Wonen en Werken in Costa Rica

Sinds de aardbeving van 8 januari die voor enorm veel ellende in het land gezorgd heeft ben ik niet meer in de omgeving van het epicentrum geweest. Gisteren echter ben ik met mijn familie, die hier nu op vakantie is, naar de vulkaan Poas geweest en dat is precies de regio geweest die het zwaarst getroffen is.

Het maakt wel indruk om te zien hoe de omgeving er op dit moment bij ligt. Het is moeilijk te omschrijven maar het geeft een gevoel van treurnis maar ook van hoop. De zwaar getroffen dorpen Fraijanes en Poasito zijn duidelijk nog lang niet hersteld van de aardbeving. Overal zie je (half) ingestorte huizen, winkels waarvan alleen de voorkant nog staat en overal ligt rommel. De natuur heeft ook een gevoelige tik gehad en waar je eens door een groen wonderland reed rij je nu over een weg waarbij de wallen bruin zijn, al het groen is er met mudslides mee vanaf gegleden en waar vele bomen en planten geknakt of beschadigd op de grond liggen.

Beschadigde natuur

Het meest duidelijk voorbeeld van hoe de natuur beschadigd is is te zien vlak voor Fraijanes. Hier lag ooit een prachtige kleine waterval, net in een bocht, waar kraakhelder water uit stroomde. Naast de waterval bloeiden prachtige bomen. Inmiddels zijn de bomen vervangen door een bruine grond en stroomt de waterval in een vreemde vorm en met bruin water. Ter illustratie heb ik een foto bijgevoegd van hoe het eens was en hoe het nu is.

Het water van de rivieren in de regio is trouwens overal bruin. Tevens liggen de rivieren vol met natuurlijk puin als half afgebroken boomstammen, modder en andere rotzooi.

Het leven gaat verder

Toch zie je ook dat men weer opkrabbelt en dat het leven verder gaat. Op verschillende plekken zijn ‘noodhuizen’ te zien. An sich deprimerende houten vierkanten zonder ramen, maar voldoende om men weer te laten wonen waar men altijd gewoond heeft. De wegen zijn overal weer gerepareerd en zijn prima te berijden. Dat de vulkaan weer toegankelijk is voor bezoekers is naar mijn idee belangrijk voor de regio. Men verkoop langs de weg weer aardbeien en souvenirs en heeft zo weer wat inkomsten.

Het zal vast nog een hele poos duren voor de regio er weer bovenop is. Op de terugweg van de vulkaan naar huis heb ik enkele discrete foto’s genomen. Helaas was het weer op dat moment niet super (wat de foto’s nóg deprimerender maakt) maar het geeft een goed beeld van hoe het er nu uitziet. Wellicht dat ik binnenkort, nadat ik mijn fotoarchief heb doorgespeurd, nog wat voor/na foto’s online plaats. Alle foto’s zijn gemaakt in Poasito en Fraijanes.

Ajax heeft afgelopen avond van Fiorentina gewonnen, Ajax is de meest populaire Nederlandse club in het buitenland (bron) en Laura heeft vorig jaar een wedstrijd van Ajax in de ArenA bijgewoond. Genoeg redenen dus om een artikel aan Ajax te wijden.

Maar wat heeft dat dan met Costa Rica te maken? Allereerst is Ajax het enige Nederlandse team dat hier bekend is. Feijenoord? PSV? Daar heeft men zelden tot nooit van gehoord. Voor spelers gaat dezelfde vlieger op. Ajax heeft een aantal fantastische spelers voorgebracht die door iedereen herkend worden (Marco van Basten, Frank Rijkaard, e.a.). Natuurlijk heeft PSV dat ook maar hier denkt men automatisch dat bijvoorbeeld een Ruud van Nistelrooij bij Ajax vandaan komt. Kortom, het Nederlandse voetbal is naast het nationale elftal (hier naranja mecánica genoemd) simpelweg Ajax.

Het hoogtepunt is echter het amateur vrouwenelftal genaamd Ajax-Pavas. Pavas is een voorstad van San José waar ze blijkbaar zó onder de indruk zijn van Ajax dat ze besloten hebben een elftal van dezelfde naam te voorzien. De shirts lijken verdacht veel op de echte Ajax shirts en soms staat er zelfs iemand in het veld door voor het gemak maar een echt Ajax shirt heeft aangetrokken.

