Helaas blijkt het vernieuwen van een rijbewijs vanuit een niet EU land helemaal niet zo makkelijk te gaan als men in eerste instantie doet geloven. Ondanks mijn zorgvuldige planning is het mij na 4(!) maanden nog steeds niet gelukt mijn rijbewijs officieel te verlengen.

Een ongeldig rijbewijs?

Ik zeg opzettelijk officieel, want ik ben reeds in het bezit van een nieuw rijbewijs. Gekregen van mijn vrienden bij het RDW. Het rijbewijs is echter volgens het CBR ongeldig. Hoe dat kan? Lees rustig verder (en klik dus op “continue reading“)…

Omdat ik diabeet ben moest ik in het verleden, toen ik nog in Nederland woonde, medisch gekeurd worden. Na het lezen van de “Handleiding aanvraag rijbewijs (niet) woonachtig in Nederland (3 E 0395)” bleek dat deze voorwaarde nog steeds staat en ook op gaat voor personen in het buitenland. Problemen heb ik liever niet en dus besloot ik om tijdens mijn bezoek aan Nederland in december 2008 ook een bezoek aan een keuringsarts af te leggen (€30 + €19,95 voor de eigen verklaring). Deze keuringsarts vond mij geschikt en heeft netjes de eigen verklaring ingevuld, ondertekend en op de bus gedaan.

Brief aan het RDW

Na 3 weken, mijn vakantie liep inmiddels ten einde, had ik van het CBR nog niets gehoord. Omdat ik echter écht weg moest besloot ik een brief te schrijven aan het RDW, de instantie die de rijbewijzen uitgeeft, met het verzoek mijn aanvraag vast in behandeling te nemen ondanks dat de verklaring van geschiktheid nog niet binnen was en ik die dus niet op kon sturen. In mijn brief deed ik mijn verhaal en liet ik weten dat de keuring in orde was maar blijkbaar ergens bij het CBR bleef liggen. Verder deed ik mijn ingevulde aanvraagformulier, een set officiële pasfoto’s (ook nog in Nederland laten maken), een uittreksel GBA waarop stond dat ik echt ben vertrokken (€9,95), een machtiging om eenmalig €29,95 af te schrijven wegens ‘administratiekosten’ én mijn rijbewijs ook op de post. Alles aangetekend uiteraard.

Na enkele weken kwam er ineens een brief van het CBR bij mijn ouders binnen: er was een aanvullende keuring nodig. Blijkbaar heeft men geen vertrouwen in mijn ogen en ik moest mijzelf laten keuren bij een officiële oogarts. Helaas voor het CBR zat ik al lang en breed weer in Costa Rica.

Omdat ik dit natuurlijk allemaal erg vervelend vond heb ik gebeld met het RDW om te vragen hoe het nu precies zat met mijn aanvraag. Tot mijn verbazing kreeg ik te horen dat “het allemaal wel meeviel” én dat mijn rijbewijs was goedgekeurd en over enkele dagen op mijn correspondentieadres in Nederland. Inderdaad bleek de vriendelijke medewerker zijn woord te houden en binnen 2 dagen waren mijn ouders in het bezit van mijn nieuw rijbewijs.

En toen begon de ellende…

Bezoek aan de oogarts

Het CBR stuurde tot tweemaal toe een brief dat ik écht écht écht naar een oogarts toe moest en wanneer ik dacht een afspraak te gaan maken. Geen bezoek = geen rijbewijs. Omdat ik mijn nieuwe rijbewijs al had negeerde ik de brieven tot er een paar dagen geleden weer eentje kwam. Ik MOEST me laten keuren.

Een telefoontje aan het CBR bracht weer duidelijk aan het licht dat deze organisatie verre van flexibel is en al helemaal niet klantvriendelijk (dat was 10 jaar geleden ook al zo, toen ik 3 maanden voor het daadwerkelijk afrijden al een afspraak moest maken want anders zat men ‘vol’). Als ik mij niet door een oogarts zou laten keuren dan wordt mijn rijbewijs ongeldig verklaard. Het feit dat het RDW hem aan mij heeft verstrekt wordt afgedaan onder het mom van “dat hadden ze nooit mogen doen”.

Men beseft niet dat ik in Costa Rica woon en dus never nooit niet alleen voor een bezoek aan de oogarts naar Nederland kom. De *kuch* vriendelijk mensen van het CBR zijn echter niet op andere gedachten te brengen. “Meneer, ik handel alleen naar de wet” krijg je als antwoordt waarom het nou persé moet gebeuren.

Een keuring vanuit Costa Rica

Nou, laten we maar eens kijken wat we met die wet kunnen doen dan. Ik wil mijn rijbewijs graag behouden en denk er nu over om me maar in Costa Rica te laten keuren. Zeker weten doe ik het niet maar er staat vast nergens in de wet dat het in Nederland moet gebeuren. Of: ik ga mezelf wel keuren. Stuur maar op zo’n keuringsformulier, ik vul het wel in (Google is mijn vriend bij het zoeken naar de meest optimale waarden) en laat een vriendelijke arts er voor $10 een stempel en handtekening op plaatsen (been there, done that, -check-. Da’s dan weer het voordeel van Costa Rica.

