De dieven arriveerden net na middernacht in het huis van Cornelis Kalkman in San Martín de Santa Teresa.

De autoriteiten hebben gemeld dat dhr. Kalkman, eigenaar van verschillende winkels in het gebied, wakker werd van geluiden die bij een raam vandaan leken te komen. Tot zijn verbazing drongen er 3 gemaskerde mannen zijn woning, aan het strand, binnen. Alle 3 waren bewapend. De vrouw van het slachtoffer was op het moment van de overval ook in huis aanwezig. Het slachtoffer is in zijn woning neergeschoten.

Moord

Nadat het slachtoffer de dieven had ontdekt openden zei het vuur. Een van de kogels trof het slachtoffer in zijn vinger en de volgende 2 in de borststreek. “We moeten nog uitzoeken of er daadwerkelijk iets uit het huis is verdwenen” volgens een onderzoeker van het OIJ (de lokale variant van de recherche -red.).

Vol van angst heeft de vrouw van het slachtoffer zich onder het bed verstopt en vanuit daar gebeld met de zoon, Peter Kalkman, en om hulp gevraagd. De zoon woont op ongeveer 8 kilometer afstand. Op het moment dat hij bij het huis van zijn ouders aankwam was het slachtoffer reeds overleden.

Vragen

De autoriteiten hebben vele onbeantwoorde vragen waaronder de vraag hoe de daders bij het huis van het slachtoffer zijn gekomen. Achter het huis liggen bergen en er zijn geen huizen in de buurt. Kennissen van het slachtoffer hebben geen verdachte bewegingen of zaken gezien. De autoriteiten vermoeden wel dat de daders informatie hebben kunnen achterhalen over de financiële zaken van het echtpaar. Er zijn volgens het OIJ recentelijk geen andere overvallen in de regio gemeld.

Cornelis Kalkman heeft meer dan 20 jaar in Costa Rica gewoond. In Cóbano bezat hij onder andere een schoenenwinkel en een souvenirszaak.

“De hele wereld kende hem hier. Hij was een zeer vriendelijk persoon en hij hield ervan om het dorp in te komen” aldus Rodolfo Bustos van de politie in Cóbana. “Het was een zeer hechte familie. Ik kan het weten want ik ging regelmatig een stuk lopen met de zoon van het slachtoffer, Peter”.

Vertaald krantenartikel uit La Nacion, de grootste en meest bekende krant in Costa Rica. Het originele artikel staat hier: http://tinyurl.com/ch6s4g

Extra informatie buiten het nieuwsartikel om: San Martín de Santa Teresa ligt net boven het bekende surfdorp Mal Páis. Er is in dit gebied weinig politiecontrole aanwezig. Omdat het er over het algemeen erg kalm is heeft het gebied de reputatie een drugsmokkel nest te zijn. Boten vol drugs komen hier aan land of tanken brandstof en laden voedsel in voor een verdere tocht.

Vanaf vandaag tot aan kerst zijn Laura en ik in Nederland. Wie mij een paar jaar geleden had verteld dat ik in december naar Nederland op vakantie zou gaan had ik voor gek verklaard. Een paar jaar geleden kon ik alleen maar dromen over het leven dat ik nu heb.

Kerst in Costa Rica

In Nederland zal Laura voor het eerst kennismaken met Sinterklaas. In Costa Rica is alles al helemaal in kerstsfeer maar Sinterklaas is natuurlijk het échte feest. Het gaat vast ongelofelijk leuk worden. De 5e gaan we traditioneel vieren, met een echte Sint en Piet en de 6e gaan we wat moderner doen met pakjes en een dobbelsteen.

De komende maand zullen we niet alleen Nederland bezoeken. We gaan ook kerst inkopen doen in Londen en we gaan Skiën in Lermoos (Oostenrijk). Ook de kerstmarkt in Duitsland slaan we niet over. Verder wordt het vooral veel genieten met vrienden en familie.

Nieuwe artikelen

Over een maand zal er weer een artikel verschijnen op deze website. Tegen die tijd zit ik vast zo vol inspiratie dat Januari een top maand qua artikelen beloofd te worden!

