In het droge seizoen valt het met de schimmels wel redelijk mee maar in het natte seizoen komen ze overal tevoorschijn. Natuurlijk kun je veel ventileren om er voor te zorgen dat de schimmels weinig kans krijgen toch weten ze altijd wel ergens een plek te vinden om zich te vestigen.

Zo weet ik inmiddels uit ervaring dat je papieren (bijvoorbeeld kranten of een oude (schoenen)doos) nooit te lang op 1 plek (op de grond) moet laten liggen. Na enkele weken is het stuk papier van onderen voorzien van een laag schimmel. Na nog wat aanvullende weken is het volledige papier bedekt en rijp voor de vuilnisbak. Helaas blijft het niet bij papieren. Zo moet ik bijvoorbeeld wekelijks mijn koffer/tas verplaatsen omdat deze anders aan de onderzijde begint te schimmelen.

Het geluk van de centrale vallei is dat het hier, in vergelijking met andere delen van het land, nog meevalt. Zo heb ik verhalen gehoord van personen die geen (dure) boeken kopen omdat deze na enkele maanden compleet vergaan zijn. Het bankstel van deze personen moet ook regelmatig aan de achterzijde, waarmee het tegen een muur staat en dus weinig ventilatie heeft, ontdaan worden van schimmels. Mijn boeken zijn allemaal nog in orde :).

En het blijft niet bij meubels en papieren. Ook voedsel en zelfs lichaamsdelen zijn niet veilig voor schimmels. Gelukkig zijn de artsen hier prima opgeleid en zijn de schimmels met pillen en/of zalfjes prima te verdrijven. Het voedsel kun je uiteraard weggooien…

Natuurlijk zijn er in Costa Rica voldoende boekhandels te vinden waar ze een ruime keuze aan boeken in het assortiment hebben. Naast de Spaanstalige boeken hebben de boekhandels vaak een (kleine) selectie aan Engelstalige pockets, iets dat voor de toerist (of de inwoner die niet voldoende Spaans spreekt, zoals ik ;)) erg handig is.

Een tijdschriftencultuur hebben ze echter totaal niet in Costa Rica. Loop in Nederland een willekeurige Scheltema of Bruna binnen en je ziet hier een compleet rek vol met de meest uiteenlopende tijdschriften. Binnen hetzelfde genre is er ook nog vaak nog de keus tussen meerdere bladen. Mocht je niet in de buurt zijn van een boekhandel dan kun je vaak in de supermarkt ook wel een tijdschrift aanschaffen. De keus is vaak (iets) minder maar er is wel keus.

In Costa Rica verkopen ze in de supermarkt slechts een handvol tijdschriften. Deze liggen niet in een apart rek maar staan vaak bij de kassa in een klein rek. De keuze is vaak beperkt tot 3 of 4 tijdschriften (meestal de National Geographic, de ‘Muy Interesante’ (een Spaanstalige versie van Quest), de FHM en een lokaal tijdschrift.). Soms is het tijdschrift recent maar ook vaak genoeg liggen er tijdschriften van 2 of zelfs 3 maanden geleden bij de supermarkt. Waarschijnlijk verkopen ze tot de voorraad op is.

De boekhandels hebben iets meer keuze maar ook hier is het geen tijdschriftenfestijn. In de verschillende genre’s is vaak maar 1 soort tijdschrift te verkrijgen. Vergeet het maar dat je de keuze hebt tussen bijvoorbeeld de Kijk of de Quest. Gelukkig zijn er wel wat meer genres te krijgen dan in de supermarkt. Engelstalige tijdschriften zijn bijna niet te krijgen, of het moet een PC World zijn.

Gelukkig zijn de tijdschriften uit de boekhandels wel recent.

Iedere keer dat er een tijdschrift uit Nederland arriveert ben ik ook uitermate gelukkig :). En toch wil ik ook wat meer Spaanstalige tijdschriften gaan lezen. Het is immers wel makkelijk om Nederlands te blijven lezen maar het is niet de meest handige manier om meer Spaans te leren…

Laatst was ik in de Hipermás supermarkt op zoek naar een vervanger voor de uitermate lekkere Quaker Cruesli. Dat spul verkopen ze niet in Costa Rica maar ze hebben hier wel een uitgebreide collectie aan cornflakes.