En mocht ik het niet krijgen? Dat rij ik volgende keer in Nederland lekker met mijn Costa Ricaanse rijbewijs (da’s niet verboden, ik ben immers toerist). Als ik staande gehouden wordt en een boete krijg dan zal ik het systeem eens flink in werking zetten. Gezellig met oom agent naar het bureau omdat ik de boete contact moet afrekenen (ja, toerist hé). Dan zorgen dat ik mijn pincode niet meer weet of onvoldoende saldo heb. Zorgen dat het systeem, de door het CBR tot heilig verklaarde wet, eens lekker op kosten gejaagd wordt.

Bedankt voor het lezen!

Wie helemaal tot hier heeft gelezen: bedankt! Ik moest mijn frustratie even kwijt over die lutsers bij het CBR. Ik ben inmiddels meer dan 80 euro, een hoop stress en nog meer gezeur verder en heb eigenlijk nog niets. Zodra ik wat hoor post ik het hier. Steunbetuigingen, geklaag of gevloek en getier op het CBR mag allemaal in de comments :). Ik zie ze graag tegemoet!

Nadat Laura vanochtend eerst naar een privé ‘huisarts’ was geweest voor aanhoudende buikpijn, misselijkheid en koorts bleek na een echo (ja, dat kan de huisarts ook, als je maar betaald) dat er waarschijnlijk een ontstoken blindedarm in haar lichaam zat. Een dergelijk iets is dusdanig ernstig dat er meteen actie ondernomen moet worden en dus kreeg ze een verwijzing mee voor de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Een publiek ziekenhuis in plaats van een privé kliniek.

Slechte informatievoorziening

Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis werden Laura en ik al snel van elkaar gescheiden. Laura mocht doorlopen naar de ‘wachtkamer voor patiënten’ terwijl ik in de wachtkamer plaats mocht nemen waar het bedompt en warm was en tevens iedere 10 minuten een flinke dot smog naar binnen werd geblazen door een passerende bus. Met iedere minuut die passeerde werd ik echter ongeruster. Ik hoorde niets, ik zag niets, en zat in een wachtkamer waar ik gewoon niet wilde zijn. De bewaker was echter nors en stug en ik mocht simpelweg niet doorlopen naar ‘de wachtkamer voor de patiënten’ om mijn vrouw te zien.

Informatievoorziening is een woord dat in Costa Rica soms nog uitgevonden moet worden lijkt het. Niet alleen bij de immigratiedienst maar ook in het ziekenhuis is blinkt men uit in het verstrekken van non-informatie. Niemand weet wat. Een passerende zuster niet, een dokter niet, de bewaker niet. Zelfs de ‘patiënten informatie balie’ geeft nul op het rekest wanneer je informeert naar de status van een patiënt.

Op een illegale manier het ziekenhuis in

Uiteindelijk bleek ik via-via op een semi-illegale manier naar binnen geloodst te kunnen worden. De tante van Laura heeft een nichtje dat als verpleegster in hetzelfde ziekenhuis werkt (jaja) en zij was zo vriendelijk om de bewaker te vertellen dat ik even met haar meeging, om vervolgens nooit meer terug te keren. Eenmaal aangekomen in de ‘wachtkamer voor patiënten’ viel ik echter van de ene verbazing in de andere.

Klik hieronder op “Continue Reading” om verder te lezen.

Net als in de film: patiënten in de gang

De gangen in dit gedeelte van het ziekenhuis stonden vol met bedden waar patiënten in lagen die allemaal in afwachting waren van spoedeisende hulp. En niet alleen bedden sierden de gang, ook rolstoelen met slapende oudjes en banken met bloedende jongeren waren er overvloedig aanwezig. De zaal zelf gaf al geen ander beeld. Een chaotisch tafereel van bedden, rolstoelen, banken en gewone zitjes waarin zowel personeel als patiënten als mieren door elkaar heen leken te lopen. Het leek alsof ik een film was binnengestapt.

Overal op de gang rinkelden mobiele telefoons. In tegenstelling tot vele andere landen zijn die hier in een ziekenhuis blijkbaar niet verboden. Niet alleen patiënten praten druk met andere over hun huidige situatie ook doktoren en verpleegkundigen zijn zo af en toe te betrappen op een gesprek dat gaat over de (klein)kinderen of het eten van vanavond. Doordat Laura met een lege accu zat konden wij helaas niet eerder van deze mogelijkheid gebruik maken.

Gevonden!

Laura was gelukkig snel gevonden en zo waren wij in ieder geval niet alleen meer. We namen plaats op een bank naast een moeder en zoon die al 7(!) uur aan het wachten waren op een vrije kamer en wachtte af op wat komen zou gaan.

Nadat 3 verschillende doktoren, met ieder 3 verschillende meningen, de röntgenfoto van Laura hadden bekeken (overigens genomen met de kleren aan waardoor je er erg opvallende zaken op terugziet als de BH sluiten maar ook de rits en riem van haar broek) kwam men tot de conclusie dat een operatie nog vandaag nodig was. Laura werd weer de gang opgestuurd, met de röntgenfoto in de hand want je dossier wordt je geacht zelf bij je te houden, en er zou contact opgenomen worden.