Een van deze tijdschriften is “Ajuus” dat zichzelf omschrijft als een tijdschrift voor als je wilt emigreren, studeren of voor langere tijd in het buitenland wilt verblijven. Dit tijdschrift heeft een rubriek genaamd “Allebei Anders” waar stellen aan het woord komen waarbij een van beiden Nederland(er)(se) is. In deze rubriek wordt het stel voorgesteld en krijgt de lezer een kijkje in het land waar het stel tegenwoordig woont, wat de verschillen in de culturen zijn en hoe men hiermee omgaat.

Ons verhaal

Via-via zijn Laura en ik in contact gekomen met Hieke Voorberg, een freelance journaliste die vanuit Barcelona (Spanje) werkt. Ons verhaal sprak haar aan en er was nog niet eerder een artikel verschenen met een stel uit Costa Rica en Nederland. Na vele e-mail berichten heeft zij een artikel over ons in elkaar gezet dat in het aankomende november/december nummer van “Ajuus” verschijnt (Ajuus verschijnt 6 keer per jaar).

Zelf vind ik het een erg geslaagd artikel en het is leuk om je eigen verhaal terug te lezen in een dergelijk blad. De uitgever is zo vriendelijke geweest om een exemplaar naar Costa Rica op te sturen en dat verwacht ik binnenkort in de brievenbus. Voor iedereen in Nederland die dit artikel wil lezen kan ik maar een ding zeggen: ren naar de winkel en koop het november/december nummer van Ajuus!

Door een probleem in een verdeelstation viel de elektriciteit gistermorgen om even voor negen uur uit in een deel van het centrum en het noorden van de stad. Een uur later waren de problemen voorbij. Ruim 20.000 huishoudens waren de dupe van de elektriciteitsuitval. Ten tijde van de stroomstoring was er geen treinverkeer mogelijk van en naar het Centraal Station. Ook op de weg was de overlast groot, doordat veel verkeerslichtinstallaties niet meer werkten.

Geluk was er voor enkele honderden bezoekers van Diergaarde Blijdorp. Omdat de elektrische kassa’s niet werkten, mocht het publiek zó doorlopen. In verband met de herfstvakantie was het drukker dan normaal.

Geluk ook voor de leerlingen van het Zadkinecollege in de buurt van het Hofplein. Omdat de alarm- en bewakingsinstallaties in de school volledig waren ontregeld, besloot het schoolbestuur dat er de verdere dag geen lessen meer zouden worden gegeven.

Dit voorbeeld illustreert perfect hoe men in Nederland met een stroomstoring omgaat en dat men gewend is aan het altijd beschikbaar hebben van stroom. De treinen reden niet en dus was men in paniek. Hoe moest men immers thuiskomen? Zou de spinazie door moeder de vrouw nog wel warm gehouden kunnen worden?

Chaos op de weg

Een ‘chaos‘ op de weg omdat de stoplichten niet werken. Natuurlijk is het lastig omdat men zo gewend is niet na te denken en domweg bij groen te gaan rijden en bij rood te stoppen dat men simpelweg niet meer ‘gewoon’ op kan letten. Aandacht geven aan het verkeer om je heen en je af en toe wat hoffelijker dan gebruikelijk opstellen en hupsakee, het verkeer blijft in beweging. Oók bij stoplichten die niet meer werken.

Gratis de dierentuin in

Blijdorp kon geen kaartjes meer verkopen? Men mocht gratis naar binnen? Leuk voor de bezoekers natuurlijk en ook lekker voor de kaartjesverkopers die een uur hun hok uit mochten maar wat is er mis met een ouderwetse pen en papier? Men weet de toegangsprijs, men kan hoofdrekenen (toch?) en dus kan men toch gewoon kaartjes verkopen? En als de prijs eindigt op 95 cent dan maak je er toch tijdelijk een simpelere prijs van! Achteraf kun je aan de hand van de opgeschreven getallen alsnog het geld inboeken en de bonnetjes gooi je maar in de vuilnisbak. Natuurlijk kunnen de verkopers wat frauderen en zo wat geld in hun zak steken maar de dierentuin heeft in ieder geval minder verlies.

Overigens zou ik me flink genomen voelen als ik een paar minuten voor de stroomstoring net met mijn hele gezin betalend naar binnen was gegaan om vervolgens een dag later te lezen dat even later een uur lang iedereen gratis naar binnen mocht. En de mensen die in de rij stonden terwijl de stroom weer terug kwam? Werden die tegengehouden terwijl de personen voor hen nog zo door mochten lopen?