Het team van Ajax-Pavas verkeerd helaas wel ergens in de onderste regionen van het vrouwenvoetbal in Costa Rica en dat is op zich niet zo verwonderlijk als je kijkt naar de elftalfoto die ik bij dit artikel heb gevoegd. De meeste slanke dames zijn het niet…

In Costa Rica is het mogelijk om in 5 minuten van wereld te “verwisselen”. Het ene moment sta je op een geasfalteerde weg tussen normale huizen en bedrijven en het andere moment, sta je tussen de krotten met je voeten in het afval je auto vooruit te duwen over een zandweg.

Goed, we hebben de auto niet vooruit hoeven duwen omdat wij een stoere 4×4 hebben die geschikt is voor meer dan alleen asfalt maar de rest hebben we vandaag echt mogen ervaren tijdens een van onze ritten.

Een alternatieve route

Ons doel van vandaag was San Rafael de Alajuala, op slechts enkele kilometers van de luchthaven. De weg die we normaal rijden is prima te doen maar omdat wij ook wel eens wat anders willen besloten we een alternatieve route uit te proberen. De alternatieve route zag er op de kaart prima uit en was volledig geasfalteerd. Helaas bleek na aankomst dat de weg geblokkeerd werd door een bus en een bestelwagen die tegen elkaar op gereden waren, precies in een bocht. Volgens Google Earth was er echter nóg route beschikbaar, en wel achter de luchthaven langs, parallel aan de start- / landingsbaan.

Er liep inderdaad iets dat leek op een weg en dus besloten we het erop te wagen. Omdat we ons rond de luchthaven bevonden konden we vrijwel niet verdwalen (beter gezegd: we zouden altijd de luchthaven terug moeten kunnen vinden) en eventuele hulp zou ook niet lang op zich moeten laten wachten, indien nodig. Vrijwel direct na de eerste meters verdween echter al het asfalt en reden we over een zandweg die voorzien was van zeer (!) diepe kuilen, brokken asfalt van wat ooit een weg is geweest en héél veel (plastic) afval. De maximumsnelheid was rond de 10 á 15 kilometer per uur, harder kon gewoon niet. Na een kleine 500 meter doken er links van ons wat huizen op. Stoffige krotten waarvan je niet verwacht dat er iemand kan wonen. Autowrakken en vervaarlijk uitziende sujetten bevolkten de straat inmiddels. Dit was duidelijk geen plek waar je in het donker alleen moet rondrijden. De achterbuurten van, ja: van wat eigenlijk? De achterbuurt van de luchthaven.

Geen bewijs

Een fototoestel had ik niet bij me en mijn Flip videocamera evenmin dus er is geen ‘bewijsmateriaal’. Wellicht dat ik ooit nog een terugkeer om een filmpje te maken. Voor iedereen die in de, over het algemeen zeer begaanbare, centrale vallei eens avontuurlijk wil reizen is deze route een aanrader ;).

Het officiële dodental van de zware aardbeving met een kracht van 6,2 op de schaal van Richter die twee dagen geleden Costa Rica deed schudden heeft inmiddels 15 personen het leven gekost. Tevens zijn er nog steeds 100 personen vermist en het dodental kan dus nog oplopen. Onderaan dit artikel treft u tevens een selectie van foto’s aan die vandaag in de krant stonden.

Helaas kon ik vandaag niet eerder een update plaatsen met het laatste nieuws over de aardbeving. Omdat Laura, mijn vrouw, haar verjaardag vierde ben ik de hele dag in de weer geweest met visite. Voor ons was het een leuke dag, maar voor een groot aantal inwoners en bezoekers van Costa Rica is ook deze dag niet zo leuk verlopen.

Stroom en drinkwater

In het zwaarst getroffen gebied zitten nog 76.000 huishoudens zonder drinkwater en zijn er zo’n 1.500 huishoudens waar nog geen elektriciteit is. De eerste prioriteit van het calamiteitenteam van de overheid is de evacuatie van de personen maar zowel het waterbedrijf (AyA) als het elektriciteitsbedrijf (CNFL) proberen de dienstverlening zo snel mogelijk te hervatten, ook om eventuele epidemieën voor te zijn. Wanneer de watervoorziening niet snel hersteld wordt zal AyA de bewoners van water voorzien door middel van vrachtwagens, voor zover mogelijk.

