Vrijwel alle Nederlandse nieuwssites overstromen van de updates en mijn RSS reader, Twitter account en andere nieuwsbronnen zijn vrijwel niet meer bij te houden. Zelfs de Wereldkrant van de wereldomroep heeft een speciale editie naar al zijn leden verstuurd. Ook in Costa Rica is het nieuws inmiddels bekend en de krant Al Dia heeft er een artikel aan besteed (in het Spaans).

Verdere details over het hele gebeuren zal ik dan hier ook niet geven, er schrijven immers al genoeg andere mensen over.

Alle festiviteiten zijn afgelast

Als gevolg van het drama in Nederland heeft de Nederlandse ambassade besloten alle activiteiten te annuleren. Ook de Club Holandés, de vereniging van Nederlanders in Costa Rica, heeft het aansluitende feest geannuleerd.

Het officiële bericht luidt als volgt:

De Ambassadeur van het Koninkrijk der Nederlanden, de heer Matthijs van Bonzel, deelt u mede dat, gezien de gebeurtenissen in Apeldoorn vandaag tijdens de Koninginnedag viering, de festiviteiten in Hacienda Valle del Sol helaas zullen worden afgelast.

Ons medeleven gaat uit naar de slachtoffers en hun familieleden die heden zijn overleden of gewond zijn geraakt door een auto die op de toeschouwers inreed, terwijl zij op de komst van de Koningin en de Koninklijke familie stonden te wachten.

En in het Spaans:

El Embajador del Reino de los Países Bajos, el señor Matthijs van Bonzel, le comunica que en vista de lo acontecido hoy en Apeldoorn durante las festividades del día de la Reina, lamentablemente se cancelarán las festividades en Hacienda Valle del Sol.

Ante lo ocurrido el día de hoy, durante las festividades en Holanda, donde un automóvil irrumpió sobre la multitud que esperaba la llegada de la Reina y la Familia Real, expresamos nuestras más sentidas condolencias y apoyo a las víctimas y sus familiares.

Medeleven

Ik sta volledig achter deze beslissing en mijn medeleven gaat uit naar de slachtoffers.

Wat ik me echter wel afvraag is hoe de ‘financiële schade’ die veroorzaakt is door deze malloot vergoed gaat worden? Men heeft hier toch voorbereidingen getroffen, Nederlands voedsel geïmporteerd, een landgoed gehuurd, allemaal voor niets (en betaald door de belastingbetaler in Nederland).

Update: voor wie het Spaans machtig is een een artikel wil lezen uit de grootste krant van Costa Rica, klik hier.

Op 15 september 1821 werd Costa Rica, net als een aantal andere midden Amerikaanse landen, onafhankelijk van het Spaanse Koninkrijk dat hier sinds de komst van Columbus de scepter had gezwaaid. De onafhankelijkheidheidsverklaring arriveerde echter pas op 13 oktober van dat jaar in Costa Rica zelf, mede door de lange route die de verklaring, geschreven in Mexico, af moest leggen. Desondanks is 15 september de officiële datum van de onafhankelijkheid.

De viering

De 14e wordt overal in Costa Rica gevierd dat de onafhankelijkheidsverklaring de daaropvolgende dag werd opgesteld. Dagen (weken?) van te voren vertrekt een vuur dat de onafhankelijkheid voorstelt vanaf de noordgrens met Nicaragua naar Cartago, destijds de hoofdstad van Costa Rica. Op de 14e komt dit vuur op de verschillende plaatsen aan en worden er grotere onafhankelijkheidsvuren mee aangestoken.

Laura en ik zijn dit jaar naar de binnenstad van San José gegaan om de aankomst van het vuur daar mee te maken. Het was er een drukte vanjewelste en een geschikte plek vinden om de hele ceremonie goed te kunnen bekijken bleek praktisch onmogelijk. Gelukkig kon ik dankzij mijn lengte over iedereen heen kijken, echter voor Laura was het wat minder. Desondanks hebben we de ceremonie gezien en (vooral) gehoord.

