Wonen en Werken in Costa Rica

Cobán, Puntarenas. Een bende overvallers heeft gisteren met 3 geweerschoten een einde gemaakt aan het leven van een Nederlandse zakenman (85).

De dieven arriveerden net na middernacht in het huis van Cornelis Kalkman in San Martín de Santa Teresa.

De autoriteiten hebben gemeld dat dhr. Kalkman, eigenaar van verschillende winkels in het gebied, wakker werd van geluiden die bij een raam vandaan leken te komen. Tot zijn verbazing drongen er 3 gemaskerde mannen zijn woning, aan het strand, binnen. Alle 3 waren bewapend. De vrouw van het slachtoffer was op het moment van de overval ook in huis aanwezig. Het slachtoffer is in zijn woning neergeschoten.

Moord

Nadat het slachtoffer de dieven had ontdekt openden zei het vuur. Een van de kogels trof het slachtoffer in zijn vinger en de volgende 2 in de borststreek. “We moeten nog uitzoeken of er daadwerkelijk iets uit het huis is verdwenen” volgens een onderzoeker van het OIJ (de lokale variant van de recherche -red.).

Vol van angst heeft de vrouw van het slachtoffer zich onder het bed verstopt en vanuit daar gebeld met de zoon, Peter Kalkman, en om hulp gevraagd. De zoon woont op ongeveer 8 kilometer afstand. Op het moment dat hij bij het huis van zijn ouders aankwam was het slachtoffer reeds overleden.

Vragen

De autoriteiten hebben vele onbeantwoorde vragen waaronder de vraag hoe de daders bij het huis van het slachtoffer zijn gekomen. Achter het huis liggen bergen en er zijn geen huizen in de buurt. Kennissen van het slachtoffer hebben geen verdachte bewegingen of zaken gezien. De autoriteiten vermoeden wel dat de daders informatie hebben kunnen achterhalen over de financiële zaken van het echtpaar. Er zijn volgens het OIJ recentelijk geen andere overvallen in de regio gemeld.

Cornelis Kalkman heeft meer dan 20 jaar in Costa Rica gewoond. In Cóbano bezat hij onder andere een schoenenwinkel en een souvenirszaak.

“De hele wereld kende hem hier. Hij was een zeer vriendelijk persoon en hij hield ervan om het dorp in te komen” aldus Rodolfo Bustos van de politie in Cóbana. “Het was een zeer hechte familie. Ik kan het weten want ik ging regelmatig een stuk lopen met de zoon van het slachtoffer, Peter”.

Vertaald krantenartikel uit La Nacion, de grootste en meest bekende krant in Costa Rica. Het originele artikel staat hier: http://tinyurl.com/ch6s4g

Extra informatie buiten het nieuwsartikel om: San Martín de Santa Teresa ligt net boven het bekende surfdorp Mal Páis. Er is in dit gebied weinig politiecontrole aanwezig. Omdat het er over het algemeen erg kalm is heeft het gebied de reputatie een drugsmokkel nest te zijn. Boten vol drugs komen hier aan land of tanken brandstof en laden voedsel in voor een verdere tocht.

Ondanks dat er nog genoeg onderwerpen zijn om over te schrijven gaan er de komende maand geen nieuwe artikelen verschijnen op deze website. De reden hiervoor is dat Laura en ik op vakantie gaan.

Vanaf vandaag tot aan kerst zijn Laura en ik in Nederland. Wie mij een paar jaar geleden had verteld dat ik in december naar Nederland op vakantie zou gaan had ik voor gek verklaard. Een paar jaar geleden kon ik alleen maar dromen over het leven dat ik nu heb.

Kerst in Costa Rica

In Nederland zal Laura voor het eerst kennismaken met Sinterklaas. In Costa Rica is alles al helemaal in kerstsfeer maar Sinterklaas is natuurlijk het échte feest. Het gaat vast ongelofelijk leuk worden. De 5e gaan we traditioneel vieren, met een echte Sint en Piet en de 6e gaan we wat moderner doen met pakjes en een dobbelsteen.

De komende maand zullen we niet alleen Nederland bezoeken. We gaan ook kerst inkopen doen in Londen en we gaan Skiën in Lermoos (Oostenrijk). Ook de kerstmarkt in Duitsland slaan we niet over. Verder wordt het vooral veel genieten met vrienden en familie.

