Wonen en Werken in Costa Rica – vakantieganger.com

Immigratie is een hot item in Nederland. De integratie van de nieuwe bevolking is mislukt, er zijn teveel ‘buitenlanders’ en volgens het nieuws is het helemáál goed mis met de Marokkanen

In Costa Rica is het met de immigratie wat anders gesteld en men heeft dan ook lang niet de problemen waar Nederland mee te kampen heeft. Voor een gedeelte komt dat denk ik doordat de immigranten voornamelijk uit landen komen waar de taal hetzelfde is en de cultuur in grote mate ook overeenkomt. Dat vergemakkelijkt de immigratie natuurlijk enorm.

Immigratie uit Nicaragua

De grootste groep immigranten, al dan niet illegaal, komt uit Nicaragua. Ondanks dat het daar de afgelopen jaren steeds beter gaat zoeken vele ‘Nicaraguenses’, ook wel nicas genoemd, hun heil in Costa Rica. Hier zijn ze vaak veroordeeld tot de baantjes die de Costa Ricaan niet meer (wil). Vuil ophalen, schoonmaken, zeg maar het soort werk dat de Turken en Marokkanen in de jaren 60 in Nederland kwamen doen. Het enige probleem dat men hier met deze personen heeft is dat ze veelvuldig gebruik maken van de sociale gezondheidszorg en hiermee de plekken van (betalende) Costa Ricanen ‘innemen’. Verder schijnen ze wat gewelddadiger te zijn wat weer wordt toegeschreven aan het feit dat ze allemaal verplicht in het leger hebben gezeten.

Chinezen in Costa Rica

Ook Chinezen zijn in grote getale aanwezig in Costa Rica. De eerste Chinezen zijn ooit ‘geïmporteerd’ om te helpen bij de aanleg van de spoorlijn naar Limón en zijn daarna nooit meer weggegaan. Het enige dat je van de Chinezen merkt is de grote hoeveelheid Chinese restaurants (met opvallend genoeg dezelfde namen als in Nederland maar dan in het Spaans: New City -> Nuevo Ciudad) en stoffige naar mottenballen geurende winkeltjes. Verder zijn ze, net als in Nederland, prima geïntegreerd.

Statistieken over emigratie naar Costa Rica

De Costa Ricaanse versie van de IND, genaamd migracion, heeft keurige statistieken online geplaatst waarin men kan zien hoeveel personen uit een bepaald land in Costa Rica een verblijfsvergunning hebben. Zowel de tijdelijke als de permanente vergunningen staan netjes gesorteerd in dit overzicht. Een blik in het overzicht levert leuke resultaten op:

• In Costa Rica zijn er slechts 15 (legale) Marokkanen aanwezig;
• Bang voor mensen uit Uganda? Kom naar Costa Rica! Er is er slechts eentje van;
• 419 scammers in Costa Rica? Arresteer 15 personen en je hebt de scammer er bij zitten;
• In totaal zijn er slechts 89(!!) personen uit Afrika legaal in Costa Rica;
• Vanuit (het continent) Amerika leven hier meer dan 280.000 personen;
• Je treft hier net geen 10.000 Aziaten aan (muv de Chinezen die zijn genaturaliseerd);
• Spanjaarden, Italianen en Duitsers vormen de grootste groepen uit Europa;
• Er woont 1 iemand uit Liechtenstein in Costa Rica en 6 mensen uit Luxemburg;

Voor wie zelf wat leuke gegevens wil bekijken: klik hier voor het rapport (in PDF).

• Leave a comment... (0)

In Costa Rica leeft volgens het CIA World Factbook 16% onder de armoedegrens. Veel van deze arme mensen zijn dakloos of hebben een zeer bescheiden huis gemaakt van wat hout en een stuk golfplaat. De meeste van deze mensen zijn werkeloos of hebben een zeer simpel ‘baantje’ als bijvoorbeeld een oogje in het zeil houden op parkeerplaatsen bij ziekenhuizen, cafés of andere openbare plekken.