Samen zingen

De hele ceremonie bestond uit een aantal speeches door onder andere de burgemeester van San José en de vice-president van Costa Rica, Laura Chinchilla, gevolgd door het zingen van een drietal liederen (uiteraard onder begeleiding van live muziek). Dankzij een behulpzame mede-costa ricaan kwamen we in het bezit van een boekje met de teksten van de liederen. Voor Laura waren ze uiteraard geen probleem, voor mij wel. Allereerst zong men een patriottisch lied gevolgd door ‘het lied van 15 september’. Opvallend uit het tweede lied vond ik de tekst ‘wij zijn absoluut niet jaloers op de rijkdommen van Europa’ (oid).

Na de eerste twee liederen arriveerde de vlam met het langverwachte vuur. Onder politiebegeleiding werd deze vlam afgeleverd waarna het grote vuur direct werd ontstoken en men het volkslied begon te zingen. Na het volkslied volgde een indrukwekkend ‘Viva Costa Rica!’.

Een optocht met lampionnen

Terwijl de vlam zijn weg vervolgde naar Cartago en het aanwezige publiek uitwaaierde over de binnenstad besloten Laura en ik te gaan kijken bij de ‘lampara’. De lampara is een optocht door kinderen die vergelijkbaar is met Sint Maarten. Het verschil is dat er hier geen snoep wordt uitgedeeld en dat de lampionnen een patriottisch thema moeten / mogen hebben. Helaas bleek de lampara in San José centro weinig voor te stellen. Gelukkig bleek de McDonalds nog wel open en dus hebben we de zwoele avond afgesloten met een heerlijke Oreo McFlurry op een plein waar uitsluitend geliefden leken te komen.

De 15e: parades!

De volgende dag, de 15e, zijn we naar een tweetal parades geweest. Overal in Costa Rica vinden op de 15e september parades plaats die worden gegeven door schoolgaande kinderen. Iedere school in Costa Rica presenteert zich zelf met een dergelijke parade. De eerste parade was een losstaande parade van de school van het neefje van Laura. Deze parade was prima verzorgd maar helaas wel erg kort. Na deze parade zijn we naar Desamparados vertrokken omdat hier een van de grootste parades van het land gehouden werd. Alle scholen uit deze stad doe mee aan 1 centrale parade en dat is te merken.

De hoofdstraat van Desamparados bleek afgeladen vol te zijn. Een plek bemachtigen om iets van de parade te kunnen zien leek en bleek een schier onmogelijke taak te zijn. Opvallend vind ik altijd de houding van de Costa Ricanen tegenover dit soort dingen. Omdat de straten vol zaten met zittende of niet bewegende mensen begon men over de weg te lopen, waar dus ook de parade gehouden werd. De aanwezige politie maande vervolgens iedereen weer de stoep op te gaan lopen waar netjes gehoor aan gegeven werd. Een paar meter ná de politieagent dook men echter de straat weer op totdat men er door een volgende agent werd afgestuurd.

Nadat wij uiteindelijk een redelijke plaats hadden kunnen bemachtigen net na een politieagent (en dus vrij van mensen die op straat lopen) bleek dat er aan de mensenmassa nog geen einde was gekomen. Na een poos gaf de politieagent het wegsturen van mensen maar op en vertrok hij met de noorderzon. Resultaat was dat wij, netjes vanaf de stoep, een alsmaar groeiende groep mensen voor ons kregen. Op een gegeven moment werd dit zoveel dat we het opgegeven hebben en naar huis zijn gelopen(!) alwaar wij geen stroom hadden (niets bijzonders mensen, gebeurt hier regelmatig) en ons dus zonder schroom met een boek in de tuin konden neervlijen.

Een geslaagde dag

Al met al is mijn 2e onafhankelijkheidsdag wederom een succes geweest. Voor de geïnteresseerden heb ik een video van de 14e en een video van de parade in Desamparados online gezet.