Nieuwe artikelen

Over een maand zal er weer een artikel verschijnen op deze website. Tegen die tijd zit ik vast zo vol inspiratie dat Januari een top maand qua artikelen beloofd te worden!

Emigreren is een hot item in Nederland. Op televisie kun je allerhande programma’s volgen waar men personen volgt die op het punt van emigreren staan of net geëmigreerd zijn en in de boekhandel barst het van de boeken met emigratieverhalen, zoals bijvoorbeeld de aanrader “ik mis alleen de HEMA”. Ook de tijdshrift wereld blijft niet achter en dus zijn er tijdschriften die zich (gedeeltelijk) richten op emigratie.

Een van deze tijdschriften is “Ajuus” dat zichzelf omschrijft als een tijdschrift voor als je wilt emigreren, studeren of voor langere tijd in het buitenland wilt verblijven. Dit tijdschrift heeft een rubriek genaamd “Allebei Anders” waar stellen aan het woord komen waarbij een van beiden Nederland(er)(se) is. In deze rubriek wordt het stel voorgesteld en krijgt de lezer een kijkje in het land waar het stel tegenwoordig woont, wat de verschillen in de culturen zijn en hoe men hiermee omgaat.

Ons verhaal

Via-via zijn Laura en ik in contact gekomen met Hieke Voorberg, een freelance journaliste die vanuit Barcelona (Spanje) werkt. Ons verhaal sprak haar aan en er was nog niet eerder een artikel verschenen met een stel uit Costa Rica en Nederland. Na vele e-mail berichten heeft zij een artikel over ons in elkaar gezet dat in het aankomende november/december nummer van “Ajuus” verschijnt (Ajuus verschijnt 6 keer per jaar).

Zelf vind ik het een erg geslaagd artikel en het is leuk om je eigen verhaal terug te lezen in een dergelijk blad. De uitgever is zo vriendelijke geweest om een exemplaar naar Costa Rica op te sturen en dat verwacht ik binnenkort in de brievenbus. Voor iedereen in Nederland die dit artikel wil lezen kan ik maar een ding zeggen: ren naar de winkel en koop het november/december nummer van Ajuus!

Enkele dagen geleden schreef ik dit artikel over geduld. In dit artikel ging ik in op stroomstoringen in Nederland en wat voor paniek en ellende deze altijd opleverden. Tot mijn verbazing zie ik in de Telegraaf van gisteren het onderstaande artikel staan over een stroomstoring in Rotterdam:

Door een probleem in een verdeelstation viel de elektriciteit gistermorgen om even voor negen uur uit in een deel van het centrum en het noorden van de stad. Een uur later waren de problemen voorbij. Ruim 20.000 huishoudens waren de dupe van de elektriciteitsuitval. Ten tijde van de stroomstoring was er geen treinverkeer mogelijk van en naar het Centraal Station. Ook op de weg was de overlast groot, doordat veel verkeerslichtinstallaties niet meer werkten.

Geluk was er voor enkele honderden bezoekers van Diergaarde Blijdorp. Omdat de elektrische kassa’s niet werkten, mocht het publiek zó doorlopen. In verband met de herfstvakantie was het drukker dan normaal.

Geluk ook voor de leerlingen van het Zadkinecollege in de buurt van het Hofplein. Omdat de alarm- en bewakingsinstallaties in de school volledig waren ontregeld, besloot het schoolbestuur dat er de verdere dag geen lessen meer zouden worden gegeven.

Dit voorbeeld illustreert perfect hoe men in Nederland met een stroomstoring omgaat en dat men gewend is aan het altijd beschikbaar hebben van stroom. De treinen reden niet en dus was men in paniek. Hoe moest men immers thuiskomen? Zou de spinazie door moeder de vrouw nog wel warm gehouden kunnen worden?

Chaos op de weg

Een ‘chaos‘ op de weg omdat de stoplichten niet werken. Natuurlijk is het lastig omdat men zo gewend is niet na te denken en domweg bij groen te gaan rijden en bij rood te stoppen dat men simpelweg niet meer ‘gewoon’ op kan letten. Aandacht geven aan het verkeer om je heen en je af en toe wat hoffelijker dan gebruikelijk opstellen en hupsakee, het verkeer blijft in beweging. Oók bij stoplichten die niet meer werken.

