Een van de meest belangrijke verjaardagen als vrouw is je 15e verjaardag. Op deze dag, ook wel quinceañera genoemd, viert men in heel Latijns Amerika (en dus ook in Costa Rica) dat je geen kind meer bent maar een jonge vrouw. Afgelopen zaterdag waren Laura en ik uitgenodigd voor een quinceañera van een van de nichtjes. Een leuke ervaring om mee te maken, met een apart tintje op het einde.
De quinceañera is een heel ritueel en een écht feest. Tijdens dit feest wordt er gedanst, gezongen, gedronken en worden er rituelen uitgevoerd als het wisselen van schoenen: van platte schoenen naar laarzen met hakken, om zo uit te beelden dat de 15-jarige nu echt een vrouw is geworden. Wie meer wil weten over een quinceañera kan hier kijken. Ons feest kwam in grote lijnen overeen met het ’standaard’ quinceañera feest.
Opvallende zaken
Toch waren er weer voldoende dingen die mij opvielen deze avond. Allereerst de kleding: de uitnodiging was geheel in Hawaii stijl en het feest zou ook in deze stijl gegeven worden. Toch mocht ik niets Hawaii-achtigs aan en werd er van mij (en alle anderen) verwacht dat ik in pak kwam. Op zich vreemd, want een Hawaii feest met je gasten in pak is tóch anders. Het hele Hawaii idee vond ik dat ook niet zo geweldig tot zijn recht komen afgelopen zaterdag: de feestzaal was leuk versierd maar daar hield het dan ook zo’n beetje mee op.
De feestzaal zelf was helaas een beetje een vreemde plek. De ouders van de jarige zijn niet zo vermogend en hadden besloten een zaaltje te huren in Hatillos, een van de meest onveilige buurten van San José. Toch kun je niet weigeren om naar een feest te gaan alleen omdat je de wijk onveilig vindt. Het zaaltje bleek moeilijk te vinden omdat het weggestopt lag achter een grote half verroeste sportzaal. De enige weg naar het zaaltje toe was een donker en modderig tuinpaadje dat later op de avond zou veranderen in een ware modderpoel nadat er wat regendruppels uit de lucht kwamen vallen. Verder was het een armoedige bedoening. Een toilet dat niet onderdoet voor een gemiddeld tankstation toilet (en nee, niet de tankstation toiletten in Nederland, die zijn nog wel schoon te noemen), goedkope plastic stoelen en tafels die allemaal wiebelden.
Eten
In Costa Rica heeft men de gewoonte om veel te eten. Een feest zonder eten is als een auto zonder wielen. Ongeacht hoe laat een feest begint: gegeten wordt er. Dit feest begon om 17.30 (waarbij wij geheel in stijl om 18.00 aankwamen en nóg een van de eersten waren) en dat is een vervelende tijd vind ik persoonlijk. Nadat zo’n beetje alle gasten gearriveerd waren werd er getoast, gedanst en gelachen. Gegeten werd er nog niet. Pas tegen 21.00 mochten we aansluiten bij het buffet voor een maaltijd. Iets te laat als je het mij vraagt! Ik viel zowat van mijn stoel van de trek.
Na het eten werd het pas een echt feest. Iedereen zat lekker vol en dat droeg zeker bij aan de sfeer. De dansvloer was afgeladen vol en men zwierde en draaide vrolijk rond op merengue, salsa en cumbia. De DJ van de avond wisselde de vrolijke klanken af met wat populaire top-40 muziek en zo ontstond er een hele leuke sfeer. Op een gegeven moment werd de sfeer zelfs nog beter: de ‘carnaval’ arriveerde. Opzwepende live muziek en (nog) meer gedans was het gevolg.
Een schietpartij
Tot dat er iemand in paniek de zaal in kwam rennen en de carnaval tot stoppen dwong. Wat bleek? Buiten was een schietpartij aan de gang, voor de ingang van het modderige paadje. Dit paadje was de enige toegang tot de feestzaal en men was bang dat een stel overvallers naar binnen zou komen. Men zou vrij spel gehad hebben want de feestzaal was niet zichtbaar vanaf de weg en er was ook geen andere uitgang. Gelukkig kwam er niemand om de hoek kijken.
Voor Laura en mij was de lol er toen wel een beetje af. Helemaal omdat er geen politie of niets kwam kijken. Een schietpartij? Zijn er gewonden? Nee? Dan hebben wij wel wat beters te doen! Voorzichtig zijn we naar buiten gelopen waar we in de auto zijn gesprongen en naar huis zijn gereden. De volgende dag hoorden we de aanleiding voor de schietpartij: de bestuurder van de minibus met muzikanten zou zijn herkend als inbreker of dief waarop het ’slachtoffer’ het vuur opende.
Kortom, een leuk feest met een vreemde einde.