Het Instituto Nacional de Seguros, bekend onder de afkorting INS, was sinds 1924 de enige partij door verzekeringen in Costa Rica aan kon en mocht bieden. Zoals in vrijwel elke gesloten markt waren en ieder jaar klachten over de service van dit (staats) bedrijf en de tarieven die men hier rekende. Een van de aangeboden -verplicht voor autobezitters- verzekeringen bedroeg de autoverzekering. Voor een in mijn ogen uiterst redelijke prijs was een auto een heel jaar verzekerd tegen schade aan derden.

Nu de markt niet langer het monopolie is van het INS zijn er vele andere maatschappijen. Deze leveren autoverzekeringen tegen uiterst scherpe prijzen. Vele autobezitters stapten en stappen dan ook over. De nieuwe verzekeringsmaatschappijen mogen echter hun eigen voorwaarden bepalen. Een van deze voorwaarden is dat alleen voertuigen vanaf 1996 en nieuwer kunnen worden verzekerd.

In een land waar een groot gedeelte van de voertuigen van voor 1996 is levert dit problemen op. Het INS is een groot gedeelte van zijn klanten kwijtgeraakt. Klanten met een voertuig van 1996 of nieuwer. Klanten die vaak wat meer te besteden hebben dan personen in een voertuig van voor 1996. Het INS is hierdoor genoodzaakt om de premie voor zijn nog bestaande klanten op te hogen met percentages tussen de 30 en soms wel 70%.

Voor mensen met een laag inkomen is deze verhoging fors. Het risico is dat men zich niet langer verzekert, met alle gevolgen van dien. Een aanrijding met een pre 1996 voertuig kan dus nog wel eens ongunstig uitpakken. Want wat als de andere partij geen verzekering heeft? Dan zal een gang naar de rechtszaal moeten bepalen hoeveel men moet betalen aan schadevergoeding. Een gang naar de rechtszaal duurt een aantal jaren in Costa Rica en de kans dat men iets terugziet is, zeker na aftrek van alle kosten, gering.

Omdat dit het laatste onderwerp van het jaar is en een van de meest populaire dingen aan het einde van een jaar de “lijstjes” zijn heb ik besloten om ook een lijstje op te stellen. Wellicht niet zo interessant voor de willekeurige bezoeker maar het was leuk en leerzaam om te doen en ik vind het een geschikte afsluiter van het jaar op mijn weblog.

Allereerst natuurlijk de bezoekers. In totaal zijn er 7.581 unieke bezoekers langs gekomen die samen 14.858 pagina’s hebben opgevraagd. Dat is net geen 2 pagina’s per bezoeker. Van alle bezoekers kwam ruim 70% via een zoekpagina binnen, 18% kwam “direct” en 12% via een link op een andere website.

Diegenen die via een zoekpagina binnenkwamen deden dat vooral via Google, met 95,2% vrijwel de enige zoekpagina die er blijkbaar toe doet. De gebruikte zoektermen zijn interessant en op basis hiervan kan ik voor 2011 een beetje in gaan schatten wat populair is en op wat voor soort artikelen men zit te wachten. In de top 10 staan voornamelijk termen die ik had verwacht: wonen in costa rica, werken in costa rica plus alle varianten die je daarop kunt bedenken. Opvallende zoektermen die hoog scoren zijn verder: orkaanseizoen, muggen verdrijven, aardbeving en mobiele telefoon.

Verder zijn het vermelden waard: McDonalds thuisbezorgen, Dick Vredenburg (ik kan met niet herinneren ooit iets met deze zoekterm te hebben geschreven). “waar ga ik naar toe”, “elektrische douchekop”, “prive filmpjes”, “door de modder met laarzen aan”, “bomen met stekels”, “lichtflits bij aardbeving” en “zelfmoord door koud water”.

De optie om een abonnement te nemen op deze website door aan de rechterkant je e-mail adres achter te laten wordt op dit moment gebruikt door ruim 30 personen. Slechts 2 personen hadden er genoeg van dit jaar en hebben hun abonnement opgezegd.