Vlak bij ons huis ligt en dependance van een ziekenhuis uit San José. Uiteraard is ook hier parkeergelegenheid en er is dus een ‘bewaker’ aanwezig. Iedere keer als ik met de auto vertrek, maar ook als ik richting het park loop, kom ik langs deze parkeergelegenheid. De bewaker hier is een uitermate vriendelijke man uit Nicaragua die mij altijd begroet. Als ik in de auto zit wordt er gezwaaid en anders wordt mijn hand geschut en krijg ik de hartelijke groeten.

Wat extra’s

Met een baantje als dit wordt vaak niet meer dan 150 euro per maand verdiend en dat is zelfs in Costa Rica niet genoeg om van rond te komen. Omdat ik toch wel een gevoel van medelijden voor deze man voel koop ik regelmatig wat extra’s voor hem, zeker als ik zelf naar de supermarkt ga. De ene keer krijgt hij een croissant en de andere keer een hele cake zodat zijn familie ook kan genieten. Voor mij zijn de kosten vrijwel nihil en hij is keer op keer overdonderd door zoveel goedheid. Geld geven doe ik uit principe echter nooit. Je weet nooit waar ze het aan uitgeven.

Toch heb ik hem nu een keer wat munten toegestopt. Hij had een dermate grappige reden om geld te vragen dat ik vond dat ik het niet kon weigeren. Als allerarmste onder de bevolking spaarde hij namelijk munten(!) en of ik dus niet wat exclusieve munten uit Europa voor hem had. Gelukkig had ik thuis nog wat euro’s liggen en ik heb de man blij kunnen maken met een ruime selectie ter waarde van €1,88. Met passende schaamte gaf ik hem een bedrag waar hij 2 uur voor moet werken…

Succes met de verzameling!

Of ‘ie daadwerkelijk munten spaart of ergens een wisselaar gevonden heeft die zelfs €1,88 nog wil omwisselen weet ik niet maar ik wens hem het allerbeste met zijn verzameling!

• Leave a comment... (1)

In Costa Rica bevinden zich, veelal illegaal, een groot aantal personen uit het buurland Nicaragua. Deze nicaraguënses, kortweg nica’s genoemd, zijn de levensomstandigheden in Nicaragua zat en zijn naar Costa Rica gekomen in de hoop hier een beter leven op te kunnen bouwen. Naast natuurlijk hoogopgeleide personen komen er ook een hoop personen zonder (of met een hele lage) opleiding hier het land binnen. Deze personen vinden vaak werk als vuilnisman, autobewaker of schoonmaker.

Het is in Costa Rica echter ook gebruikelijk dat men een werkster in dienst heeft als men zelf veel werkt (of wanneer er gewoon veel in het huishouden gedaan moet worden). In Nederland is de term werkster tegenwoordig vaak vervangen door interieurverzorgster, maar dat dekt in Costa Rica de lading niet helemaal. Er wordt meer gedaan dan alleen het verzorgen van het interieur.

Zo hebben wij hier thuis ook een werkster. In het begin was dat iets waar ik enorm aan moest wennen. De werkster maakt namelijk niet alleen schoon, zij strijkt, wast, boent, schrobt, kookt en dekt zelfs de tafel wanneer ik honger heb. In de praktijk betekend dat dat ik haar kan roepen wanneer ik trek begin te krijgen. Zij zorgt er dan voor dat de tafel er netjes uitziet, dat mijn eten is opgediend (uiteraard warm!) en dat ik dus zo kan aanschuiven. Dat alles doet ze met een glimlach, terwijl ik me (zeker in het begin) toch iedere keer wat bezwaard voelde om het te vragen. Na het eten wordt de tafel ook weer netjes afgeruimd en natuurlijk vergeet ze nooit om direct af te wassen.

Met wasgoed is het al hetzelfde laken een pak. Ik dump mijn kleding in een wasmand en binnen een paar dagen vind ik het gewassen en gestreken terug op bed. Ik hoef het alleen nog maar in de kast te plaatsen. Zelfs dat wil ze doen, maar dat gaat toch iets te ver. Net als het bed opmaken… Dat kan ik echt zelf wel.