De kerk

Al vroeg in de ochtend stond ik met mijn ouders, de getuige en vrienden bij de kerk in San Joaquín de Flores. Naast ons kleine groepje was alleen de videoman en de ceremoniemeester al aanwezig. Binnen in de kerk werd nog de laatste hand gelegd aan de vele (bloem-) versieringen die we voor deze speciale dag hadden besteld.

Na een klein kwartier arriveerden de eerste gasten ook in de kerk. Voor Costa Ricaanse begrippen waren ze érg op tijd, maar misschien komt dat doordat we op de uitnodigingen het begin van de mis met een half uur vervroegd hadden ;). Zelf werd ik met de minuut zenuwachtiger en ik kon dat ook niet wachten tot in Laura in haar prachtige jurk zou zijn.

Een kwartier voor aanvang van de mis werd ik naar binnen gestuurd met de opdracht om niet meer om te kijken. Laura kwam eraan! Het is in Costa Rica gebruikelijk dat je de bruid pas voor het altaar ziet en dus vandaag dat ik niet meer om mocht kijken. Nadat Laura volledig was geïnstalleerd achter mijn rug en de muzikanten de kerk vulden met gitaar- en vioolgeluiden mocht ik langzaam naar voren gaan lopen samen met mijn ouders. Achter mij volgde een hele stoet van mensen waaronder o.a. de getuigen, de drager van de ringen, de dragen van het geld dat gezegend diende te worden, de dragen van mijn doopkaars, de drager van de rozenkrans en natuurlijk Laura zelf.

Nadat Laura door haar ouders voor het altaar aan mij werd gegeven begon de mis. De zenuwachtigheid wilde niet afnemen en ik was inmiddels dan ook drijfnat. Gelukkig was het een ietwat bewolkte dag zodat de temperatuur niet naar al te grote hoogten steeg. Laura zag er ronduit PRACHTIG uit in haar witte strapless jurk en ik wist eigenlijk niet goed of ik nou naar de pastoor of naar mijn prachtige vriendin moest kijken.

De mis werd geleid door pastoor Ton van Bakel, een Nederlandse pastoor van 88 jaar oud die al meer dan 40 jaar in Costa Rica woont. Pastoor Van Bakel is een prachtig persoon en zowel Laura als ik zijn erg blij dat hij deze mis wilde verzorgen. Om het extra speciaal te maken wisselde de pastoor constant tussen het Spaans en het Nederlands. Nadat ik mijn trouwbeloften in het Nederlands had uitgesproken en Laura diezelfde beloften in het Spaans had gedaan werden we tot man en vrouw verklaard. De ringen en het geld werden gezegend en we mochten ze bij elkaar omdoen. Een heel speciaal moment waar geen woorden voor te vinden zijn.

Om de mis speciaal af te sluiten werd de aanwezige Nederlanders verzocht het zesde couplet van het Wilhelmus in de kerk te zingen. Gelukkig lukte dit bijna alle aanwezigen. Zelf had ik hier geen problemen mee en ik vond het een prachtig en indrukwekkend moment. Na het Wilhelmus mochten Laura, de getuigen en ik onze handtekeningen plaatsen op de officiële huwelijksakte. Vervolgens werden er in de kerk foto’s genomen in speciale ‘groepen’, zoals bijvoorbeeld met alle zussen van Laura, met de getuigen, met mijn ouders, et cetera. Na de fotosessie, waarbij ik me even een echt model voelde dankzij de vele flitsen die afgingen, zijn Laura en ik de kerk uitgelopen. Tijdens deze uittocht bliezen alle aanwezig bubbels waar wij doorheen liepen. Prachtig!

Buiten de kerk was er gelegenheid tot feliciteren en dat werd dan ook volop gedaan. Zowel mijn vrouw(!) als ik werden door iedereen stevig omhelst en het aantal zoenen was niet te tellen. Nadat we van iedereen de felicitaties in ontvangst hadden genomen zijn we op weg gegaan naar de feestzaal die op slechts 5 minuten rijden lag.

