tot 19.00 San José verboden terrein voor voertuigen met een kenteken dat eindigde op 1 of 2, op dinsdag voor voertuigen met een 3 en 4, enzovoort.

In eerste instantie leek de maatregel alleen maar veel ergernis op te wekken. Je auto een dag verplicht laten staan is voor niemand leuk. De boete was weliswaar niet hoog, maar de rompslomp van een boete des te meer. Ondanks dat er toch personen waren die een gokje waagden en met hun auto de stad in gingen (ik heb het ook wel eens gedaan) lieten de meesten de auto staan. Laura bijvoorbeeld ging iedere vrijdag met de bus naar haar werk. Duurde wat langer, maar geen boete en het was nog goedkoop ook.

De maatregel bleek onwettig

Afgelopen vrijdag bleek echter in een rechtszaak die tegen de overheid was aangespannen dat de wet die dit alles mogelijk maakte ongeldig is. Ergens in een/de (grond)wet staat namelijk dat Costa Ricanen zich vrijelijk moeten kunnen bewegen. Volgens de advocaten van de tegenpartij is dit niet mogelijk met een wet die bepaalde nummerborden uit de stad weert en dus werd er een rechtszaak aangespannen. De rechters vonden afgelopen vrijdag dat de tegenpartij gelijk had en per direct is de wet dan ook geschrapt.

Het resultaat was goed zichtbaar vandaag: ellenlange rijen met auto’s van mensen die San José in willen. Normaal gesproken is een maandag ‘normaal’ druk, maar vandaag dus niet. En de avondspits moet nog komen.

Soms heeft een maatregel van de overheid, hoewel deze in eerste instantie veel irritatie opwerk, dus wel degelijk nut. Vandaag mogen er 20% meer auto’s de stad in dan voorheen en men maakt gretig gebruik van deze mogelijkheid. Het lijkt zelfs drukker dan een jaar geleden, toen de maatregel ook niet gold. Zelf (en Laura is het met mij eens) vind ik het jammer dat men de wet heeft geschrapt. Één dag per week met de bus, wat je effectief misschien 30 minuten meer kost, geeft veel minder vertraging dan iedere dag 30 minuten langer reizen.

Ik ben benieuwd wat de avondspits ons brengen gaat.

Gedurende de Semana Santa zijn er in het hele land processies en zit een groot gedeelte van de bevolking de hele week in de kerk. Je merkt overal dat iedereen vrij is. Zo zijn de stranden overvol (kerk en strand gaat prima samen) en kun je de reistijd van en naar San José rustig met een half uur inkorten omdat er geen file’s staan. Ondanks dat het regenseizoen officieel is begonnen is deze week dit jaar prachtig. De temperaturen zijn hoog, de wolken afwezig en het zonnetje straalt fier aan de heldere hemel.

Vrije dagen

Officieel zijn de donderdag en vrijdag verplichte vrije dagen. Het is echter in Costa Rica zo dat een werkgever je kan verplichten om de eerste 3 dagen van de week ook vrij te nemen, bijvoorbeeld omdat het bedrijf sluit of simpelweg omdat de eigenaar zelf op vakantie wil. Deze 3 vrije dagen zijn echter niet gratis en gaan gewoon van het totaal af, dat met 11 vrij te besteden vakantiedagen per jaar al niet erg hoog ligt hier. Na de Semana Santa heb je dus met een beetje pech als werknemer nog maar 8 dagen over, minder dan 1,5 week. Over genaaid door je werkgever gesproken…

Alcohol

Alcohol is tijdens de Semana Santa verboden. Net als in moslimlanden als Iran, waar je “thee met een knipoog” kunt bestellen betekend dit echter niet dat men hier helemaal niet meer drinkt. De week voorafgaand aan de Semana Santa is traditioneel een van de topweken voor slijterijen en de lokale bierbrouwers. Ook de toeristen worden ‘met rust’ gelaten en in ieder hotel of resort is er dus voldoende alcohol voorradig om de toeristen te voorzien.

De Semana Santa is echter ook de week waarin men feest viert. Meer nog dan met Kerst wordt er gegeten, gegeten en gegeten, met vrienden of familie. In tegenstelling tot de Kerst, dat ook in Costa Rica een steeds commercieler karakter krijgt, draait het in de Semana Santa echter niet om kado’s maar om de gezelligheid en het samen vieren van een heilig iets.

Genieten

Wij gaan er in ieder geval van genieten vanuit onze nieuwe woning!

Maar wat heeft dat dan met Costa Rica te maken? Allereerst is Ajax het enige Nederlandse team dat hier bekend is. Feijenoord? PSV? Daar heeft men zelden tot nooit van gehoord. Voor spelers gaat dezelfde vlieger op. Ajax heeft een aantal fantastische spelers voorgebracht die door iedereen herkend worden (Marco van Basten, Frank Rijkaard, e.a.). Natuurlijk heeft PSV dat ook maar hier denkt men automatisch dat bijvoorbeeld een Ruud van Nistelrooij bij Ajax vandaan komt. Kortom, het Nederlandse voetbal is naast het nationale elftal (hier naranja mecánica genoemd) simpelweg Ajax.

Het hoogtepunt is echter het amateur vrouwenelftal genaamd Ajax-Pavas. Pavas is een voorstad van San José waar ze blijkbaar zó onder de indruk zijn van Ajax dat ze besloten hebben een elftal van dezelfde naam te voorzien. De shirts lijken verdacht veel op de echte Ajax shirts en soms staat er zelfs iemand in het veld door voor het gemak maar een echt Ajax shirt heeft aangetrokken.