Schade aan de infrastructuur

De schade aan wegen, bruggen en andere infrastructuur wordt op dit moment geschat op zo’n $ 12.000.000 (€ 8,900,000). Een groot aantal wegen is beschadigd of volledig verdwenen. Daarnaast zijn er ook maar liefst 14 bruggen ingestort. Dit is echter alleen de infrastructuur. Schade aan huizen, scholen en bijvoorbeeld de elektriciteitsvoorzieningen is in het genoemde bedrag niet meegenomen.

Vrijwilligers

Zowel gisteren als vandaag zijn duizenden vrijwilligers bezig geweest met het puinruimen maar ook met het zoeken naar vermiste personen. Op dit moment zitten er nog steeds personen, waaronder toeristen, vast op moeilijk bereikbare plekken. Vooral in Vara Blanca en in Cinchona is dit het geval. Heel treurig vind ik zelf dat het Nederlandse spreekwoord “de een zijn brood is de ander zijn dood” ook in Costa Rica blijkbaar wordt gehanteerd. Zo is er een bedrijf dat ingesloten toeristen met de helikopter wil airliften. De toeristen mogen echter pas instappen na het betalen van $700. Niet betalen? Dan mag je wachten op de hulp van de overheid. Gelukkig heeft de overheid zowel van Colombia als van de Verenigde Staten helikopters geleend gekregen.

Het effect van de aardbeving

Het effect van de aardbeving is veel heftiger dan men in eerste instantie dacht volgens de teamleider van de reddingsteams. Hij verwacht tevens dat gezien het hoge aantal vermiste personen het dodental nog verder zal oplopen. Ook zijn er geluksvogels onder de slachtoffers. Zo zijn 16 personen levend en wel uit een bus gehaald die meer dan 200 meter naar beneden is gevallen.

Gisteren werd Costa Rica nog regelmatig opgeschrikt door naschokken, waarvan sommigen tot kracht 3 op de schaal van Richter hadden. Doordat men toch nog bang is voor nóg een krachtige beving hebben weer vele personen de nacht buiten doorgebracht, al dan niet in een tent.

Vulkaan Poás

Bij de vulkaan Poás zijn gisteren onderzoekers langs geweest om te onderzoeken wat de aardbeving teweeg heeft gebracht. Duidelijk zichtbaar zijn scheuren van soms meer dan 100 meter in de wand van de vulkaan. Ook is duidelijk dat het water in het meer dat zich gevormd heeft in de 2e krater sinds de aardbeving gestegen is van 40 graden Celsius naar 53 graden Celsius. De vulkaan lijkt wat actiever geworden en stoot meer van het giftige sulfiet uit dan normaal. Toch is er volgens de experts geen gevaar voor een uitbarsting van de vulkaan. Komende zondag zal men opnieuw de vulkaan inspecteren. Het nationale park is inmiddels voor alle bezoekers gesloten tot nader bericht.

Economische schade

Op langere termijn verwacht de overheid economische schade in het gebied. Zo hebben vele hotels alle reserveringen afgelast omdat ze niet meer of heel lastig te bereiken zijn, en voorlopig zullen blijven. Ook een aantal restaurants, bijvoorbeeld het populaire Freddo Fresas in Poasito, heeft dusdanige schade dat ze voorlopig niet opengaan. Niet alleen het toerisme is getroffen. Het gebied kent ook een grote bedrijvigheid in de agricultuur. Doordat een groot deel van de oogst is vernietigd en omdat een aantal fabrieken schade heeft opgelopen zal de opbrengst dit jaar nihil zijn.

De grootste energiecentrale van Costa Rica, de Cariblanco waterkrachtcentrale, is door de aardbeving dusdanig beschadigd dat deze pas over een jaar weer in gebruik genomen kan worden. Dit gaat problemen opleveren aan het einde van het droge seizoen (waar we nu in zitten) wanneer er standaard al meer stroomproblemen zijn doordat de hoeveelheid water enorm is afgenomen. Costa Rica, dat het overgrote deel van zijn stroom milieuvriendelijk opwerk met bijvoorbeeld water- en windkracht, zal stroom moeten importeren of overgaan op het opwekken van stroom door middel van fossiele brandstoffen.

Dagelijkse update

Morgen zal er weer een update verschijnen op deze website. Om eenvoudig het laatste nieuws te ontvangen kan er echter ook een abonnement genomen worden op de zogenaamde RSS feed of op de nieuwsbrief. Beiden zijn uiteraard gratis en zonder enige vorm van reclame.