Bij het bestuderen van een van de cornflakes dozen viel mijn oog op de tekst die groot werd gepromoot: ‘made in the USA for export ONLY’, inclusief rode sterren en andere aantrekkelijke vormen om deze tekst. Nu zal bij de meeste mensen een dergelijke tekst als een magneet werken. Het product komt uit de USA en dús zal het wel goed spul zijn.

Helaas gaat die vlieger bij mij niet op. Erger nog, ik ben eens goed over die tekst gaan nadenken. Wat wat bedoelen ze er nu eigenlijk mee? Blijkbaar is het product gemaakt in de VS en alleen bestemd voor export. Betekend dit dat het een inferieur product is dat ze in de VS zelf niet eten en daarom maar exporteren? Of is juist het omgekeerde het geval? Is het geproduceerde van uitermate goede kwaliteit en eten ze in de VS zelf de inferieure rommel?

Waarschijnlijk zijn de cornflakes hier hetzelfde als de cornflakes in de VS en is de tekst gewoon een stuk marketing waar de meeste mensen nog blind intrappen ook. Helaas stond er op de doos geen (gratis) telefoonnummer waar ik met mijn consumentenvraag terecht kon. Anders had ik een telefonist(e) eens lekker kunnen laten zweten :).

Vandaag hoorde ik via-via dat Martinair er per mei mee stopt. Erg jammer om niet langer die vertrouwde staart te zien op de nationale luchthaven, of de naam Martinair op de schermen met aankomst- en vertrekinformatie. Passagiers die reeds een ticket hebben gekocht (of nog steeds kopen!) zullen met American Airlines naar Costa Rica doorvliegen.

De vluchten met Martinair werden, in tegenstelling van wat er vaak wordt gepromoot, al niet ‘rechtstreeks’ uitgevoerd. In Orlando of Miami moest de reiziger overstappen op een vliegtuig van Taca / Lacsa, een Costa Ricaanse maatschappij, die weliswaar in Martinair kleuren en met Martinair bemanning vloog. Het verschil is nu dat je ‘echt’ moet overstappen en dat je de vertrouwde Martinair crew niet meer ziet.

Gelukkig zijn er genoeg andere opties waar ik al eens eerder over heb geschreven. Naast al die genoemde opties vliegt de KLM tegenwoordig op Panama. Vanuit Costa Rica kun je dus alsnog vrij eenvoudig naar Amsterdam vliegen.

Martinair heeft sinds 1998 vluchten op Costa Rica uitgevoerd.

De e-mail, voorzien van het wapen van het Koninkrijk der Nederlanden, was afkomstig van de Nederlandse Ambassade in San José en is verstuurd om ons uit te nodigen voor een receptie ter ere van Koninginnedag. De receptie zal worden gehouden in de Costa Rica Country Club in Escazú en duurt van 19.00 tot 21.00.

Uiteraard gaan Laura en ik naar deze receptie toe. Niet alleen is het leuk om kennis te maken met andere Nederlanders in Costa Rica (en niet te vergeten het ambassadepersoneel) het is ook een prima gelegenheid om te ‘netwerken’. Zeker met een eigen bedrijf en een bedrijf in oprichting kan het nooit kwaad om een netwerk te hebben. Wie weet wat het gaat opleveren.

Na de receptie zal er door de vereniging van Nederlanders in Costa Rica een feest gegeven worden dat tot in de late uurtjes gaat duren. De details van dit feest zijn nog niet bekend maar ik ga er vanuit dat het niet te ver bij de Country Club vandaan gehouden gaat worden. Ook naar dit feest gaan Laura en ik toe. Hopelijk wordt het erg gezellig en kunnen we tevens wat Nederlandse hapjes en drankjes ‘scoren’ :).

Na Koninginnedag zal ik via de website laten weten hoe het bevallen is!

Een van de plekken die een bezoek absoluut waard is is het nationale museum. Gevestigd in het voormalige hoofdkwartier van het leger geeft dit museum je een blik op de geschiedenis van Costa Rica. Je treft hier onder andere voorwerpen aan uit tijd van vóór Columbus maar ook een grote selectie aan voorwerpen van het ‘moderne’ Costa Rica, bijvoorbeeld de medaille die hoort bij de Nobel prijs voor vrede die in 1987 aan de toenmalige (en huidige) president is toegekend wegens zijn bemiddeling in het conflict in Nicaragua.