Een school zonder alarminstallatie

Een school zonder alarm- en bewakingsinstallaties is natuurlijk ook uitermate vervelend. Ik weet niet wat voor tuig er op dat Zadkine college zit, maar men zal toch niet de voorraden van de kantine plunderen als de stroom er even af is? Volgens mij kan je zonder stroom ook prima lesgeven…

Maar misschien zit ik er wel helemaal naast en begin ik zo gewend te raken aan het wonen in Costa Rica dat ik té praktisch aan het denken geslagen ben. Dat kan nog wel eens een probleem worden als ik in Nederland ben ;).

Toevallig had ik voor wat aankomende evenementen wat goede kwaliteit kaarten nodig en dus ben ik gisteren naar de dichtstbijzijnde Hallmark store gereden (ook handig, de winkel is iedere dag tot 21.00 open!). Eenmaal aangekomen was het, als altijd, weer uitermate moeilijk om voor de juiste gelegenheden de juiste kaarten te kopen.

De ideale kaart

Tot op een gegeven moment mijn oog viel op deze kaart (klikken voor de afbeelding). Een mooie (*kuch*, smaken verschillen) dame met de tekst “It’s your birthday, guy, and this incredibly luscious babe is ready to do anything you ask her to do!”. Spannend! Dergelijke kaarten zijn altijd leuk om voor een verjaardag naar iemand in Nederland te sturen en dus was ik meteen benieuwd naar de inhoud van deze kaart. Zo’n aanbod moet natuurlijk wel een addertje onder het gras hebben.

Het addertje kwam snel genoeg naar buiten, en hoe! De dame in kwestie schijnt een online talencursus Nederlands gevolgd te hebben bij een uitermate louche organisatie die het studiemateriaal waarschijnlijk zelf gemaakt heeft door wat woorden uit een woordenboek bij elkaar te gooien. De dame in kwestie zegt namelijk:

“Hoi, groot snuiter!”

Jawel mensen! Diegene die deze kaart ontvangt is dus een groot snuiter! Muhahaha! Jij, jij, jij snuiter! Denken dat de dame alles voor je gaat doen he? Jij belhamel!

Spreek jij Nederlands?

Hallmark durft er nog naast te zetten “Hope you know how to speak Dutch!”. Schandelijk! Ten eerste spreek ik Nederlands (waar kan ik deze dame vinden? Ze gaat nu immers alles voor mij doen!), ten tweede spreken ze zelf niet eens fatsoenlijk Nederlands! De kaart is ongetwijfeld leuk voor de gemiddelde Amerikaan die toch geen zak begrijpt van welke andere taal dan het Engels, voor een Nederlander is dit ronduit een belediging!

En toch heb ik er ook wel om kunnen lachen :). De kaart is inmiddels aangeschaft en zal als bewijs naar de eerste snuiter die een verjaardag viert worden opgestuurd. Voor iedereen die de binnenkant van de kaart wil zien, en ook van zijn stoel wil vallen van het lachen: klik hier voor de afbeelding.

Koninginnedag

De receptie ter gelegenheid van Koninginnedag vond plaats in de Costa Rica Country Club in Escazú. Deze club is gelukkig erg makkelijk te vinden en Laura en ik hadden dan ook geen problemen met de route en we arriveerden ruim op tijd.

De eerste indruk was dat we ‘slightly underdressed’ waren. Ondanks het feit dat wij er erg netjes uitzagen bleek dat de personen die eerder waren gearriveerd in volledig pak waren gekleed. Gelukkig bleek later dat er ook personen aanwezig waren in jeans en een slobberoverhemd.

De entree naar de zaal waar de receptie werd gehouden was netjes aangekleed. Een groot wapen van Nederland, omgeven door verse bloemen, sierde de trappen naar de feestzaal. Halverwege de trap werd er op onze kleding een kleine stoffen tulp geplakt en kregen we een papier met het volkslied van Nederland (voor mij niet nodig, maar toch attent) en dat van Costa Rica in onze handen gedrukt.