De feestzaal

Het feest werd gegeven in La Hacienda, een mooie zaal op slechts 5 minuten rijden van de kerk. Samen met de mensen van deze zaal en het ingehuurde bloemenbedrijf hadden we van te voren de indeling doorgesproken en het resultaat mocht er zijn. De hele zaal was versierd met rode (rozen) en witte bloemen. Op iedere tafel stond een prachtig bloemstuk met een drijfkaars bovenin. Ook de tafels waren rood / wit gedekt en zagen eruit om door een ringetje te halen.

Terwijl de gasten naar binnen trokken, op zoek naar de juiste tafel, zijn Laura en ik in de tuin van La Hacienda samen met de fotograaf foto’s gaan maken. De fotograaf had duidelijk vaker trouwreportages gedaan en liet ons in allerlei houdingen staan om zo de beste foto’s te krijgen.

Na de fotosessie kwamen ook Laura en ik aan in de feestzaal. Onder luid applaus werden we ontvangen waarna we een toast uit brachten op ons huwelijk. De cocktail waarmee getoast werd was het enige drankje waar alcohol inzat en zo hebben we dus verder een alcoholvrije bruiloft gehad. De toast werd opgevolgd door een speech door zowel de vader van Laura als mijn vader. Beide speeches waren voor zowel Laura als mij erg indrukwekkend. Het was immers de eerste en enige keer dat een dergelijke speech op jezelf slaat in plaats van op iemand anders.

Omdat het eten nog niet was geserveerd, met uitzondering van de dip en de drop, vonden wij het een mooi moment om foto’s te gaan maken met alle gasten. Iedereen was immers nog schoon en niet bezweet en ook de tafels zagen er nog prachtig uit. Tijdens deze fotosessie hebben we tevens iedereen bij voorbaat bedankt voor de aanwezigheid door de gasten oer-Hollandse bruidssuikers aan te bieden. Ze werden vaak met vragende ogen aangepakt maar gelukkig vond iedereen ze, in tegenstelling tot de drop, erg lekker.

Het eten liet nog even op zich wachten en dus werd er door de mannen van de discomobil swingende muziek gedraaid. Op ons verzoek was de muziek een mix van salsa, merengue en cumbia. Gelukkig vonden niet alleen wij maar ook onze gasten de muziekkeuze uitermate geslaagd en dus werd er gedanst dat het een lieve lust was. Tot het eten klaar was.

Het grote voordeel van zelf bruidspaar zijn is dat je als eerste naar het buffet toe mag. Het buffet, dat buiten stond opgesteld, was heerlijk. Laura en ik hadden een maand geleden al ‘proefgegeten’ en wisten dus precies wat ons te wachten stond. Een maand geleden was het eten heerlijk en gelukkig was het deze keer niet anders. Achter ons aan kwamen alle andere gasten en volgens mij hebben ze allemaal genoten van het buffet. Laura en ik zaten aan een aparte tafel aan het begin van de zaal en keken zo uit over alle gasten, een mooie positie om iedereen te observeren. Tijdens het eten is de muziek aangepast naar een door Laura en mij bedacht repertoire van onze favoriete muziek.

Na het eten ging de discomobil weer over op de mix van salsa, merengue en cumbia totdat er ineens een groep muzikanten binnenkwam. Achter de muzikanten kwamen een viertal verklede figuren in de traditionele Costa Ricaanse carnaval outfit. Alle gasten kregen een ratel, een fluitje en een hoofddeksel en onder de opzwepende klanken van het carnaval werd er vurig gedanst. De muziek is zó opzwepend dat je gewoonweg niet stil kunt zitten. De klanken zijn vergelijkbaar met de bekende Braziliaanse carnavalsmuziek. Tijdens het dansen veranderde de groep dansende mensen langzaam in een polonaise en zo hebben we ook dit, in Nederland vaak verplichte, nummer ook gedaan. De sfeer zat er absoluut goed in en Laura en ik genoten zowel van het feest zelf als van de reacties van de gasten die het duidelijk allemaal naar hun zin hadden.

