Wonen en Werken in Costa Rica

Er zijn maar weinig toeristen die de moeite nemen om San José, de hoofstad van Costa Rica, goed te leren kennen. De meesten vertrekken na 1 nacht richting de grote attractie van dit land: de natuur. Toch kun je als toerist in San José een aantal mooie dingen bezichtigen.

Een van de plekken die een bezoek absoluut waard is is het nationale museum. Gevestigd in het voormalige hoofdkwartier van het leger geeft dit museum je een blik op de geschiedenis van Costa Rica. Je treft hier onder andere voorwerpen aan uit tijd van vóór Columbus maar ook een grote selectie aan voorwerpen van het ‘moderne’ Costa Rica, bijvoorbeeld de medaille die hoort bij de Nobel prijs voor vrede die in 1987 aan de toenmalige (en huidige) president is toegekend wegens zijn bemiddeling in het conflict in Nicaragua.

Eveneens onderdeel van het museum is een vlindertuin. Deze tuin stelt in verhouding tot de vlindertuinen die je op andere plekken in Costa Rica kunt vinden niet heel veel voor maar is uniek vanwege de ligging: midden in de stad. Als de vlindertuin je primaire reden is om naar het museum te komen dan kun je beter een andere tuin uitkiezen. Als het museum je interesse heeft dan is de vlindertuin een leuke aanvulling.

Het museum is niet al te groot maar biedt voldoende om hier een paar uur door te brengen. De toegangsprijs is voor toeristen slechts 4 dollar en voor niet toeristen 500 colones, zo’n 75 eurocent. Parkeren kan in een van de vele ‘parqueo publico’s of aan de straat (let wel even op dat hier een ‘bewaker’ staat, anders is de kans aanwezig dat je je auto niet meer terug ziet).

Het meest opvallende aan het bezoek van Laura en mij aan dit museum waren onze Noord-Amerikaanse vrienden. Een bont gezelschap kwam zo’n 2 uur na ons aan in dit museum en heeft het gepresteerd om meteen de rust te verstoren door luid pratend door het museum te banjeren waarbij ook de regels werden genegeerd door te eten en foto’s mét flits te maken. Gelukkig schijnen Noord-Amerikanen naast de doe-Europa-in-11-dagen tour ook een doe-een-museum-in-1-uur tour te hebben. Ze waren zo weer vertrokken…

Laura en ik hebben een leuke dag achter de rug. Voor de toerist die wat extra uren te besteden heeft is dit museum, samen met het goudmuseum, een absolute aanrader!

Meer informatie over het museum kun je vinden op de website. De website is echter voor het grootste gedeelte in het Spaans en niet op alle punten actueel.

Trouwringen kopen hoeft in Costa Rica geen probleem te zijn: er is keuze en variatie genoeg. Laura en ik zijn dan ook vandaag op pad geweest in de hoop wat moois te vinden voor ons trouwen.

Een goede vriendin van Laura die nogal gek is van sieraden en alles wat daar mee samenhangt had ons aangeboden om mee te gaan ’shoppen’. Aangezien zij zo ongeveer alle juweliers in San José kent en ervaring heeft met de diverse materialen leek ons dit een prima plan.

We hebben 3 verschillende soorten juweliers bezocht. Allereerst de ‘normale’ juweliers: Costa Ricaanse figuren in redelijk uitziende pandjes. Het is lang niet zo luxe als dat je gewend bent van juweliers in Nederland: de ringen liggen vaak onder een glasplaat en worden er op verzoek onder vandaan gehaald waarna je ze mag uitproberen. Dit alles gebeurt onder het toeziend oog van de verkoper en je doet het hele proces terwijl je op je benen staat. Het aanbieden van een drankje of een stoel doen ze niet. Soms zijn de ringen ‘voorbeelden’ die gemaakt zijn van goedkoop imitatiemateriaal, dit om verlies door diefstal tegen te gaan. Mooier wordt het er helaas niet op. Ondanks dat alles hebben we toch een paar mooie trouwringen gezien. De prijs valt alleszins mee, voor een set trouwringen betaal je tussen de 200.000 ($400)en 300.000 ($600) colones.