Uiteraard kan ik nog uren doorgaan met het analyseren van de bezoeker op deze website maar voor nu wil ik het hierbij laten. Ik wil graag nogmaals iedereen bedanken voor het lezen van mijn weblog en tevens wil ik iedereen het aller- allerbeste wensen voor 2011!

– Tamar

In Nederland kochten wij altijd een prachtige boom enkele dagen na Sinterklaas. Deze boom was vaak van het type blauwspar of Nordmann (verbeter me maar als ik het fout heb, ik weet dat jullie meelezen!). In mijn ogen is dit een echte kerstboom; vol met naalden die je prikken, die uitvallen na enkele weken en natuurlijk die typische geur die van deze bomen afkomt. De boom die wij echter nu in Costa Rica in huis hebben is iets heel anders…

In Costa Rica kent men geen kerstbomen zoals ik die gewend ben uit Nederland. In plaats daarvan is de “echte” kerstboom hier een -voor mij- ordinaire tuinplant. Na wat gezoek op internet komt onze huidige kerstboom nog het meeste overeen met een Californische cipres. In Nederland zou deze niet misstaan in de tuin van een willekeurig huis. De geur is ook anders en doet mij niet denken aan Kerstmis. Voor Laura echter is dit dé geur die bij Kerst hoort. Het voordeel van deze boom is dat hij niet echt uitvalt, er zitten immers geen naalden aan.

De prijs van onze kerstboom was wel weer alleszins gunstig. Voor een boom die ongeveer 1 meter 90 meet mochten we 12.000 Colones aftikken. Met de koers van vandaag is dat zo’n 18 Euro. Volgens diverse sites mag men in Nederland voor een knappe Nordmann tegenwoordig tussen de 45 en 60 Euro aftikken.

Inmiddels staat onze boom mooi te pronken in de woonkamer. Er liggen enkele cadeautjes onder die we komende zaterdag, de 25e gaan uitpakken samen met familie. Op kerstavond hebben we een heerlijke BBQ op de planning staan waarbij we gaan genieten van Costa Ricaanse én Nederlandse specialiteiten. Zondag, tweede kerstdag in Nederland, gebeurt er helemaal niets. In Costa Rica kent men maar 1 kerstdag en die kans grijpen wij met beide handen aan om te gaan genieten van het heerlijke weer.

Toch is deze lage temperatuur geen record voor Costa Rica. In December 1976 werd het 10,4 graden aldus de meteorologische dienst. Gelukkig zijn deze temperaturen gauw weer geschiedenis en kunnen we gaan genieten van een echte Costa Ricaanse kerst: warm en zonnig!

Bevroren

De krant heeft een aantal foto’s online gezet van “bevroren” personen -woorden van de krant-. Je kunt ze hier (bovenstaande foto) en hier bekijken. Niet alleen in San José was het koud, ook op een aantal andere plaatsen is het extreem koud geweest. Gelukkig hebben we het hier over plaatsen waar vrijwel niemand woont. Zo was het bovenop de vulkaan Irazu (3,432m) afgelopen nacht slechts 2,6 graden en bij de buurman Turrialba was het niet veel beter met 2,9 graden.

Naast de lage temperaturen is er ook een hoop wind in Costa Rica dankzij een hogedruk gebied in de Golf van Mexico. In San José werden windstoten gemeten van 38 KM/h en op de internationale luchthaven Juan Santamaria 50,5 KM/h.