Nadat de eerste gasten al langzaam naar huis gedruppeld waren eindigde het feest rond 17.00 uur met verschillende populaire klanten uit de discomobil. Laura en ik hebben afscheid genomen van de feestende menigte en zijn naar onze hotelkamer vertrokken die, erg attent, al was voorzien van onze koffers.

De nacht

Het hotel lag gelukkig op slechts een steenworp afstand van de feestzaal en dus hoefden we niet ver te rijden in onze bruidskleding. Eenmaal aangekomen in de hotelkamer troffen we daar een fles champagne in een emmer vol ijs. Naast de fles stonden 2 glazen en de bedoeling was duidelijk: dit is om opgedronken te worden! Vrijwel meteen hebben we de kurk in de lucht laten schieten om samen nog eens te vieren dat we toch écht getrouwd zijn.

Gelukkig had het hotel roomservice en we hoefden dus ons kamer niet af om voor wat avondeten te zorgen. Het eten was erg lekker en ruim voldoende. Het leek wel of dezelfde chef van de eerdere maaltijd zich met dit maal had bemoeit!

Cadeaus

In Costa Rica is het gebruikelijk dat de cadeaus op een aparte tafel worden neergezet en op een later tijdstip, thuis, worden uitgepakt. Dankzij deze manier van cadeau geven hebben Laura en ik gisteren nogmaals kunnen nagenieten van de bruiloft. Het uitpakken van cadeaus is natuurlijk een waar feest en we hebben vele nuttige spullen gekregen. Vandaag, een week na de bruiloft, hebben we met het eerste gekregen geld een nieuw meubelstuk gekocht dat nu hier in de kamer staat te pronken.

Foto en Video

Gedurende de hele dag hadden we zowel een fotograaf als een videoman tot onze beschikking. Zij hebben beiden alle belangrijke momenten vastgelegd, al is het nog even wachten op het resultaat. Naast de officiële foto’s en video zijn er natuurlijk heel veel mensen geweest die zelf foto’s en video’s hebben gemaakt. Inmiddels staan er een kleine 600 foto’s op mijn harde schijf waarvan sommige uitstekend gelukt zijn en anderen wat minder. Toch zijn ze allemaal even belangrijk om de dag nogmaals te beleven. Op de verschillende video’s moet ik zelf ook nog even wachten.

Wanneer de officiële trouwfoto’s beschikbaar zijn zal ik een selectie in het fotoalbum plaatsen. Hou dus de website in de gaten als je geïnteresseerd bent in de trouwfoto’s!

Bedankt

Het is wat onpersoonlijk maar ik wil graag via de website een groot aantal personen bedanken. Zonder hen was het feest niet hetzelfde geweest.

Allereerst wil ik mijn ouders, Naomi, Peter, Serita en Robert bedanken voor het grootste cadeau: aanwezigheid! Zij hebben de moeite genomen om helemaal vanuit Nederland naar Costa Rica te komen voor onze bruiloft en hebben er voor gezorgd de onze trouwdag toch een aardig Nederlands tintje heeft gekregen.

Helaas konden mijn opa en oma niet op de bruiloft aanwezig zijn vanwege diverse oorzaken. Toch wil ik ze hier bedanken, gewoon omdat het mijn opa en oma zijn en omdat ik ongelofelijk veel van ze hou.

Ook wil ik graag, in willekeurige volgorde, de volgende personen bedanken voor de gelukwensen in de vorm van kaarten (al dan niet voorzien van of aangevuld met een cadeau) of per telefoon: Wim, Slavica, Kim, Sandra, George, Cock, Belinda, René, José, Tineke, Marcel, Stefan, Jan-Hein, Fred, Hans, Mike, Ron vL, Astrid, Erjen, Kees, Niels, Olaf, Ruud H., Anjes, Youp, Jur, Fred, Yvonne, Renée, Nick, Jesse, Elske, Sonia, Bob, Amber, Guilia, Shirley, Ciska, Bert, Thea, Nel, Ruud G., Dennis, Lilliana, Stef, Gerda, Ron vD, Gudrun, Marjan.