Wel vreemd is de vraag hoe je wilt betalen: cash of creditcard. Het betalen met cash levert je aanzienlijke geldelijke voordelen op. Zo betaal je rustig 80.000 colones minder. Natuurlijk snap ik dat de creditcardmaatschappijen transactiekosten rekenen en dat de juweliers dit graag terug willen hebben van de klant maar een dergelijk bedrag (160 dollar!) is natuurlijk extreem! En daar komt nog eens bij dat je in de meeste winkels zonder kosten met je creditcard iets kan afrekenen, zelfs bedrag van 2.000 colones….

De tweede categorie waren de juweliers van buitenlandse afkomst, voornamelijk uit Nicaragua. In een soort winkelcentrum zaten verschillende van deze zaken vlak naast elkaar gevestigd en de concurrentie zal dan ook wel flink zijn. Deze ‘juweliers’, die ik eigenlijk niet zo wil noemen, zien er niet uit. Kleine zaakjes met vitrines vol met sieraden. Alles netjes verlicht door 4 TL buizen. De prijzen bij deze toko’s waren erg schappelijk. De meeste trouwringen gaan per set voor rond de 150.000 tot 200.000 colones over de toonbank. Uiteraard zit het graveren van de tekst bij de prijs inbegrepen. Toch gaan we hier niets aanschaffen… Er zat niet echt iets moois bij.

De derde categorie zijn de dure juweliers. Degelijke zaken die wel iets Europees hebben (al krijg je ook hier geen stoel aangeboden!). Netjes aangekleed, dure sieraden in vitrines en beleefd en behulpzaam personeel (meer dan 1 persoon!). En natuurlijk, het zal niet, hebben we hier prachtige ringen kunnen vinden! We hebben ze nog niet aangeschaft want zoiets moet je niet direct doen, maar de kans is groot dat we terugkeren naar een van deze juweliers. De prijzen hier zijn echter ook van het Europese niveau…

Diegene die in juni in Costa Rica bij onze bruiloft aanwezig zijn zullen zien welke keuze we uiteindelijk gemaakt hebben :).

Costa Rica bezit mooie witte stranden en zo af en toe moet je er een paar dagen tussenuit om van al dit moois te genieten. Gelukkig is het voor mij maar ongeveer 3 uur rijden naar al dit moois. De afgelopen week ben ik dan ook samen met Laura en mijn familie naar Samara en omgeving geweest.

De route naar Samara en terug.

Vanuit San José naar Samara is het,ondanks het ontbreken van verkeersborden die de juiste richting aangeven, niet heel lastig om de goede route te vinden. Helaas duurtde circa 200 a 250 kilometer (de exacte afstand heb ik niet bijgehouden) rit wel een aardige poos en op sommige momenten waan je jezelf als een echte Indiana Jones.

Allereerst moet je vanuit de centrale vallei naar de kust zien te komen. De rit richting Puntarenas gaat dan ook door de bergen, via San Ramon. Met een beetje pech heb je net een zwaar beladen vrachtwagen voor je die tergend langzaam de berg beklimt. Inhalen kun je hier wel vergeten want er is slechts 1 rijbaan beschikbaar en de weg is bijna altijd zo druk dat het gewoon niet mogelijk is. Een enkele keer tref je een vriendelijke chauffeur die je een seintje geeft als je hem kan passeren maar over het algemeen is de rit door de bergen er eentje van de lange adem: gewoon achter de vrachtwagen je tijd uitzitten en je vooral niet teveel opwinden, daar krijg je het toch alleen maar warm van.