Thuis

Bij ons thuis was het al niet veel beter. Overdag bleef de temperatuur steken op 22,2 graden. De nachtelijke temperatuur was volgens het geheugen van mijn thermometer 15,9 graden. Een absoluut unicum en voor mij de eerste keer dat ik dergelijke temperaturen hier thuis mee heb mogen maken. Op dit moment, 20:30 in de avond, is het buiten 19.9 graden. De stevige wind zorgt er echter voor dat het kouder aanvoelt dan dat het is. Gelukkig zitten wij lekker binnen en is er een deken bij de hand voor als we straks slapen gaan. Mocht ik toch nog naar buiten moeten dat heb ik een probleem: ik heb geen jas, laat staan een trui…

(foto copyright La Nacion)

De taxi kost niet veel in Costa Rica in vergelijking met taxi’s in Europa en men neemt hier dan ook gauw een taxi. Wij waren echter van mening dat de bus nóg goedkoper was en dus wilden we de gok wagen en de afstand van hemelsbreed 6,81 kilometer (thanks Google Earth!) per bus afleggen. Dit heeft ons uiteindelijk ruim 1,5 uur gekost én een ritje met de taxi.

Waar stopt de bus

Alles begon bij het zoeken van de juiste opstapplaats. Bushaltes zijn er niet veel in Costa Rica en vaak moet men maar gewoon de hand opsteken als er een bus voorbij komt. Omdat we wisten dat “onze” bus echter langs een bepaalde weg zou komen besloten we hier naartoe te lopen. De wandeling van een kilometer verliep vlot. Het was nog redelijk licht buiten en het uitzicht was zoals vaker in Costa Rica subliem. Eenmaal bij de *kuch* bushalte kon het eerste wachten beginnen. Na ruim 20 minuten kwam de bus de hoek omgedraaid en mochten we instappen.

De bus zat propvol met forenzen. Om toch zoveel mogelijk passagiers in te laten stappen probeerde de chauffeur op zijn tafeltje te gaan zitten zodat men hem vanaf buiten kon betalen en vervolgens achterin kon stappen, waar nog wat ruimte bleek te zijn. Wij hadden het geluk voorin te passen. De bus was echter zo vol dat de deuren niet meer dichtkonden. Voor de chaffeur was dit geen enkel probleem en de reis werd met open deuren voortgezet. Om de haverklap stopte de bus, ook omdat er geen bushaltes zijn en je maar hoeft te roepen als je er uit wilt, en de reis wilde niet echt vlotten. Daarnaast was er weinig houvast in de bus en viel ik letterlijk van voren naar achteren.

Na een hobbelige rit riep de chauffeur dat we op het overstappunt waren aangekomen. Welk overstappunt? We stonden op een kruising stil, toevallig omdat de bus geen voorrang had, en mochten hier uitstappen. Vervolgens bleek de volgende bus te vertrekken vanaf een punt ruim een kilometer verderop. Het was weer wandelen geblazen.

Gevaarlijk verkeer op weg naar ons overstappunt

Inmiddels was het donker en liepen wij langs de kant van de weg. Zoals zo vaak in Costa Rica was er geen stoep te bekennen en we liepen zo goed en kwaad als het ging richting ons tweede vertrekpunt. Auto’s, bussen en vrachtwagen zoefden ons voorbij, soms op slechts enkele centimeters. Voor mij was de wandeling nog wel te doen, maar voor Laura -met hakken- was het lopen door gras, verpulverd beton (van wat ooit opritten naar woningen waren geweest) geen pretje.

Eenmaal bij de tweede bushalte bleek de bus al snel te arriveren. Gelukkig maar wat met het windje buiten werd het al gauw fris. De temperatuur was gedaald tot een graad of 18 en met alleen een T-shirt is dat toch best fris. Helaas bleek de bus over geen enkele aanwijzing welke richting hij op zou gaan te bezitten. Boven het verkeer uit naar de chauffeur schreeuwen was dus de enige oplossing. Gelukkig ging hij in de juiste richting. Na betaling mochten we in de bus plaatsnemen.

Na een wat vlottere en meer comfortabele, al is dat nog steeds heel erg oncomfortabel, rit kwamen we aan bij het eindpunt van de bus. Helaas niet het eindpunt van onze rit. Het bleek dat er verder geen bussen reden naar ons huis deze avond en dus hadden we de keuze: ruim 2 kilometer wandelen of de taxi nemen. De keuze viel op het laatste.

Thuis!