Eveneens onderdeel van het museum is een vlindertuin. Deze tuin stelt in verhouding tot de vlindertuinen die je op andere plekken in Costa Rica kunt vinden niet heel veel voor maar is uniek vanwege de ligging: midden in de stad. Als de vlindertuin je primaire reden is om naar het museum te komen dan kun je beter een andere tuin uitkiezen. Als het museum je interesse heeft dan is de vlindertuin een leuke aanvulling.

Het museum is niet al te groot maar biedt voldoende om hier een paar uur door te brengen. De toegangsprijs is voor toeristen slechts 4 dollar en voor niet toeristen 500 colones, zo’n 75 eurocent. Parkeren kan in een van de vele ‘parqueo publico’s of aan de straat (let wel even op dat hier een ‘bewaker’ staat, anders is de kans aanwezig dat je je auto niet meer terug ziet).

Het meest opvallende aan het bezoek van Laura en mij aan dit museum waren onze Noord-Amerikaanse vrienden. Een bont gezelschap kwam zo’n 2 uur na ons aan in dit museum en heeft het gepresteerd om meteen de rust te verstoren door luid pratend door het museum te banjeren waarbij ook de regels werden genegeerd door te eten en foto’s mét flits te maken. Gelukkig schijnen Noord-Amerikanen naast de doe-Europa-in-11-dagen tour ook een doe-een-museum-in-1-uur tour te hebben. Ze waren zo weer vertrokken…

Laura en ik hebben een leuke dag achter de rug. Voor de toerist die wat extra uren te besteden heeft is dit museum, samen met het goudmuseum, een absolute aanrader!

Meer informatie over het museum kun je vinden op de website. De website is echter voor het grootste gedeelte in het Spaans en niet op alle punten actueel.

Vanavond is de halve finale van de CONCACAF Champions Cup (die overigens volgend jaar wordt hernoemd naar de Champions League, naar het grote Europese voorbeeld). De CONCACAF is de UEFA van Noord en Midden Amerika en in eerste instantie zou je denken dat dit grandioze wedstrijden op gaat leveren. De halve finale van de Europese Champions Leuague levert immers ook altijd toppers op. Helaas is de werkelijkheid, nogmaals: in mijn ogen, anders. In minder dan een uur starten de lokale krakers tussen Saprissa vs Dynamo Houston en Pachuca CF vs DC United.

Wie heeft er ooit van die teams gehoord?

Enig onderzoek op internet naar Dynamo Houston, de tegenstander van de lokale topclub, levert verrassende resultaten op. Zo is deze club pas 2 jaar geleden opgericht, hebben ze absoluut geen aantrekkelijke spelers en huren ze een stadion met een capaciteit van een laag geplaatste eredivisie ploeg.

De tegenstander, Saprissa, heeft eveneens weinig aantrekkelijke spelers. Het stadion waar vanavond gespeeld gaat worden heeft een capaciteit van 24.000 personen. Dit stadion is het grootste stadion van Costa Rica en is vergelijkbaar met de stadions van FC Utrecht, Heerenveen of Vitesse.

Al met al weinig ingrediënten voor een spetterende avond. En toch gaan we met de hele familie voetbal kijken. Gewoon omdat het gezellig is!

Update: de finale gaat tussen Saprissa en Pachuca. De wedstrijd van Saprissa was best wel vermakelijk, maarja dat kan een wedstrijd tussen VVV Venlo en ADO Den Haag ook zijn….

Naarmate de ochtend richting de middag kroop bleef de temperatuur stijgen. Zowel binnen als buiten werd het steeds warmer en warmer, tot op het punt waar je zelfs zweet als je je niet fysiek inspant. Het was op een gegeven moment aan het begin van de middag 33.5c buiten. Binnen was het slechts 3 graden koeler.

En toen kwamen de wolken… Onder een aangenaam warme temperatuur kwamen er meer en meer wolken. Van donzig wit veranderden ze langzaam in vuil grijs. En toen gebeurde het: de grijze wolken begonnen te druppelen. Langzaam kwamen er grote druppels water uit het wolkendek naar beneden, voor zo’n 5 minuten…

En na die 5 minuten kreeg dit deel van Costa Rica de eerste tropische regenbui van het jaar. Grote druppels die met een onmogelijke snelheid en dito aantal naar beneden kwamen. Het geluid was oorverdovend! De regen werd al snel aangevuld met donder en bliksem, een gebruikelijk iets in tropische regenbuien, en langzaam vulden de straten zich met water.