En natuurlijk iedereen die ons een e-card heeft gestuurd en/of ons op een andere manier heeft gefeliciteerd.

Natuurlijk zullen wij een aantal (genoemde) personen ook op een andere manier bedanken :). Mocht ik iemand vergeten zijn: sorry! Neem even contact op en ik zet je alsnog op de lijst.

Vergeten

Natuurlijk ben ik in dit verhaal nog een hele hoop vergeten. Kleine en grote details die absoluut bij Laura en mij bekend zijn maar die we dus niet geschreven hebben. Voor ons was het een prachtige dag die nooit uit onze herinneringen zal verdwijnen. In november of december zijn we in Nederland en iedereen is van harte welkom om dan, samen met ons, deze dag te (her)beleven door middel van onze verhalen, foto’s en video’s.

Afgelopen vrijdag was een van de vriendinnen van Laura jarig. Omdat Laura haar al kent sinds de middelbare school, ook wel hip Amerikaans ‘college‘ genoemd, waren wij uitgenodigd voor een feestje. Niet thuis en niet in een discotheek: de place-to-be was een van de meest trendy plekken van Costa Rica op dit moment.

Plaza Itskatzu

Een van de meest trendy plekken van dit moment voor de jonge en hippe Costa Ricanen is de shopping mall Plaza Itskatzu (eveneens met een nietszeggende website op het internet te vinden), gevestigd in Escazú. In deze mall tref je geen McDonalds of Burger King aan. Ook een Carrion (zeg maar de C&A van Costa Rica) zul je hier niet aantreffen. Wat dan wel? Hippe en trendy woonzaken (met dito hippe prijzen) en populaire barretjes. Op de parkeerplaats tref je naast ‘normale’ auto’s ook enkele Hummers of Porsche Cayenne’s aan. Over het algemeen ademt de hele mall ‘Noord Amerika’ uit. Voor een Costa Ricaanse sfeer ben je hier aan het verkeerde adres.

Meer Tequila!

Onze bar voor deze avond was een tent genaamd más T-quila. De letter T wordt in het Spaans uitgesproken als ‘teh‘ en dus vormt T-quila het woord tequila. Oftewel: meer tequila!

Bij aankomst was de bar reeds rijkelijk gevuld met trendy en modebewuste dames en heren. Uit de speakers schalde op een net-iets-boven-aangenaam volume dansmuziek die je op een willekeurige Hed Kandi CD kunt aantreffen. De tafel van onze jarige job was gelukkig gereserveerd en hier zaten dus (nog) geen vreemde vogels. Omdat Laura en ik, echt Nederlands, op tijd waren bleken we de eerste gasten te zijn. Zelfs de jarige was nog niet aanwezig.

Gelukkig was een behulpzame ober niet te beroerd om na enkele seconden al de menukaart onder onze neus te drukken. Niet dat we wilden eten, laat staan een keuze maken uit de verschillende soorten (jawel) tequila, maar toch. Na enkele minuten hebben we uiteindelijk vriendelijk een drankje besteld en gelukkig kwam niet lang daarna de jarige aanzetten met wat vriendinnen.

Nederland of Zwitserland, what’s in a name?

Naarmate de uren vooruit kropen kwamen er meer gasten naar het feest. Aangezien de vriendin van Laura een echt feestbeest is (er is geen discotheek of bar waar ze -naar eigen zeggen- nog niet is geweest) is het niet vreemd dat de meeste van háár vriendinnen ook zo zijn. Helaas niet echt mijn soort mensen.