Foto materiaal

Op 28 juni 2008 zijn Laura en ik in het huwelijk getreden. Voor de wet waren we al eerder getrouwd maar die trouwerij was puur om administratieve redenen. Deze keer was het voor ons echter echt en het is een geweldige dag geworden met vrienden en familie.

De kerk

Al vroeg in de ochtend stond ik met mijn ouders, de getuige en vrienden bij de kerk in San Joaquín de Flores. Naast ons kleine groepje was alleen de videoman en de ceremoniemeester al aanwezig. Binnen in de kerk werd nog de laatste hand gelegd aan de vele (bloem-) versieringen die we voor deze speciale dag hadden besteld.

Na een klein kwartier arriveerden de eerste gasten ook in de kerk. Voor Costa Ricaanse begrippen waren ze érg op tijd, maar misschien komt dat doordat we op de uitnodigingen het begin van de mis met een half uur vervroegd hadden ;). Zelf werd ik met de minuut zenuwachtiger en ik kon dat ook niet wachten tot in Laura in haar prachtige jurk zou zijn.

Een kwartier voor aanvang van de mis werd ik naar binnen gestuurd met de opdracht om niet meer om te kijken. Laura kwam eraan! Het is in Costa Rica gebruikelijk dat je de bruid pas voor het altaar ziet en dus vandaag dat ik niet meer om mocht kijken. Nadat Laura volledig was geïnstalleerd achter mijn rug en de muzikanten de kerk vulden met gitaar- en vioolgeluiden mocht ik langzaam naar voren gaan lopen samen met mijn ouders. Achter mij volgde een hele stoet van mensen waaronder o.a. de getuigen, de drager van de ringen, de dragen van het geld dat gezegend diende te worden, de dragen van mijn doopkaars, de drager van de rozenkrans en natuurlijk Laura zelf.

Nadat Laura door haar ouders voor het altaar aan mij werd gegeven begon de mis. De zenuwachtigheid wilde niet afnemen en ik was inmiddels dan ook drijfnat. Gelukkig was het een ietwat bewolkte dag zodat de temperatuur niet naar al te grote hoogten steeg. Laura zag er ronduit PRACHTIG uit in haar witte strapless jurk en ik wist eigenlijk niet goed of ik nou naar de pastoor of naar mijn prachtige vriendin moest kijken.

De mis werd geleid door pastoor Ton van Bakel, een Nederlandse pastoor van 88 jaar oud die al meer dan 40 jaar in Costa Rica woont. Pastoor Van Bakel is een prachtig persoon en zowel Laura als ik zijn erg blij dat hij deze mis wilde verzorgen. Om het extra speciaal te maken wisselde de pastoor constant tussen het Spaans en het Nederlands. Nadat ik mijn trouwbeloften in het Nederlands had uitgesproken en Laura diezelfde beloften in het Spaans had gedaan werden we tot man en vrouw verklaard. De ringen en het geld werden gezegend en we mochten ze bij elkaar omdoen. Een heel speciaal moment waar geen woorden voor te vinden zijn.

Om de mis speciaal af te sluiten werd de aanwezige Nederlanders verzocht het zesde couplet van het Wilhelmus in de kerk te zingen. Gelukkig lukte dit bijna alle aanwezigen. Zelf had ik hier geen problemen mee en ik vond het een prachtig en indrukwekkend moment. Na het Wilhelmus mochten Laura, de getuigen en ik onze handtekeningen plaatsen op de officiële huwelijksakte. Vervolgens werden er in de kerk foto’s genomen in speciale ‘groepen’, zoals bijvoorbeeld met alle zussen van Laura, met de getuigen, met mijn ouders, et cetera. Na de fotosessie, waarbij ik me even een echt model voelde dankzij de vele flitsen die afgingen, zijn Laura en ik de kerk uitgelopen. Tijdens deze uittocht bliezen alle aanwezig bubbels waar wij doorheen liepen. Prachtig!

Buiten de kerk was er gelegenheid tot feliciteren en dat werd dan ook volop gedaan. Zowel mijn vrouw(!) als ik werden door iedereen stevig omhelst en het aantal zoenen was niet te tellen. Nadat we van iedereen de felicitaties in ontvangst hadden genomen zijn we op weg gegaan naar de feestzaal die op slechts 5 minuten rijden lag.