Na ruim 1,5 uur konden we de deur van onze woning openen en aan het avondeten beginnen. Op zich was het interessant om met de bus deze route eens af te leggen. Met de auto is het normaal gesproken zo’n 20 minuten en de bus is dus geen serieuze vervanger voor dergelijk ritjes. Daarnaast waren de kosten ook niet bepaald goedkoper dan met de auto: 2x een busrit + een taxiritje. Toch hebben we ons vermaakt.

Wat natuurlijk ook van belang is, is het salaris dat men hier verdient. Dat ligt stukken lager dan de salarissen die men in Nederland ontvangt aan het einde van de maand. Als men de prijs van iets afzet tegen hoeveel procent van het salaris dit is, dan is Costa Rica helemaal niet zo goedkoop meer.

Voor eigenlijk alles wat een luxe artikel is betaald men hier de hoofdprijs. Dit komt door hoge importheffingen vanuit de overheid -importbelastingen tot wel 60%- en doordat vrijwel alles van overzee moet komen. Voor een gemiddelde Costa Ricaan is een luxe artikel dus ook echt luxe.

Afgelopen week waren Laura en ik inkopen aan het doen voor kerst. Ik weet dat het eigenlijk nog niet hoort (Heil Sinterklaas!) maar het is nu eenmaal niet anders. Zoals altijd keek ik even op de speelgoedafdeling van een groot warenhuis naar welke Lego dozen ze nieuw binnen hadden. Lego blijft toch, in mijn ogen, het speelgoed en met een petekind dat snel ouder wordt komt het weggeven van Lego dozen ineens in onze gedachten op. Eenmaal thuis besloot ik voor de grap eens te kijken wat een vergelijkbare (nee dezelfde!) doos in Nederland en de Verenigde Staten moet opbrengen. En daar schrok ik van!

Lego is in Costa Rica eigenlijk onbetaalbaar duur. Ik had de prijzen van 3 dozen opgeschreven en kon dus een aardige vergelijking maken. In onderstaande tabel heb ik deze prijzen verwerkt.

Artikel	Amazon	Bart Smit	Costa Rica
7641 – Straathoek	$59,99	$65,99	$104,19
3182 – Vliegveld	$106,96	$118,79	$177,66
7207 – Brandweerboot	$49,99	$55,43	$104,59

1 Euro = 1,32 US Dollar en 1 US Dollar is 501 Costa Ricaanse Colon

Zoals je ziet zijn de prijzen van Lego in de Verenigde Staten het beste. Op zich niet zo verwonderlijk want wat is er nu niet goedkoper daar? Het verschil met Nederland is slechts enkele Dollars en niemand zal dat dus gaan importeren. Het verschil met Costa Rica is echter enorm. In het geval van de brandweerboot is de prijs zelfs meer dan dubbel!

Het is dus logisch dat vele Costa Ricanen hun toevlucht zoeken tot goedkope Chinese namaak Lego (en och, wat is dat nep) of importeren vanuit de VS. Dat laatste is prima te doen heb ik zelf ondervonden, maar daarover laten meer.

Wij gaan ons eens even achter onze oren krabben over waar we ons Lego in de toekomst vandaan gaan halen…

Zelfs met de Eredivisie in het achterhoofd -die internationaal niet te vergelijken is met een competitie uit Spanje, Engeland of Italie- is voor iemand uit Nederland het Costa Ricaanse voetbal echter vrij weinig. Het nationale team speelt tegen nietszeggende tegenstanders als Haiti, Suriname of El Salvador en de binnenlandse competitie speelt zich af op veredelde trapveldjes waar soms zelfs de electriciteit ontbreekt. Dit is echter niet alles: de competitie is ZO vreemd opgezet dat ik nu pas, na meer dan 3 jaar in Costa Rica, snap hoe het werkt.

Hoe werkt de voetbal competitie in Costa Rica

In Costa Rica speelt men 2 competities per jaar. Een “zomer” en een “winter” toernooi. Er zijn dus per jaar 2 kampioenen. Hoe deze twee onderling verdelen wie er aan de lokale versie van de Champions League meedoet is mij nog steeds onbekend. De toernooien zelf spelen zich af in 2 groepen (in tegenstelling tot Nederland waar de Eredivisie gewoon 1 groep is).