Na Puntarenas heb je de bergen gehad en kom je in een relatief vlak landschap terecht, een beetje te vergelijken met Limburg, en dat is te merken: de rit gaat ook ineens een stuk sneller. Bij het restaurant ‘Tres Hermanas’, overigens absoluut een aanrader: ze zijn niet goedkoop maar de hamburger is om te smullen, ga je linksaf richting Puente de la Amistad (niet aangegeven, dus ga gewoon bij dat restaurant linksaf) en je volgt deze uitstekende weg tot je na een kilometer of 60 bij een T splitsing uitkomt. Hier is het rechtsaf richting Nicoya en vervolgens de eerste weg naar links richting Mansion en dan Samara aanhouden (en af en toe de weg vragen natuurlijk, het blijft Costa Rica). Althans, dit was onze route op de heenreis en tenzij je uitermate avontuurlijk bent ingesteld kan ik de route niet aanraden. De minder avontuurlijke reizigers kunnen beter via Nicoya rijden en de borden Samara aanhouden. Waarom de weg niet voor iedereen geschikt is? Het is een 60 kilometer lange onverharde weg naar Samara. Deze weg gaat dwars langs afgronden en andere gevaarlijke punten. Zelfs de 4×4 wagen waar ik in reed had in het droge seizoen moeite met deze weg en in het regenseizoen lijkt de weg mij compleet onbegaanbaar. Het goede nieuws is wel dat er druk gewerkt wordt om de weg van asfalt te voorzien. Wellicht dat er volgend jaar dus sneller naar Samara kan worden gereden.

Tot slot hebben we aan het einde van de route een aantal rivieren over moeten steken om bij ons hotel te komen. Nu steek je in Europa een rivier over door een brug over te rijden, in Costa Rica moet je nog wel eens dóór de rivier rijden (ondanks dat een huurcontract dit vaak expliciet verbiedt). Door de rivier is ook echt dóór de rivier en niet over een brug die onder water staat. De eerste keer door een onbekende rivier is altijd spannend maar met een 4×4 auto in de eerste versnelling is het eigenlijk een koekje. Gewoon eerst de rivier verkennen door de diepte in te schatten (eventueel wachten tot iemand anders er eerst doorheen gaat) en dan rustig aan doorrijden. Voor de duidelijkheid staat hieronder een foto van de rivier.

De stranden van Playa Buena Vista, Samara en Playa Carrillo

Het strand dat het dichtste bij ons hotel lag was Playa Buena Vista. Ik ga hier niet eens zo heel veel woorden voor gebruiken, gewoon overslaan dit strand. Ondanks de lovende woorden op de website van het hotel is dit strand maar rommelig, vol met stenen en keien, zwerfafval en donker zand. Daarnaast ligt er direct achter het strand een mangrove met daarin krokodillen. Dat is leuk als je ze op wilt zoeken maar minder als je gewoon lekker van het strand wilt genieten.

Samara is al een stukje beter. Het strand is an sich niets mis mee en je zou hier prima van je rust en de zon kunnen genieten. Helaas wordt de rust vaak verstuurd door de altijd dominant aanwezige Noord-Amerikaanse medemens. Nu ga ik in een later artikel wel in op Noord-Amerikanen in Costa Rica, voor nu wil ik het er bij laten dat het je strandplezier niet ten goede komt.

Dan tot slot mijn tip voor iedereen die wil genieten van ongestoord strandplezier aan een prachtig strand: Playa Carrillo! Een vrijwel onbekend strand op ongeveer 8 kilometer ten zuid-oosten van Samara. Het zand is wit, er zijn volop palmbomen aanwezig voor de broodnodige schaduw, het water is blauw en schoon en het uitzicht is fantastisch. Daar komt dan nog bij dat op dit strand (vrijwel) geen toeristen komen. Je ziet alleen enkele locals genieten van het zonnetje. Dit strand maakt het absoluut de moeite waard om deze richting op te komen. Zit je toevallig in een hotel in Samara? Huur een scooter of fiets en vertrek richting Carrillo. Je zult er voor beloond worden. Vergeet niet je hangmat mee te nemen, want die kun je makkelijk kwijt tussen de aanwezig palmen. Een kleine impressie kun je onderaan bij de foto’s vinden.