Gratis de dierentuin in

Blijdorp kon geen kaartjes meer verkopen? Men mocht gratis naar binnen? Leuk voor de bezoekers natuurlijk en ook lekker voor de kaartjesverkopers die een uur hun hok uit mochten maar wat is er mis met een ouderwetse pen en papier? Men weet de toegangsprijs, men kan hoofdrekenen (toch?) en dus kan men toch gewoon kaartjes verkopen? En als de prijs eindigt op 95 cent dan maak je er toch tijdelijk een simpelere prijs van! Achteraf kun je aan de hand van de opgeschreven getallen alsnog het geld inboeken en de bonnetjes gooi je maar in de vuilnisbak. Natuurlijk kunnen de verkopers wat frauderen en zo wat geld in hun zak steken maar de dierentuin heeft in ieder geval minder verlies.

Overigens zou ik me flink genomen voelen als ik een paar minuten voor de stroomstoring net met mijn hele gezin betalend naar binnen was gegaan om vervolgens een dag later te lezen dat even later een uur lang iedereen gratis naar binnen mocht. En de mensen die in de rij stonden terwijl de stroom weer terug kwam? Werden die tegengehouden terwijl de personen voor hen nog zo door mochten lopen?

Een school zonder alarminstallatie

Een school zonder alarm- en bewakingsinstallaties is natuurlijk ook uitermate vervelend. Ik weet niet wat voor tuig er op dat Zadkine college zit, maar men zal toch niet de voorraden van de kantine plunderen als de stroom er even af is? Volgens mij kan je zonder stroom ook prima lesgeven…

Maar misschien zit ik er wel helemaal naast en begin ik zo gewend te raken aan het wonen in Costa Rica dat ik té praktisch aan het denken geslagen ben. Dat kan nog wel eens een probleem worden als ik in Nederland ben ;).

Een van de betere winkels in Costa Rica om kaarten te kopen is de Hallmark Store. Deze winkel tref je in bijna ieder winkelcentrum wel aan en de keuze in Spaanse en Engelse (Hallmark) kaarten is er erg groot.

Toevallig had ik voor wat aankomende evenementen wat goede kwaliteit kaarten nodig en dus ben ik gisteren naar de dichtstbijzijnde Hallmark store gereden (ook handig, de winkel is iedere dag tot 21.00 open!). Eenmaal aangekomen was het, als altijd, weer uitermate moeilijk om voor de juiste gelegenheden de juiste kaarten te kopen.

De ideale kaart

Tot op een gegeven moment mijn oog viel op deze kaart (klikken voor de afbeelding). Een mooie (*kuch*, smaken verschillen) dame met de tekst “It’s your birthday, guy, and this incredibly luscious babe is ready to do anything you ask her to do!”. Spannend! Dergelijke kaarten zijn altijd leuk om voor een verjaardag naar iemand in Nederland te sturen en dus was ik meteen benieuwd naar de inhoud van deze kaart. Zo’n aanbod moet natuurlijk wel een addertje onder het gras hebben.

Het addertje kwam snel genoeg naar buiten, en hoe! De dame in kwestie schijnt een online talencursus Nederlands gevolgd te hebben bij een uitermate louche organisatie die het studiemateriaal waarschijnlijk zelf gemaakt heeft door wat woorden uit een woordenboek bij elkaar te gooien. De dame in kwestie zegt namelijk:

“Hoi, groot snuiter!”

Jawel mensen! Diegene die deze kaart ontvangt is dus een groot snuiter! Muhahaha! Jij, jij, jij snuiter! Denken dat de dame alles voor je gaat doen he? Jij belhamel!

Spreek jij Nederlands?

Hallmark durft er nog naast te zetten “Hope you know how to speak Dutch!”. Schandelijk! Ten eerste spreek ik Nederlands (waar kan ik deze dame vinden? Ze gaat nu immers alles voor mij doen!), ten tweede spreken ze zelf niet eens fatsoenlijk Nederlands! De kaart is ongetwijfeld leuk voor de gemiddelde Amerikaan die toch geen zak begrijpt van welke andere taal dan het Engels, voor een Nederlander is dit ronduit een belediging!

En toch heb ik er ook wel om kunnen lachen :). De kaart is inmiddels aangeschaft en zal als bewijs naar de eerste snuiter die een verjaardag viert worden opgestuurd. Voor iedereen die de binnenkant van de kaart wil zien, en ook van zijn stoel wil vallen van het lachen: klik hier voor de afbeelding.