De 12 teams uit de Costa Ricaanse versie van de Eredivisie worden verdeeld over deze 2 groepen. Er ontstaan dus 2 groepen met ieder 6 teams. Deze teams spelen allemaal 1x tegen elkaar. De puntentelling werkt hetzelfde als overal ter wereld: 3 voor winst, 1 voor gelijkspel en 0 voor verlies. De punten tellen echter alleen in je eigen groep. Nadat alle teams tegen elkaar hebben gespeeld spelen de teams in hun eigen groep nog een keer tegen elkaar, wat het totaal aantal wedstrijden op 16 brengt (11+5).

De winnaars van de groep gaan direct door naar de halve finale van het toernooi. De nummers 2 en 3 van iedere groep spelen tegen elkaar voor een plek in de halve finale.

De halve finale en de finale zijn vervolgens wedstrijden die worden gespeeld over 2 wedstrijden. De winnaar van de finale (dus diegene met het beste doelsaldo over 2 wedstrijden) wordt vervolgens tot Kampioen van Costa Rica gekroond.

Ter verduidelijking hier een afbeelding waarin ik de namen van de Costa Ricaanse competitie heb vervangen door Nederlandse teams om het wat meer aansprekend te maken.

Onduidelijk?

Om het geheel nog wat onduidelijker te maken bestaat er tenslotte ook nog een “normale” ranglijst. Deze bevat het totaal aantal punten van de 2 toernooien. Het team dat hier als laatste eindigt mag een divisie lager gaan spelen. Vanwege de opzet van het kampioenschap is de nummer 1 van de ranglijst echter niet altijd de kampioen. Zo was vorig jaar de nummer 4 van de ranglijst de kampioen van het wintertoernooi.

Gigantische regenval.

Nadat de tropische storm Matthew nu ruim een week geleden het land in opperste paraatheid bracht bleek deze storm slechts een voorbode te zijn van wat zou komen. Matthew ging voorbij zonder enige toename in regenval. Problemen bleven dan ook uit.

Helaas voor Costa Rica bleek dat na Matthew een volgende depressie genaamd Nicole meer effect zou uitoefenen op het land. Na 2 volledig grijze dagen begon het afgelopen woensdag te regenen. Tegen 22.00 die woensdag stond de teller op 80,6mm (ter vergelijking: in een normale Augustus valt in Nederland 62mm) en de volgende dag bleef de teller steken op 157mm.

Schade aan de wegen.

Een dergelijke hoeveelheid regen is slecht voor de infrastructuur van welk land ter wereld maar helemaal voor Costa Rica waar het overgrote deel van de wegen al in een slechte staat verkeert. Een van de gevolgen van de regen is dat een groot aantal wegen zijn afgesloten doordat ze vol liggen met puin, zijn ondergelopen of simpelweg zijn weggespoeld. Er is $15 miljoen nodig om deze wegen weer te repareren en dat dit snel moet gebeuren is duidelijk. Zo is bijvoorbeeld de westkust van Costa Rica vrijwel geheel onbereikbaar. Volgens de vereniging van exporteurs loopt de economische schade iedere dag op met $6,5 miljoen.

Klik op “continue reading” om verder te lezen

Blamage

De “nieuwe snelweg” die van San José naar de kust loopt en het paradepaardje is van de ex-president (en tevens Nobelprijs voor de vrede winnaar) Oscar Arias is inmiddels volledig gesloten voor al het verkeer. Dit is een enorme blamage voor zowel de regering als het bedrijf dat deze snelweg exploiteert, het Spaanse Autopistas del Sol (met hippe WordPress website). De snelweg zou van dezelfde kwaliteit zijn als die van “eerste wereld landen” en de eerste dagen dat de snelweg op was leek dit ook zo te zijn. De problemen begonnen echter al snel na de opening en sindsdien zijn ze alleen maar toegenomen.