De feestzaal

Het feest werd gegeven in La Hacienda, een mooie zaal op slechts 5 minuten rijden van de kerk. Samen met de mensen van deze zaal en het ingehuurde bloemenbedrijf hadden we van te voren de indeling doorgesproken en het resultaat mocht er zijn. De hele zaal was versierd met rode (rozen) en witte bloemen. Op iedere tafel stond een prachtig bloemstuk met een drijfkaars bovenin. Ook de tafels waren rood / wit gedekt en zagen eruit om door een ringetje te halen.

Terwijl de gasten naar binnen trokken, op zoek naar de juiste tafel, zijn Laura en ik in de tuin van La Hacienda samen met de fotograaf foto’s gaan maken. De fotograaf had duidelijk vaker trouwreportages gedaan en liet ons in allerlei houdingen staan om zo de beste foto’s te krijgen.

Na de fotosessie kwamen ook Laura en ik aan in de feestzaal. Onder luid applaus werden we ontvangen waarna we een toast uit brachten op ons huwelijk. De cocktail waarmee getoast werd was het enige drankje waar alcohol inzat en zo hebben we dus verder een alcoholvrije bruiloft gehad. De toast werd opgevolgd door een speech door zowel de vader van Laura als mijn vader. Beide speeches waren voor zowel Laura als mij erg indrukwekkend. Het was immers de eerste en enige keer dat een dergelijke speech op jezelf slaat in plaats van op iemand anders.

Omdat het eten nog niet was geserveerd, met uitzondering van de dip en de drop, vonden wij het een mooi moment om foto’s te gaan maken met alle gasten. Iedereen was immers nog schoon en niet bezweet en ook de tafels zagen er nog prachtig uit. Tijdens deze fotosessie hebben we tevens iedereen bij voorbaat bedankt voor de aanwezigheid door de gasten oer-Hollandse bruidssuikers aan te bieden. Ze werden vaak met vragende ogen aangepakt maar gelukkig vond iedereen ze, in tegenstelling tot de drop, erg lekker.

Het eten liet nog even op zich wachten en dus werd er door de mannen van de discomobil swingende muziek gedraaid. Op ons verzoek was de muziek een mix van salsa, merengue en cumbia. Gelukkig vonden niet alleen wij maar ook onze gasten de muziekkeuze uitermate geslaagd en dus werd er gedanst dat het een lieve lust was. Tot het eten klaar was.

Het grote voordeel van zelf bruidspaar zijn is dat je als eerste naar het buffet toe mag. Het buffet, dat buiten stond opgesteld, was heerlijk. Laura en ik hadden een maand geleden al ‘proefgegeten’ en wisten dus precies wat ons te wachten stond. Een maand geleden was het eten heerlijk en gelukkig was het deze keer niet anders. Achter ons aan kwamen alle andere gasten en volgens mij hebben ze allemaal genoten van het buffet. Laura en ik zaten aan een aparte tafel aan het begin van de zaal en keken zo uit over alle gasten, een mooie positie om iedereen te observeren. Tijdens het eten is de muziek aangepast naar een door Laura en mij bedacht repertoire van onze favoriete muziek.

Na het eten ging de discomobil weer over op de mix van salsa, merengue en cumbia totdat er ineens een groep muzikanten binnenkwam. Achter de muzikanten kwamen een viertal verklede figuren in de traditionele Costa Ricaanse carnaval outfit. Alle gasten kregen een ratel, een fluitje en een hoofddeksel en onder de opzwepende klanken van het carnaval werd er vurig gedanst. De muziek is zó opzwepend dat je gewoonweg niet stil kunt zitten. De klanken zijn vergelijkbaar met de bekende Braziliaanse carnavalsmuziek. Tijdens het dansen veranderde de groep dansende mensen langzaam in een polonaise en zo hebben we ook dit, in Nederland vaak verplichte, nummer ook gedaan. De sfeer zat er absoluut goed in en Laura en ik genoten zowel van het feest zelf als van de reacties van de gasten die het duidelijk allemaal naar hun zin hadden.

Nadat de eerste gasten al langzaam naar huis gedruppeld waren eindigde het feest rond 17.00 uur met verschillende populaire klanten uit de discomobil. Laura en ik hebben afscheid genomen van de feestende menigte en zijn naar onze hotelkamer vertrokken die, erg attent, al was voorzien van onze koffers.