Voor de ingang van de feestzaal liepen verschillende personen in klederdracht rond met oranjebitter. Binnen in de zaal werden we welkom geheten door de o.a. de ambassadeur (die ook dit weblog leest!). Daarnaast produceerde al vroeg een bandje verschillende exotische klanken waarop gedanst kon worden. Het bleef echter bij de meeste personen bij het luisteren naar de muziek en gedanst werd er dus niet.

Na een kleine 45 minuten begon de ambassadeur met een speech ter gelegenheid van Koninginnedag. Voorafgaand aan de speech werden zowel het Nederlandse als het Costa Ricaanse volkslied gespeeld. Helaas had de band blijkbaar niet veel ervaring met het Nederlandse volkslied en deze ging dan ook voor een groot gedeelte de mist in. Zelfs de ambassadeur wist op een gegeven moment niet meer waar de band nou precies was. Jammer!

Na de speech van de ambassadeur volgde een speech van de afgevaardigde van de minister van Buitenlandse zaken van Costa Rica. Beide speeches waren goed te volgen.

Aan het einde van de receptie, waarbij overigens volop Nederlandse hapjes als komijnenkaas en haring aanwezig waren, kreeg iedereen een verse tulp mee. Een aardige attentie!

Laura en ik hebben een leuke receptie meegemaakt en genoten van de hapjes en drankjes. Helaas kenden wij verder helemaal niemand en daar is ook geen verandering in gekomen deze avond. Het is erg moeilijk om op een dergelijke formele receptie, waar iedereen elkaar lijkt te kennen, met een ‘vreemde’ een gesprek aan te knopen. Het dansfeest aan het einde van de receptie, georganiseerd door de Club Holandés, hebben we dan ook aan ons voorbij laten gaan.

Feria Holandesa

Jaarlijks wordt er in het InBIO Parque een zogenaamde ‘Feria Holandesa’ gehouden. In het Nederlands betekend dit dat er een markt gehouden wordt waar Nederland en Nederlandse artikelen gepromoot worden. Afgelopen zondag was deze markt er weer en Laura en ik waren, samen met Andrés (=neefje) en Azalea (=zus), uiteraard van de partij.

De toegangsprijs is voor inwoners van Costa Rica uitermate schappelijk, slechts 2200 colones (zo rond de 3 euro). Toeristen mogen $23 neertellen voor toegang tot het park. Hiervoor krijg je echter niet alleen toegang tot de ‘Feria Holandesa’ maar ook tot de rest van het park dat absoluut een bezoek waard is. Voor een parkeerplaats mag je nog eens 1000 colones extra neerleggen.

Het is grappig om in het buitenland zo veel Nederlanders tegen te komen. In Spanje of Frankrijk verwacht je dat wel een beetje maar niet in Costa Rica. De markt zelf had wel wat weg van een Nederlandse Koninginnedag. Zo stonden er kraampjes waar 2e hands spullen werden verkocht naast kraampjes met Nederlands voedsel en kraampjes met tulpen(!). Ook kon er fanatiek gesjoeld worden of gegokt op een hoeveelheid bonen in een pot (om zo een oranje voetbal te winnen).

De muziek was uiteraard érg Nederlands en niet mijn persoonlijke voorkeur (André Hazes et al). Verder was voor de promotie van Nederland uiteraard de ambassade aanwezig met promotiemateriaal (wel jammer dat de gratis wegenkaarten van Nederland een kortingscoupon bevatte die geldig was in 2002/2003!) en er was een stand van de KLM, welke tegenwoordig op Panama vliegen en dus een aantrekkelijke route naar Nederland bieden.

Wij hebben ons prima vermaakt en uiteraard zijn er wat dingen ingeslagen. Zo hebben we een pak hagelslag gekocht (á 4000 colones!), 4 paar HEMA worsten en een pot sambal. Tijdens de markt zelf hebben we natuurlijk héérlijk gegeten. Onze lunch? Een aantal bapao’s, wat loempia’s, een pannenkoek, een broodje HEMA worst en een zure bom. De Droste chocolade hebben we aan ons voorbij laten gaan net als de volop aanwezige kaas.

Al met al een geslaagde dag! In tegenstelling tot de receptie ter gelegenheid van Koninginnedag konden we hier wel in contact komen met een aantal Nederlanders en we hebben dan ook een aantal zeer vriendelijke Nederlanders ontmoet die ook in Costa Rica wonen.