Om de snelweg aan te kunnen leggen moesten er stukken berg afgegraven worden en voor iedereen die over deze stukken weg reed was al gauw duidelijk dat dit in het regenseizoen mis zou gaan. Waarom niemand aan de bel heeft getrokken is een raadsel. De eerste regenbuien van het seizoen veroorzaakten dan ook meteen het instorten van verschillende wanden, waarna men deze heeft geprobeerd te verstevigen met cement.

De huidige situatie is dat grote gedeeltes van de snelweg vol liggen met puin omdat de grond onder het cement vandaan gespoeld is. Daarnaast is de aarde onder het asfalt gaan schuiven en dit heeft tot gevolg gehad dat het asfalt zelf langzaam uit elkaar gerukt werd.

Deze foto (klikken) laat duidelijk zien hoe de snelweg er nu bij ligt. Het zwarte asfalt is een nieuwe laag die men gisteren heeft laten maken om de ontstane scheuren op te vullen. Het is duidelijk dat het weinig heeft geholpen.

Dorpen en evacués

Naast de schade aan de infrastructuur is er natuurlijk ook veel menselijk leed. Een geschat aantal van 53 dorpen heeft direct hinder van de waterval en bijbehorende zaken als modderlawines, overstroomde rivieren, et cetera. Rond de 350 personen hebben noodgedwongen hun woningen moeten verlaten en bevinden zich nu in speciaal ingerichte evacuatie centra.

Hoe nu verder

Hoewel vandaag de eerste droge en zonnige ochtend in een week is verwacht men meer regen aan het einde van de middag. De noodtoestand is inmiddels uitgeroepen door de president(e) Laura Chinchilla en dit maakt de weg vrij voor een (nood)lening bij de Wereldbank om zo snel mogelijk zowel de infrastructuur te herstellen als preventieve maatregelen als het vergroten van de capaciteit van de waterafvoer in dorpen te regelen.

Voor de laatste updates: zie mijn Twitter pagina.

De bijbehorende afbeeldingen zijn gemaakt met Google Earth op 23 september om 18:00. Open de afbeeldingen om de uitleg beter te begrijpen.

Afbeelding met uitleg
Afbeelding zonder uitleg

Op de afbeelding kun je de (nu nog) tropische storm Matthew zien (1). Deze bevindt zich zo’n 750 kilometer ten noord-oosten van San Jose, Costa Rica. De verwachting is dat de storm een westelijke koers zal aanhouden en dus over Nicaragua en Honduras zal trekken. Om te groeien zuigt de storm echter een hoop vochtigheid naar zich toe (2) en laat die vochtigheid zich nou net bevinden aan de westelijke kant van Centraal Amerika.

Gevolg is dat al deze vochtigheid uitgroeit tot enorme wolken. Om bij het centrum van de storm te komen moeten de wolken echter Costa Rica passeren. In Costa Rica liggen 2 bergketens (3) en het gebied daar tussenin wordt de “Centrale Vallei” genoemd. De wolken proberen de eerste bergketen te passeren en laten hierbij enorme hoeveelheden water los op de westelijke kust. Vervolgens komen de wolken in de Centrale Vallei aan waar ze nog een keer een hoeveelheid water laten vallen om de tweede bergketen over te kunnen steken. Resultaat is dat er geen vochtigheid meer in de lucht zit als de (niet meer bestaande) wolken de oostkant van Costa Rica bereiken. En hoewel dit de kant is waar de storm raast zal het hier dus mooier weer zijn dan in de rest van het land.

Een iets andere situatie doet zich voor in de provincie Guanacaste (4). Hier zijn weinig bergen te vinden en dus hebben de wolken vrij spel. Wanneer de storm zich onder een hoek van 45 graden bevindt zullen de grote hoeveelheden vochtigheid die wordt aangezogen zo over de provincie razen en hierbij ook veel regen laten vallen.

