Enkele dagen geleden schreef ik dit artikel over geduld. In dit artikel ging ik in op stroomstoringen in Nederland en wat voor paniek en ellende deze altijd opleverden. Tot mijn verbazing zie ik in de Telegraaf van gisteren het onderstaande artikel staan over een stroomstoring in Rotterdam:
Door een probleem in een verdeelstation viel de elektriciteit gistermorgen om even voor negen uur uit in een deel van het centrum en het noorden van de stad. Een uur later waren de problemen voorbij. Ruim 20.000 huishoudens waren de dupe van de elektriciteitsuitval. Ten tijde van de stroomstoring was er geen treinverkeer mogelijk van en naar het Centraal Station. Ook op de weg was de overlast groot, doordat veel verkeerslichtinstallaties niet meer werkten.
Geluk was er voor enkele honderden bezoekers van Diergaarde Blijdorp. Omdat de elektrische kassa’s niet werkten, mocht het publiek zó doorlopen. In verband met de herfstvakantie was het drukker dan normaal.
Geluk ook voor de leerlingen van het Zadkinecollege in de buurt van het Hofplein. Omdat de alarm- en bewakingsinstallaties in de school volledig waren ontregeld, besloot het schoolbestuur dat er de verdere dag geen lessen meer zouden worden gegeven.
Dit voorbeeld illustreert perfect hoe men in Nederland met een stroomstoring omgaat en dat men gewend is aan het altijd beschikbaar hebben van stroom. De treinen reden niet en dus was men in paniek. Hoe moest men immers thuiskomen? Zou de spinazie door moeder de vrouw nog wel warm gehouden kunnen worden?
Chaos op de weg
Een ‘chaos‘ op de weg omdat de stoplichten niet werken. Natuurlijk is het lastig omdat men zo gewend is niet na te denken en domweg bij groen te gaan rijden en bij rood te stoppen dat men simpelweg niet meer ‘gewoon’ op kan letten. Aandacht geven aan het verkeer om je heen en je af en toe wat hoffelijker dan gebruikelijk opstellen en hupsakee, het verkeer blijft in beweging. Oók bij stoplichten die niet meer werken.
Gratis de dierentuin in
Blijdorp kon geen kaartjes meer verkopen? Men mocht gratis naar binnen? Leuk voor de bezoekers natuurlijk en ook lekker voor de kaartjesverkopers die een uur hun hok uit mochten maar wat is er mis met een ouderwetse pen en papier? Men weet de toegangsprijs, men kan hoofdrekenen (toch?) en dus kan men toch gewoon kaartjes verkopen? En als de prijs eindigt op 95 cent dan maak je er toch tijdelijk een simpelere prijs van! Achteraf kun je aan de hand van de opgeschreven getallen alsnog het geld inboeken en de bonnetjes gooi je maar in de vuilnisbak. Natuurlijk kunnen de verkopers wat frauderen en zo wat geld in hun zak steken maar de dierentuin heeft in ieder geval minder verlies.
Overigens zou ik me flink genomen voelen als ik een paar minuten voor de stroomstoring net met mijn hele gezin betalend naar binnen was gegaan om vervolgens een dag later te lezen dat even later een uur lang iedereen gratis naar binnen mocht. En de mensen die in de rij stonden terwijl de stroom weer terug kwam? Werden die tegengehouden terwijl de personen voor hen nog zo door mochten lopen?
Een school zonder alarminstallatie
Een school zonder alarm- en bewakingsinstallaties is natuurlijk ook uitermate vervelend. Ik weet niet wat voor tuig er op dat Zadkine college zit, maar men zal toch niet de voorraden van de kantine plunderen als de stroom er even af is? Volgens mij kan je zonder stroom ook prima lesgeven…
Maar misschien zit ik er wel helemaal naast en begin ik zo gewend te raken aan het wonen in Costa Rica dat ik té praktisch aan het denken geslagen ben. Dat kan nog wel eens een probleem worden als ik in Nederland ben ;).