Voor de liefhebbers: er staan enkele foto’s online op de fotosite. Je kunt ze vinden onder te thema albums.

Tegenwoordig gaat het allemaal wat anders. Ik woon dan wel bijna 10.000 kilometer van Nederland vandaan, dankzij de huidige technologie is het een fluitje van een cent om contact te houden. Via deze website kan ik al mijn verhalen vertellen en via de e-mail krijgen bepaalde personen soms nog wat meer informatie. Daarnaast is er natuurlijk nog MSN, met webcam mogelijkheden, om zo ‘live’ contact te hebben. Voor de broodnodige telefoontjes kan tegenwoordig gebruik gemaakt worden van VoIP. Ik heb zelfs een Nederlands (088) telefoonnummer dat de telefoon hier (een echte, geen stuk software) laat rinkelen

Het nieuws volgen kan via vele websites. Ook de wereldomroep is een handige bron: zij sturen op verzoek iedere dag een PDF met daarin een samenvatting van het Nederlandse nieuws. Uitermate handig, zeker omdat je dan niet al die sites af hoeft te struinen.

Het mooiste is nog wel de televisie. Dankzij het internet bestaan er websites als uitzendinggemist.nl of rtlgemist.nl. Wat handige Harry’s hebben ervoor gezorgd dat er software voor de XBOX bestaat die er voor zorgt dat je de programma’s die worden vertoond op deze sites direct op je TV kan laten tonen. Ideaal! En de kwaliteit is ook nog eens prima in orde! Zo hoef je dus nooit iets te missen van de Nederlandse TV.

Voor mijn permanente verblijfsvergunning had ik nog belangrijke documenten nodig uit Nederland, onder andere mijn geboortecertificaat.

Deze documenten kun je door een gemachtigde in Nederland laten ophalen en op zich is het allemaal niet zo spannend en weinig anders dan dat je in Nederland een dergelijk document ophaalt. Het verschil is alleen dat in Costa Rica deze documenten niet standaard geaccepteerd worden. Je zult ze eerste moeten legaliseren op verschillende plekken.

De eerste stap is het ministerie van buitenlandse zaken in Den Haag. Je krijgt hier na betaling van 30 euro (voor 3 certificaten) een stempel op je documenten waarin de handtekening op het originele document als een legale handtekening wordt verklaard. De volgende stap is het legaliseren van het document in de ambassade van Costa Rica, gelukkig ook in Den Haag. Ook hier krijg je een 2-tal stempels op je document waarmee de handtekening van buitenlandse zaken wordt goedgekeurd en tevens wordt op de achterkant met pritt-stift een verhaaltje geplakt in het Spaans. De derde stap is in Costa Rica: hier moet je naar het ministerie van buitenlandse zaken waar je wederom een stempel mag ophalen (wel graag even 40 dollar afrekenen). Deze stempel verklaard dat de handtekening van de ambassadeur legaal is.

Als je na het einde van eens gaat nadenken over al die stempels dan is het eigenlijk wel een vreemde situatie: mevrouw A heeft namens de burgerlijke stand op de geboorteakte een handtekening heeft geplaatst. Mevrouw B van buitenlandse zaken heeft de handtekening van mevrouw A als legaal verklaard. Meneer C van de ambassade verklaard vervolgens de handtekening van mevrouw B als legaal en tot slot doet meneer D hetzelfde: hij verklaard de handtekening van meneer C legaal. En zo is dus uiteindelijk de handtekening van mevrouw A legaal verklaard (snap je het nog?).

Al met al ziet je document na zo’n stempelsessie er natuurlijk niet al te leesbaar meer uit. Gelukkig gaat het daar niet echt om. Een document met veel stempels is natuurlijk veel meer waard dan een leesbaar document ;). Daarnaast heb ik ook nog een officiële vertaling van alle documenten laten maken door een beëdigd vertaler (kost ook nog eens 10 euro). De totale kosten van mijn geboorteakte? Daar wil ik niet eens aan denken…

Voor een handleiding over emigratie naar Costa Rica, en dan voornamelijk de benodigde documenten en de te volgen procedure, zal ik een op een later tijdstip schrijven. Als ik eenmaal in het bezit ben van mijn verblijfsvergunning zal er hier een link verschijnen naar dat artikel.