Dat laatste bleek al snel toen een van de vriendinnen, nota bene toen Laura net even buiten een telefoongesprek aan het voeren was, een gesprek probeerde aan te knopen. Mijn interesse in een goed gesprek vervloog direct nadat ik op ‘ik kom uit Nederland’ te horen kreeg ‘ik ken ook iemand uit Zwitserland’. Hallo!?! Nederland, Zwitserland, ik mis de link? Toen mevrouw ook nog een sigaret opstak die ze uit een zilveren koker haalde (waar is het ouderwetse pakje gebleven?) was het voor mij helemaal afgelopen met het gesprek. Laura was inmiddels teruggekeerd en samen hebben we besloten om de boel de boel te laten en lekker huiswaarts te keren.

Conclusie

Ondanks alles hebben we een leuke avond gehad. Plaza Itskatzu is absoluut niet onze plek maar het was vermakelijk om ook hier eens rondgekeken te hebben. Mocht je als (eenzame) toerist of geile oude man op zoek zijn naar strak verpakte Costa Ricaanse dames zonder (hersen) inhoud dan kun je absoluut in het weekend eens een bar bezoeken in Plaza Itskatzu. Voor het gezelligere uitgaanswerk moet je naar mijn mening ergens anders zijn…

Koninginnedag

De receptie ter gelegenheid van Koninginnedag vond plaats in de Costa Rica Country Club in Escazú. Deze club is gelukkig erg makkelijk te vinden en Laura en ik hadden dan ook geen problemen met de route en we arriveerden ruim op tijd.

De eerste indruk was dat we ‘slightly underdressed’ waren. Ondanks het feit dat wij er erg netjes uitzagen bleek dat de personen die eerder waren gearriveerd in volledig pak waren gekleed. Gelukkig bleek later dat er ook personen aanwezig waren in jeans en een slobberoverhemd.

De entree naar de zaal waar de receptie werd gehouden was netjes aangekleed. Een groot wapen van Nederland, omgeven door verse bloemen, sierde de trappen naar de feestzaal. Halverwege de trap werd er op onze kleding een kleine stoffen tulp geplakt en kregen we een papier met het volkslied van Nederland (voor mij niet nodig, maar toch attent) en dat van Costa Rica in onze handen gedrukt.

Voor de ingang van de feestzaal liepen verschillende personen in klederdracht rond met oranjebitter. Binnen in de zaal werden we welkom geheten door de o.a. de ambassadeur (die ook dit weblog leest!). Daarnaast produceerde al vroeg een bandje verschillende exotische klanken waarop gedanst kon worden. Het bleef echter bij de meeste personen bij het luisteren naar de muziek en gedanst werd er dus niet.

Na een kleine 45 minuten begon de ambassadeur met een speech ter gelegenheid van Koninginnedag. Voorafgaand aan de speech werden zowel het Nederlandse als het Costa Ricaanse volkslied gespeeld. Helaas had de band blijkbaar niet veel ervaring met het Nederlandse volkslied en deze ging dan ook voor een groot gedeelte de mist in. Zelfs de ambassadeur wist op een gegeven moment niet meer waar de band nou precies was. Jammer!

Na de speech van de ambassadeur volgde een speech van de afgevaardigde van de minister van Buitenlandse zaken van Costa Rica. Beide speeches waren goed te volgen.

Aan het einde van de receptie, waarbij overigens volop Nederlandse hapjes als komijnenkaas en haring aanwezig waren, kreeg iedereen een verse tulp mee. Een aardige attentie!

Laura en ik hebben een leuke receptie meegemaakt en genoten van de hapjes en drankjes. Helaas kenden wij verder helemaal niemand en daar is ook geen verandering in gekomen deze avond. Het is erg moeilijk om op een dergelijke formele receptie, waar iedereen elkaar lijkt te kennen, met een ‘vreemde’ een gesprek aan te knopen. Het dansfeest aan het einde van de receptie, georganiseerd door de Club Holandés, hebben we dan ook aan ons voorbij laten gaan.