In Nederland zou zoiets ondenkbaar zijn of bakken met geld kosten. Een snelle zoekopdracht op speurders levert met een paar aanbiedingen voor werksters op (overigens opvallend vaak in zeer slecht Nederlands geschreven). Allen vragen zij tussen de 10 en 15 euro per uur voor hun diensten. Daarnaast is er geen werkster te vinden die 5 dagen in de week wil komen (men heeft eisen als ‘voor om de week 3 uur per dag te komen werken dus dat is de ene week wel en de andere week niet dus om de week ‘, check de link). Gelukkig is het hier allemaal wat beter te betalen.

• Leave a comment... (0)

Trouwringen kopen hoeft in Costa Rica geen probleem te zijn: er is keuze en variatie genoeg. Laura en ik zijn dan ook vandaag op pad geweest in de hoop wat moois te vinden voor ons trouwen.

Een goede vriendin van Laura die nogal gek is van sieraden en alles wat daar mee samenhangt had ons aangeboden om mee te gaan ’shoppen’. Aangezien zij zo ongeveer alle juweliers in San José kent en ervaring heeft met de diverse materialen leek ons dit een prima plan.

We hebben 3 verschillende soorten juweliers bezocht. Allereerst de ‘normale’ juweliers: Costa Ricaanse figuren in redelijk uitziende pandjes. Het is lang niet zo luxe als dat je gewend bent van juweliers in Nederland: de ringen liggen vaak onder een glasplaat en worden er op verzoek onder vandaan gehaald waarna je ze mag uitproberen. Dit alles gebeurt onder het toeziend oog van de verkoper en je doet het hele proces terwijl je op je benen staat. Het aanbieden van een drankje of een stoel doen ze niet. Soms zijn de ringen ‘voorbeelden’ die gemaakt zijn van goedkoop imitatiemateriaal, dit om verlies door diefstal tegen te gaan. Mooier wordt het er helaas niet op. Ondanks dat alles hebben we toch een paar mooie trouwringen gezien. De prijs valt alleszins mee, voor een set trouwringen betaal je tussen de 200.000 ($400)en 300.000 ($600) colones.

Wel vreemd is de vraag hoe je wilt betalen: cash of creditcard. Het betalen met cash levert je aanzienlijke geldelijke voordelen op. Zo betaal je rustig 80.000 colones minder. Natuurlijk snap ik dat de creditcardmaatschappijen transactiekosten rekenen en dat de juweliers dit graag terug willen hebben van de klant maar een dergelijk bedrag (160 dollar!) is natuurlijk extreem! En daar komt nog eens bij dat je in de meeste winkels zonder kosten met je creditcard iets kan afrekenen, zelfs bedrag van 2.000 colones….

De tweede categorie waren de juweliers van buitenlandse afkomst, voornamelijk uit Nicaragua. In een soort winkelcentrum zaten verschillende van deze zaken vlak naast elkaar gevestigd en de concurrentie zal dan ook wel flink zijn. Deze ‘juweliers’, die ik eigenlijk niet zo wil noemen, zien er niet uit. Kleine zaakjes met vitrines vol met sieraden. Alles netjes verlicht door 4 TL buizen. De prijzen bij deze toko’s waren erg schappelijk. De meeste trouwringen gaan per set voor rond de 150.000 tot 200.000 colones over de toonbank. Uiteraard zit het graveren van de tekst bij de prijs inbegrepen. Toch gaan we hier niets aanschaffen… Er zat niet echt iets moois bij.

De derde categorie zijn de dure juweliers. Degelijke zaken die wel iets Europees hebben (al krijg je ook hier geen stoel aangeboden!). Netjes aangekleed, dure sieraden in vitrines en beleefd en behulpzaam personeel (meer dan 1 persoon!). En natuurlijk, het zal niet, hebben we hier prachtige ringen kunnen vinden! We hebben ze nog niet aangeschaft want zoiets moet je niet direct doen, maar de kans is groot dat we terugkeren naar een van deze juweliers. De prijzen hier zijn echter ook van het Europese niveau…

Diegene die in juni in Costa Rica bij onze bruiloft aanwezig zijn zullen zien welke keuze we uiteindelijk gemaakt hebben :).

• Leave a comment... (2)