Het hotel: Flying Crocodile

Het is moeilijk om een goed oordeel te vellen over dit hotel. Het hotel heeft hele sterke punten maar ook absoluut hele zwakke. Laat ik vooropstellen dat ik een geweldige tijd heb gehad hier maar dat neemt natuurlijk niet weg dat de tijd nog beter geweest had kunnen zijn. Ik betwijfel zelf of ik naar dit hotel ooit nog naar terug zal keren.

Om niet meteen al te negatief te doen zal ik eerste de positieve punten van Hotel Flying Crocodile (zie ook hun eigen website) doornemen. Het hotel is kleinschalig (met slechts 10 kamers) maar op een groot terrein aangelegd. Dit komt de rust absoluut ten goede. Er zijn volop faciliteiten aanwezig als poolbiljart, pingpong tafel, zwembad, ligbedden, etcetera. De kamer was ruim en modern ingericht en duidelijk ook gemaakt voor de Europese toerist (er waren Europese stopcontacten aanwezig). Het eten, met name het diner, in het hotel was heerlijk.

Dan de negatieve punten. Allereerst het grootste negatieve punt: SERVICE! Het personeel, allemaal familie, lijkt dit woord te hebben geschrapt uit het vocabulaire. Zo kan je rustig minuten wachten in de receptie zonder dat er een woord tegen je wordt gezegd. Ze hebben je wel gezien maar ze geven er simpelweg niets om. Tijdens het serveren van het diner is het hetzelfde, weinig vriendelijke woorden of goedbedoelde aandacht. Op de telefonische vraag of ze ons de route naar het hotel konden vertellen vanuit Samara (slechts 10 kilometer afstand) werd ontkennend geantwoord. In ieder geval namen ze wel de telefoon op, 2 eerdere pogingen eindigden in de voicemail box die blijkbaar nimmer wordt afgeluisterd: we zijn nooit teruggebeld ondanks herhaalde verzoeken.

De prijs is ook een aandachtspuntje. Op de website wordt een mooie aantrekkelijke prijs geroepen voor een appartement (eigenlijk een grote hotelkamer). Prima natuurlijk, maar je moet niet als de gast voor je staat ineens ontkennend roepen dat deze prijs slechts voor 2 personen is. Wie gaat met 2 personen een heel appartement huren? De prijs was uiteindelijk 2 keer zo duur als wij dachten. Na wat gediscussieer kregen we 15 dollar per nacht van de prijs af maar het blijft idioot.

Het diner in het restaurant van het hotel is prima, maar de keuze is beperkt: slechts 2 gerechten per avond en die dien je van te voren te reserveren.

Tot slot de route. Natuurlijk is het niet de schuld van het hotel dat de wegen in Costa Rica soms bar slecht zijn. Wat ik ze wel wil aanrekenen is het gebrek aan (zelf gemaakte) richting aanwijzers. Hierdoor blijf je twijfelen of je op de goede weg zit. Ook wordt nergens aangegeven dat je op 2 plaatsen een rivier over kan steken: een hele diepe plaats en een wat ondiepere plaats. De diepe plaats is erg avontuurlijk maar niet aan te bevelen (ook al zijn wij er veilig door gekomen).

En dan echt tot slot…

De dagen op het strand waren heerlijk! Zowel mijn mede-gasten als ik hebben genoten van 4 dagen zon en strand. Daarnaast blijft de omgeving, naast het strand, natuurlijk indrukwekkend (zelfs als je in Costa Rica woont). De aanwezigheid van allerlei soorten exotische dieren is tenslotte het toefje slagroom op het heerlijke ijsje dat 4 dagen strand heet :).

Tamar

(ps de Google Earth KMZ is ook voorzien van een update waarin bovenstaande is verwerkt)