En natuurlijk heb ik veel te danken aan Conny en Belinda die zo vriendelijk waren voor mij een dag in Den Haag door te brengen. THANKS!).

Deze keer gaat mijn artikel over privacy. In Nederland is privacy iets dat de meesten (denken te) hebben. De verschillende online bankdiensten zijn alleen beschikbaar voor jezelf en je kunt niet zomaar even een kenteken natrekken. Natuurlijk zijn er zaken als de airmiles kaart waar je een stukje van je privacy op dient te geven in ruil voor gratis kaarten voor de Efteling maar over het algemeen zit het wel snor met de privacy in Nederland heb ik het idee.

In Costa Rica ligt de situatie wat anders en nog bijna iedere dag verbaas ik mij hierover. Er lijkt hier geen privacy te bestaan. Natuurlijk heb ik het hier niet over de privacy in bijvoorbeeld de woning maar de privacy van je gegevens. De meeste inwoners van hier geven hun privé gegevens weg alsof het een e-mail adres is. Korting in de supermarkt? Wel even je cédula invullen (vergelijkbaar met het BSN in Nederland). Een gratis abonnement op de krant? Even je cédula invullen. Zelfs voor simpele zaken als een gratis e-mail adres (www.costarricense.cr) dien je je cédula op te geven.

An sich natuurlijk nog steeds niet zo erg. Maar vervelender wordt het wanneer je weet dat alle digitale diensten van de overheid 0,0 beveiliging hebben. Of dit onkunde is of niet dat weet ik niet maar hier schijnt iedereen het normaal te vinden. Wat ik bedoel met 0,0 beveiliging? Op de website van de TSE, de instantie die gegevens van alle inwoners bijhoudt (vergelijkbaar met de GBA) kun je gewoon het cédula van iemand intoetsen. In Nederland is het ondenkbaar dat je het BSN van iemand intoetst en alle gegevens van die persoon te zien krijgt, in Costa Rica kan het. Je vult online een cédula in en je krijgt volledige namen, adres, geboortedatum, etcetera te zien.

Bovenstaande is slechts een van de vele voorbeelden. Een ander mooi voorbeeld is de organisatie die kentekens uitgeeft en beheerd. Ook deze organisatie heeft een mooie website met een functie waar je op kenteken kunt zoeken. Je vult het kenteken in van je eigen auto en, ploep, daar staan je naam, je adres, je merk en type auto zo op het scherm. Altijd handig als je een vervelende bestuurder voor je hebt: je kunt hem thuis eens een bezoekje brengen om te vragen waarom hij zo vervelend deed…

Dan tot slot het online bankieren: de meeste banken bieden deze service maar ook hier is de beveiliging laag. Zo kun je inloggen op je bankrekening door gebruik te maken van een gebruikersnaam, je rekeningnummer dus, en een zelfgekozen wachtwoord. That’s it! Gelukkig zijn er recentelijk wat wijzigingen doorgevoerd waardoor je geen betalingen meer kunt verrichten zonder een soort TAN code, het blijft een vreemd gezicht.

Het online bankieren heeft hier trouwens meer vreemde zaken. Zo kun je online al je rekeningen inzien (handig dat alles van de overheid is!). De rekening van het water, de elektriciteit of je mobiele telefoon, ze staan er allemaal. Om je rekening op te vragen hoef je alleen maar je aansluitnummer in te toetsen. Maar wat als je het aansluitnummer van iemand anders intoetst? Simpel. Dan krijg je de rekening van iemand anders te zien. Zo kan ik makkelijk de rekening van de ouders van Laura bekijken als ik wil, of die van de buurman. Erger nog: als ik op ‘betaal’ klik dan heb ik de rekening ook nog eens betaald!

Als ik met iemand hier over deze situaties spreek en laat weten dat ik het allemaal erg vreemd vind dat dit zomaar kan dan krijg ik onbegrijpelijke blikken terug. Het is hier allemaal gewoon en geaccepteerd dat het zo werkt. Er is hier geen privacy.

Het zal nog wel een hele tijd duren voor ik er ook aan gewend ben…