De nacht

Het hotel lag gelukkig op slechts een steenworp afstand van de feestzaal en dus hoefden we niet ver te rijden in onze bruidskleding. Eenmaal aangekomen in de hotelkamer troffen we daar een fles champagne in een emmer vol ijs. Naast de fles stonden 2 glazen en de bedoeling was duidelijk: dit is om opgedronken te worden! Vrijwel meteen hebben we de kurk in de lucht laten schieten om samen nog eens te vieren dat we toch écht getrouwd zijn.

Gelukkig had het hotel roomservice en we hoefden dus ons kamer niet af om voor wat avondeten te zorgen. Het eten was erg lekker en ruim voldoende. Het leek wel of dezelfde chef van de eerdere maaltijd zich met dit maal had bemoeit!

Cadeaus

In Costa Rica is het gebruikelijk dat de cadeaus op een aparte tafel worden neergezet en op een later tijdstip, thuis, worden uitgepakt. Dankzij deze manier van cadeau geven hebben Laura en ik gisteren nogmaals kunnen nagenieten van de bruiloft. Het uitpakken van cadeaus is natuurlijk een waar feest en we hebben vele nuttige spullen gekregen. Vandaag, een week na de bruiloft, hebben we met het eerste gekregen geld een nieuw meubelstuk gekocht dat nu hier in de kamer staat te pronken.

Foto en Video

Gedurende de hele dag hadden we zowel een fotograaf als een videoman tot onze beschikking. Zij hebben beiden alle belangrijke momenten vastgelegd, al is het nog even wachten op het resultaat. Naast de officiële foto’s en video zijn er natuurlijk heel veel mensen geweest die zelf foto’s en video’s hebben gemaakt. Inmiddels staan er een kleine 600 foto’s op mijn harde schijf waarvan sommige uitstekend gelukt zijn en anderen wat minder. Toch zijn ze allemaal even belangrijk om de dag nogmaals te beleven. Op de verschillende video’s moet ik zelf ook nog even wachten.

Wanneer de officiële trouwfoto’s beschikbaar zijn zal ik een selectie in het fotoalbum plaatsen. Hou dus de website in de gaten als je geïnteresseerd bent in de trouwfoto’s!

Bedankt

Het is wat onpersoonlijk maar ik wil graag via de website een groot aantal personen bedanken. Zonder hen was het feest niet hetzelfde geweest.

Allereerst wil ik mijn ouders, Naomi, Peter, Serita en Robert bedanken voor het grootste cadeau: aanwezigheid! Zij hebben de moeite genomen om helemaal vanuit Nederland naar Costa Rica te komen voor onze bruiloft en hebben er voor gezorgd de onze trouwdag toch een aardig Nederlands tintje heeft gekregen.

Helaas konden mijn opa en oma niet op de bruiloft aanwezig zijn vanwege diverse oorzaken. Toch wil ik ze hier bedanken, gewoon omdat het mijn opa en oma zijn en omdat ik ongelofelijk veel van ze hou.

Ook wil ik graag, in willekeurige volgorde, de volgende personen bedanken voor de gelukwensen in de vorm van kaarten (al dan niet voorzien van of aangevuld met een cadeau) of per telefoon: Wim, Slavica, Kim, Sandra, George, Cock, Belinda, René, José, Tineke, Marcel, Stefan, Jan-Hein, Fred, Hans, Mike, Ron vL, Astrid, Erjen, Kees, Niels, Olaf, Ruud H., Anjes, Youp, Jur, Fred, Yvonne, Renée, Nick, Jesse, Elske, Sonia, Bob, Amber, Guilia, Shirley, Ciska, Bert, Thea, Nel, Ruud G., Dennis, Lilliana, Stef, Gerda, Ron vD, Gudrun, Marjan.

En natuurlijk iedereen die ons een e-card heeft gestuurd en/of ons op een andere manier heeft gefeliciteerd.

Natuurlijk zullen wij een aantal (genoemde) personen ook op een andere manier bedanken :). Mocht ik iemand vergeten zijn: sorry! Neem even contact op en ik zet je alsnog op de lijst.

Vergeten

Natuurlijk ben ik in dit verhaal nog een hele hoop vergeten. Kleine en grote details die absoluut bij Laura en mij bekend zijn maar die we dus niet geschreven hebben. Voor ons was het een prachtige dag die nooit uit onze herinneringen zal verdwijnen. In november of december zijn we in Nederland en iedereen is van harte welkom om dan, samen met ons, deze dag te (her)beleven door middel van onze verhalen, foto’s en video’s.