Feria Holandesa

Jaarlijks wordt er in het InBIO Parque een zogenaamde ‘Feria Holandesa’ gehouden. In het Nederlands betekend dit dat er een markt gehouden wordt waar Nederland en Nederlandse artikelen gepromoot worden. Afgelopen zondag was deze markt er weer en Laura en ik waren, samen met Andrés (=neefje) en Azalea (=zus), uiteraard van de partij.

De toegangsprijs is voor inwoners van Costa Rica uitermate schappelijk, slechts 2200 colones (zo rond de 3 euro). Toeristen mogen $23 neertellen voor toegang tot het park. Hiervoor krijg je echter niet alleen toegang tot de ‘Feria Holandesa’ maar ook tot de rest van het park dat absoluut een bezoek waard is. Voor een parkeerplaats mag je nog eens 1000 colones extra neerleggen.

Het is grappig om in het buitenland zo veel Nederlanders tegen te komen. In Spanje of Frankrijk verwacht je dat wel een beetje maar niet in Costa Rica. De markt zelf had wel wat weg van een Nederlandse Koninginnedag. Zo stonden er kraampjes waar 2e hands spullen werden verkocht naast kraampjes met Nederlands voedsel en kraampjes met tulpen(!). Ook kon er fanatiek gesjoeld worden of gegokt op een hoeveelheid bonen in een pot (om zo een oranje voetbal te winnen).

De muziek was uiteraard érg Nederlands en niet mijn persoonlijke voorkeur (André Hazes et al). Verder was voor de promotie van Nederland uiteraard de ambassade aanwezig met promotiemateriaal (wel jammer dat de gratis wegenkaarten van Nederland een kortingscoupon bevatte die geldig was in 2002/2003!) en er was een stand van de KLM, welke tegenwoordig op Panama vliegen en dus een aantrekkelijke route naar Nederland bieden.

Wij hebben ons prima vermaakt en uiteraard zijn er wat dingen ingeslagen. Zo hebben we een pak hagelslag gekocht (á 4000 colones!), 4 paar HEMA worsten en een pot sambal. Tijdens de markt zelf hebben we natuurlijk héérlijk gegeten. Onze lunch? Een aantal bapao’s, wat loempia’s, een pannenkoek, een broodje HEMA worst en een zure bom. De Droste chocolade hebben we aan ons voorbij laten gaan net als de volop aanwezige kaas.

Al met al een geslaagde dag! In tegenstelling tot de receptie ter gelegenheid van Koninginnedag konden we hier wel in contact komen met een aantal Nederlanders en we hebben dan ook een aantal zeer vriendelijke Nederlanders ontmoet die ook in Costa Rica wonen.

Voor de liefhebbers: er staan enkele foto’s online op de fotosite. Je kunt ze vinden onder te thema albums.

De e-mail, voorzien van het wapen van het Koninkrijk der Nederlanden, was afkomstig van de Nederlandse Ambassade in San José en is verstuurd om ons uit te nodigen voor een receptie ter ere van Koninginnedag. De receptie zal worden gehouden in de Costa Rica Country Club in Escazú en duurt van 19.00 tot 21.00.

Uiteraard gaan Laura en ik naar deze receptie toe. Niet alleen is het leuk om kennis te maken met andere Nederlanders in Costa Rica (en niet te vergeten het ambassadepersoneel) het is ook een prima gelegenheid om te ‘netwerken’. Zeker met een eigen bedrijf en een bedrijf in oprichting kan het nooit kwaad om een netwerk te hebben. Wie weet wat het gaat opleveren.

Na de receptie zal er door de vereniging van Nederlanders in Costa Rica een feest gegeven worden dat tot in de late uurtjes gaat duren. De details van dit feest zijn nog niet bekend maar ik ga er vanuit dat het niet te ver bij de Country Club vandaan gehouden gaat worden. Ook naar dit feest gaan Laura en ik toe. Hopelijk wordt het erg gezellig en kunnen we tevens wat Nederlandse hapjes en drankjes ‘scoren’ :).

Na Koninginnedag zal ik via de website laten weten hoe het bevallen is!