Voorbereiding op de operatie

Hoe lang het heeft geduurd weet ik niet meer maar na verloop van tijd moest Laura een operatie-outfit aantrekken. Een dunne groene badjas. Alle andere kleren werden in een vuilniszak gestopt die ik later mee naar huis mocht nemen. Geen kleding of sieraad mocht ze achterhouden en zelfs haar bril moest af en kon ik mee naar huis nemen.

Tegen half acht in de avond leek een bewaker in de gaten te krijgen dat ik helemaal niet thuishoorde op deze plek en werd ik vriendelijk (serieus dit keer!) verzocht het ziekenhuis te verlaten. Dat heb ik dus ook maar gedaan. Helaas werd ik meteen weer op de feiten gedrukt dat zodra je de ‘wachtkamer voor patiënten’ verlaat er geen informatie meer beschikbaar is. Op het moment van schrijven wordt Laura geopereerd, denk ik tenminste. Morgenochtend mag ik gaan uitzoeken waar ze eigenlijk ergens in dat ziekenhuis is. De bezoekuren zijn dan wel van 16.00 tot 19.00, toch sta ik er voor 09.00. Ik wil simpelweg weten hoe het met mijn vrouw gaat na een operatie.

Wordt vervolgd…

Het is me vandaag gelukt om naar een ziekenhuis te gaan en daar een dokter, zonder afspraak, op te halen. Voor iedereen nu schrikt: de dokter was niet voor mijzelf bedoeld maar voor een ziek familielid. Omdat ik als enige vrijwel altijd thuis ben, doordat ik vanuit huis werk, was ik ook de enige persoon die de dokter kon halen (uiteraard nadat telefonisch was gebleken dat de dokter helaas niet zo goed bereikbaar was).

Om het verhaal dat volgt wat begrijpelijker te maken wil ik vertellen dat de arts nodig was om een injectie toe te dienen met een bepaald medicijn. Dit medicijn was reeds eerder op de ochtend door de bezorgservice van de apotheek bezorgd nadat de zieke telefonisch overleg had gevoerd met zijn eigen (huis)arts. De (huis) arts is echter te ver gevestigd om hierheen te komen voor het toedienen van het medicijn. Dankzij het systeem van privé gezondheidszorg is het echter niet al te lastig om een andere arts te vragen het medicijn toe te dienen, zolang je maar betaald natuurlijk.

Naar het ziekenhuis

Vol goede moed en met mijn beste Spaans in de aanslag stapte ik dus vanochtend het ziekenhuis binnen dat hier niet al te ver vandaan ligt. Ondanks dat het een privé kliniek was wist ik van te voren dat in deze kliniek helemaal niemand Engels zou spreken. Ik moest het dus echt in het Spaans gaan regelen. Zonder backup, helemaal alleen.

De eerste hobbel was de receptie. Een vriendelijke receptionist stond klaar om mij door te verwijzen naar de juiste arts. Helaas was er 1 probleem: ik had geen idee wat de naam van de arts was die ik zocht. Het enige dat ik vanuit huis had meegekregen was dat ik diezelfde dokter moest hebben die een paar maanden geleden bij het overlijden van de oma van Laura hier ook op huisbezoek is geweest. Met een beetje geluk zouden ze dat kunnen achterhalen.

De receptionist keek ietwat bedenkelijk bij mijn verhaal maar begreep het gelukkig wel. Ik mocht plaatsnemen op een van de stoelen terwijl de beste man de arts, die hij dacht dat het moest zijn, wel even voor mij ging ophalen. Blijkbaar had de arts geen afspraken want na een paar minuten stond hij voor mijn neus. De arts vertellen wat er mis was bleek echter een grotere uitdaging dan de receptionist.

Het gesprek met de arts

In eerste instantie begreep de arts wat er mis was: een ziek iemand in huis, medicijnen in huis, maar niemand die ze toe kon dienen. De arts begreep echter niet hoe hij de patiënt zou moeten kennen en waarom ik de medicijnen niet kon toedienen. Gelukkig bleek de arts geduldig te zijn en na mijn 2e uitleg, waarbij ik deze keer maar de route naar huis illustreerde in de hoop dat hij zich dit zou herinneren, ging er een lampje branden. De arts wist nu waar en om wie het om ging. Er waren echter nog wel wat vragen die ik moest beantwoorden: moest de arts nu direct komen? Moesten er naalden worden meegenomen? Waren er nog andere dingen noodzakelijk?

Gelukkig bleek ik in staat om alle vragen netjes en beleefd te beantwoorden. Nadat de arts zijn spullen gepakt had is hij met mij mee naar huis gegaan waar ik hem bij de patiënt heb afgeleverd.

Missie geslaagd!

Missie geslaagd :). Ik ben trots op mijzelf omdat het klaarblijkelijk voor mij mogelijk is om in het Spaans een arts te overtuigen mee naar huis te komen, hem de juiste spullen te laten meenemen en de patiënt te laten behandelen.