Soms mag je ook best wel trots op jezelf zijn toch? Vandaag is de dag dat ik me best wel trots voel, ook al is de reden niet zo’n hele mooie…
Het is me vandaag gelukt om naar een ziekenhuis te gaan en daar een dokter, zonder afspraak, op te halen. Voor iedereen nu schrikt: de dokter was niet voor mijzelf bedoeld maar voor een ziek familielid. Omdat ik als enige vrijwel altijd thuis ben, doordat ik vanuit huis werk, was ik ook de enige persoon die de dokter kon halen (uiteraard nadat telefonisch was gebleken dat de dokter helaas niet zo goed bereikbaar was).
Om het verhaal dat volgt wat begrijpelijker te maken wil ik vertellen dat de arts nodig was om een injectie toe te dienen met een bepaald medicijn. Dit medicijn was reeds eerder op de ochtend door de bezorgservice van de apotheek bezorgd nadat de zieke telefonisch overleg had gevoerd met zijn eigen (huis)arts. De (huis) arts is echter te ver gevestigd om hierheen te komen voor het toedienen van het medicijn. Dankzij het systeem van privé gezondheidszorg is het echter niet al te lastig om een andere arts te vragen het medicijn toe te dienen, zolang je maar betaald natuurlijk.
Naar het ziekenhuis
Vol goede moed en met mijn beste Spaans in de aanslag stapte ik dus vanochtend het ziekenhuis binnen dat hier niet al te ver vandaan ligt. Ondanks dat het een privé kliniek was wist ik van te voren dat in deze kliniek helemaal niemand Engels zou spreken. Ik moest het dus echt in het Spaans gaan regelen. Zonder backup, helemaal alleen.
De eerste hobbel was de receptie. Een vriendelijke receptionist stond klaar om mij door te verwijzen naar de juiste arts. Helaas was er 1 probleem: ik had geen idee wat de naam van de arts was die ik zocht. Het enige dat ik vanuit huis had meegekregen was dat ik diezelfde dokter moest hebben die een paar maanden geleden bij het overlijden van de oma van Laura hier ook op huisbezoek is geweest. Met een beetje geluk zouden ze dat kunnen achterhalen.
De receptionist keek ietwat bedenkelijk bij mijn verhaal maar begreep het gelukkig wel. Ik mocht plaatsnemen op een van de stoelen terwijl de beste man de arts, die hij dacht dat het moest zijn, wel even voor mij ging ophalen. Blijkbaar had de arts geen afspraken want na een paar minuten stond hij voor mijn neus. De arts vertellen wat er mis was bleek echter een grotere uitdaging dan de receptionist.
Het gesprek met de arts
In eerste instantie begreep de arts wat er mis was: een ziek iemand in huis, medicijnen in huis, maar niemand die ze toe kon dienen. De arts begreep echter niet hoe hij de patiënt zou moeten kennen en waarom ik de medicijnen niet kon toedienen. Gelukkig bleek de arts geduldig te zijn en na mijn 2e uitleg, waarbij ik deze keer maar de route naar huis illustreerde in de hoop dat hij zich dit zou herinneren, ging er een lampje branden. De arts wist nu waar en om wie het om ging. Er waren echter nog wel wat vragen die ik moest beantwoorden: moest de arts nu direct komen? Moesten er naalden worden meegenomen? Waren er nog andere dingen noodzakelijk?
Gelukkig bleek ik in staat om alle vragen netjes en beleefd te beantwoorden. Nadat de arts zijn spullen gepakt had is hij met mij mee naar huis gegaan waar ik hem bij de patiënt heb afgeleverd.
Missie geslaagd!
Missie geslaagd :). Ik ben trots op mijzelf omdat het klaarblijkelijk voor mij mogelijk is om in het Spaans een arts te overtuigen mee naar huis te komen, hem de juiste spullen te laten meenemen en de patiënt te laten behandelen.