Het team van Ajax-Pavas verkeerd helaas wel ergens in de onderste regionen van het vrouwenvoetbal in Costa Rica en dat is op zich niet zo verwonderlijk als je kijkt naar de elftalfoto die ik bij dit artikel heb gevoegd. De meeste slanke dames zijn het niet…

Nadat Laura vanochtend eerst naar een privé ‘huisarts’ was geweest voor aanhoudende buikpijn, misselijkheid en koorts bleek na een echo (ja, dat kan de huisarts ook, als je maar betaald) dat er waarschijnlijk een ontstoken blindedarm in haar lichaam zat. Een dergelijk iets is dusdanig ernstig dat er meteen actie ondernomen moet worden en dus kreeg ze een verwijzing mee voor de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Een publiek ziekenhuis in plaats van een privé kliniek.

Slechte informatievoorziening

Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis werden Laura en ik al snel van elkaar gescheiden. Laura mocht doorlopen naar de ‘wachtkamer voor patiënten’ terwijl ik in de wachtkamer plaats mocht nemen waar het bedompt en warm was en tevens iedere 10 minuten een flinke dot smog naar binnen werd geblazen door een passerende bus. Met iedere minuut die passeerde werd ik echter ongeruster. Ik hoorde niets, ik zag niets, en zat in een wachtkamer waar ik gewoon niet wilde zijn. De bewaker was echter nors en stug en ik mocht simpelweg niet doorlopen naar ‘de wachtkamer voor de patiënten’ om mijn vrouw te zien.

Informatievoorziening is een woord dat in Costa Rica soms nog uitgevonden moet worden lijkt het. Niet alleen bij de immigratiedienst maar ook in het ziekenhuis is blinkt men uit in het verstrekken van non-informatie. Niemand weet wat. Een passerende zuster niet, een dokter niet, de bewaker niet. Zelfs de ‘patiënten informatie balie’ geeft nul op het rekest wanneer je informeert naar de status van een patiënt.

Op een illegale manier het ziekenhuis in

Uiteindelijk bleek ik via-via op een semi-illegale manier naar binnen geloodst te kunnen worden. De tante van Laura heeft een nichtje dat als verpleegster in hetzelfde ziekenhuis werkt (jaja) en zij was zo vriendelijk om de bewaker te vertellen dat ik even met haar meeging, om vervolgens nooit meer terug te keren. Eenmaal aangekomen in de ‘wachtkamer voor patiënten’ viel ik echter van de ene verbazing in de andere.

Klik hieronder op “Continue Reading” om verder te lezen.

Net als in de film: patiënten in de gang

De gangen in dit gedeelte van het ziekenhuis stonden vol met bedden waar patiënten in lagen die allemaal in afwachting waren van spoedeisende hulp. En niet alleen bedden sierden de gang, ook rolstoelen met slapende oudjes en banken met bloedende jongeren waren er overvloedig aanwezig. De zaal zelf gaf al geen ander beeld. Een chaotisch tafereel van bedden, rolstoelen, banken en gewone zitjes waarin zowel personeel als patiënten als mieren door elkaar heen leken te lopen. Het leek alsof ik een film was binnengestapt.

Overal op de gang rinkelden mobiele telefoons. In tegenstelling tot vele andere landen zijn die hier in een ziekenhuis blijkbaar niet verboden. Niet alleen patiënten praten druk met andere over hun huidige situatie ook doktoren en verpleegkundigen zijn zo af en toe te betrappen op een gesprek dat gaat over de (klein)kinderen of het eten van vanavond. Doordat Laura met een lege accu zat konden wij helaas niet eerder van deze mogelijkheid gebruik maken.

Gevonden!

Laura was gelukkig snel gevonden en zo waren wij in ieder geval niet alleen meer. We namen plaats op een bank naast een moeder en zoon die al 7(!) uur aan het wachten waren op een vrije kamer en wachtte af op wat komen zou gaan.

Nadat 3 verschillende doktoren, met ieder 3 verschillende meningen, de röntgenfoto van Laura hadden bekeken (overigens genomen met de kleren aan waardoor je er erg opvallende zaken op terugziet als de BH sluiten maar ook de rits en riem van haar broek) kwam men tot de conclusie dat een operatie nog vandaag nodig was. Laura werd weer de gang opgestuurd, met de röntgenfoto in de hand want je dossier wordt je geacht zelf bij je te houden, en er zou contact opgenomen worden.

Voorbereiding op de operatie

Hoe lang het heeft geduurd weet ik niet meer maar na verloop van tijd moest Laura een operatie-outfit aantrekken. Een dunne groene badjas. Alle andere kleren werden in een vuilniszak gestopt die ik later mee naar huis mocht nemen. Geen kleding of sieraad mocht ze achterhouden en zelfs haar bril moest af en kon ik mee naar huis nemen.

Tegen half acht in de avond leek een bewaker in de gaten te krijgen dat ik helemaal niet thuishoorde op deze plek en werd ik vriendelijk (serieus dit keer!) verzocht het ziekenhuis te verlaten. Dat heb ik dus ook maar gedaan. Helaas werd ik meteen weer op de feiten gedrukt dat zodra je de ‘wachtkamer voor patiënten’ verlaat er geen informatie meer beschikbaar is. Op het moment van schrijven wordt Laura geopereerd, denk ik tenminste. Morgenochtend mag ik gaan uitzoeken waar ze eigenlijk ergens in dat ziekenhuis is. De bezoekuren zijn dan wel van 16.00 tot 19.00, toch sta ik er voor 09.00. Ik wil simpelweg weten hoe het met mijn vrouw gaat na een operatie.

Wordt vervolgd…