Orkaan / Tropische Storm Matthew

De overheid van Costa Rica heeft op dit moment (23/09 – 18:30) alarmcode “Geel” uitgegeven voor vrijwel de gehele westkust in verband met Matthew. De verwachting is dat het komende nacht gaat hevig gaat regenen en dat de regen tot en met zondag aanwezig blijft. Hierdoor ontstaan gevaarlijke situaties als overstromingen, wegverzakkingen en zogenaamde “derrumbes”, landverschuivingen. In de Centrale Vallei verwacht men ook veel, en vooral continu, regen.

Meer informatie?

Volg mij op Twitter of hou de berichtgeving van het CNE (Nationale Rampen Commissie) in de gaten.

Toch lijkt het er nu op dat aan deze mooie wereld een einde komt. Hoewel Costa Rica zelf geen leger gaat beginnen heeft men afgelopen donderdag een motie aangenomen in het kabinet waarmee men de Verenigde Staten toegang geeft tot de territoriale wateren van Costa Rica. De Verenigde Staten wil daar graag hard werken aan de o-zo-populaire “War on Drugs”. Costa Rica ligt dichtbij enkele belangrijke drugsproducenten als Peru en Colombia en de VS willen de drugs graag ver van huis al uitroeien. Omdat deze “oorlog” voor de Verenigde Staten zo belangrijk is heeft men ook maar direct besloten om Costa Rica te imponeren. En ondanks felle reacties van de burgerbevolking laat de overheid het gebeuren.

Vanaf 1 juli 2010 mag de marine van de Verenigde Staten met 47 schepen de territoriale wateren gaan overheersen. Deze schepen bevatten bij elkaar 200 helikopters en gevechtsvliegtuigen waaronder enkele zeer geavanceerde toestellen. De schepen zelf zijn ook niet de minste met 135 meter of meer in lengte. Daarnaast heeft de VS een akkoord gekregen om 7.000 mariniers in uniform en met bewapening(!) op grondgebied van Costa Rica te laten verblijven. Hoewel men hier onderstreept dat deze mariniers niet de taak van de politie van Costa Rica over zullen nemen staat er wel in het akkoord dat “activiteiten die noodzakelijk zijn voor het uitvoeren van de missie” zijn toegestaan. Als de missie is “vang de gemene drugsboeven” dan kun je je voorstellen dat zo ongeveer alles is toegestaan. Wat als iemand met zijn auto een marinier passeert en boos kijkt? Dan kan hij deze persoon blijkbaar aanhouden en de auto doorzoeken, want het ‘vermoeden’ bestaat dat men drugs vervoerd.

(lees meer door op de link hieronder te klikken)

De schepen waarmee men de territoriale wateren van Costa Rica binnenvalt zijn niet de minste. Neem bijvoorbeeld de USS Makin Island, in het Engels mooi omschreven als een amphibious assault ship. Het schip is bedoeld om amfibische landingen uit te voeren -handig in de strijd tegen de drugskoeriers- maar kan ook gebruikt worden voor machtsvertoon. Of neem de USS Champion, een prachtig schip dat gebouwd is om zeemijnen op te ruimen –*kuch* die worden namelijk in grote getale overboord gezet door de drugskoeriers-. Ook een anti-onderzeeboot-boot gaat straks door de territoriale van de soevereine staat Costa Rica varen.

Hoewel het nu lekker rustig is aan de stranden van de Caraïbische kust kan men daar straks misschien genieten van Blackhawk helikopters en Harrier jets die over komen vliegen. Een nacht in de jungle omringt door geluiden die daarbij horen? Dat is toch niets! Het geluid van een krijsend gevechtsvliegtuig is wat men nodig heeft om goed te kunnen slapen.

Natuurlijk begrijp ik dat een land als Costa Rica, zonder leger, wat hulp kan gebruiken om het transport van drugs binnen de eigen grenzen tegen te gaan. Helaas begrijpt de Verenigde Staten niet wat een reactie zij oproepen bij zo ongeveer iedereen, van hardwerkende Juan tot drugstransporterende Pedro, door met een dergelijk machtsvertoon een vrij en soeverein land te “helpen”.

Wanneer gaan we hier met Dollars betalen?