En nu? Nu is het bijna 17.00. Het is droog en 24.7c. We hebben de eerste tropische regenbui gehad en tevens de eerste echte regenbui sinds december 2007. Het regenseizoen komt…

Zowel in het wild als in de verschillende vlindertuinen kunnen liefhebbers volop genieten van de vele soorten vlinders. Zeker de blauwe Morpho is een mooi exemplaar. Zelf heb ik het echter niet zo op vlinders en ik zal niet zo gauw een vlindertuin binnen stappen. Helemaal niet als die vlinders het ook nog eens leuk vinden om op je schouder of arm te landen.

In Nederland zijn echter ook vlindertuinen. Zo is vandaag de vlindertuin in Luttelgeest (52°45′N, 5°51′E | ongeveer 700 inwoners) geopend. In deze vlindertuin is 80% van de vlinders afkomstig uit Costa Rica. Misschien eens leuk om na een bezoek aan Costa Rica hier herinneringen op te halen?

(met dank aan Hans voor de tip!)

Een goede vriendin van Laura die nogal gek is van sieraden en alles wat daar mee samenhangt had ons aangeboden om mee te gaan ‘shoppen’. Aangezien zij zo ongeveer alle juweliers in San José kent en ervaring heeft met de diverse materialen leek ons dit een prima plan.

We hebben 3 verschillende soorten juweliers bezocht. Allereerst de ‘normale’ juweliers: Costa Ricaanse figuren in redelijk uitziende pandjes. Het is lang niet zo luxe als dat je gewend bent van juweliers in Nederland: de ringen liggen vaak onder een glasplaat en worden er op verzoek onder vandaan gehaald waarna je ze mag uitproberen. Dit alles gebeurt onder het toeziend oog van de verkoper en je doet het hele proces terwijl je op je benen staat. Het aanbieden van een drankje of een stoel doen ze niet. Soms zijn de ringen ‘voorbeelden’ die gemaakt zijn van goedkoop imitatiemateriaal, dit om verlies door diefstal tegen te gaan. Mooier wordt het er helaas niet op. Ondanks dat alles hebben we toch een paar mooie trouwringen gezien. De prijs valt alleszins mee, voor een set trouwringen betaal je tussen de 200.000 ($400)en 300.000 ($600) colones.

Wel vreemd is de vraag hoe je wilt betalen: cash of creditcard. Het betalen met cash levert je aanzienlijke geldelijke voordelen op. Zo betaal je rustig 80.000 colones minder. Natuurlijk snap ik dat de creditcardmaatschappijen transactiekosten rekenen en dat de juweliers dit graag terug willen hebben van de klant maar een dergelijk bedrag (160 dollar!) is natuurlijk extreem! En daar komt nog eens bij dat je in de meeste winkels zonder kosten met je creditcard iets kan afrekenen, zelfs bedrag van 2.000 colones….

De tweede categorie waren de juweliers van buitenlandse afkomst, voornamelijk uit Nicaragua. In een soort winkelcentrum zaten verschillende van deze zaken vlak naast elkaar gevestigd en de concurrentie zal dan ook wel flink zijn. Deze ‘juweliers’, die ik eigenlijk niet zo wil noemen, zien er niet uit. Kleine zaakjes met vitrines vol met sieraden. Alles netjes verlicht door 4 TL buizen. De prijzen bij deze toko’s waren erg schappelijk. De meeste trouwringen gaan per set voor rond de 150.000 tot 200.000 colones over de toonbank. Uiteraard zit het graveren van de tekst bij de prijs inbegrepen. Toch gaan we hier niets aanschaffen… Er zat niet echt iets moois bij.

De derde categorie zijn de dure juweliers. Degelijke zaken die wel iets Europees hebben (al krijg je ook hier geen stoel aangeboden!). Netjes aangekleed, dure sieraden in vitrines en beleefd en behulpzaam personeel (meer dan 1 persoon!). En natuurlijk, het zal niet, hebben we hier prachtige ringen kunnen vinden! We hebben ze nog niet aangeschaft want zoiets moet je niet direct doen, maar de kans is groot dat we terugkeren naar een van deze juweliers. De prijzen hier zijn echter ook van het Europese niveau…

Diegene die in juni in Costa Rica bij onze bruiloft aanwezig zijn zullen zien welke keuze we uiteindelijk gemaakt hebben :).