Allereerst wil ik kwijt dat de markt voor mobiele telefonie zeer in beweging is. De markt voor telefonie is op dit moment nog volledig in handen van de ICE maar zal binnenkort worden opgesteld voor andere partijen. Informatie die ik dus nu, 5 september 2008, schrijf kan binnen enkele maanden al niet meer correct zijn. Gelukkig is de markt positief in beweging en zullen alle negatieve punten uit dit artikel uiteindelijk naar positieve punten omslaan.

De telefoon

Allereerst is het type toestel dat u meeneemt naar Costa Rica van belang. In Costa Rica zijn 2 netwerken actief: GSM en TDMA. Het laatste is verouderd en wordt langzaam uitgefaseerd maar geeft wel de beste dekking. Het GSM netwerk is voor u als toerist of bezoeker het enige interessante netwerk omdat hier uw Nederlandse toestel op zou kunnen werken. De dekking van het GSM netwerk wordt verderop in dit artikel besproken.

Men gebruikt hier de GSM1800 frequentie. Deze frequentie wordt door sommige providers in Nederland ook gebruikt en de kans is groot dat uw toestel hier werkt. Voor de zekerheid kunt u echter in uw handleiding of op de website van de fabrikant controleren of uw toestel een zogenaamd dual- of tripleband toestel is. Deze zullen zeker in Costa Rica werken. Met een tripleband bent u ook nog eens verzekerd van een werkend toestel tijdens uw tussenlanding in de VS,

Het abonnement

Met een toestel alleen bent u er nog niet. U heeft ook een abonnement nodig bij een partij die met de ICE een zogenaamde roaming overeenkomst heeft afgesloten. U kunt dit uiteraard opvragen bij uw provider of verder lezen naar mijn eigen ervaring.

Mijn ervaring is dat abonnementen van KPN en Orange het in heel Costa Rica zonder problemen doen. Mijn eigen Vodafone abonnement heeft nooit gewerkt in Costa Rica. Of Orange, dat is overgenomen door T-Mobile, nog steeds werkt is mij niet bekend. Als u in Nederland een GPRS of UMTS verbinding heeft dan werkt deze niet in Costa Rica. Het netwerk ondersteund weliswaar beide protocollen maar voor gebruik dient uw toestel bij de ICE geactiveerd te zijn.

Op het internet zijn er verschillende websites en fora gewijd aan dit onderwerp. Helaas is de informatie hier niet echt duidelijk en men spreekt elkaar soms zelfs tegen. U kunt natuurlijk altijd gewoon uw toestel meenemen en zien of het werkt in Costa Rica.

Pre-paid kaarten

In veel landen is het mogelijk om pre-paid (SIM) kaarten te kopen die men vervolgens in het eigen toestel gebruikt. In Costa Rica is het systeem van pre-paid echter niet in gebruik en men kan dergelijke kaarten dan ook hier niet kopen

Dekking van het GSM netwerk

Costa Rica bestaat voor het grootste gedeelte uit nationale parken. Uiteraard zal in het midden van deze parken uw mobiele telefoon niet werken. De dekking van het GSM netwerk is vaak alleen beperkt tot de ‘bewoonde wereld’. In grote(re) steden als San José, Liberia, Cartago of Limon is het bereik vaak prima net als in de belangrijkste toeristische trekpleisters (al zijn er plekken waarbij het signaal, zeker binnen, niet goed werkt). Buiten de steden en dorpen is het bereik vaak minder en in sommige gevallen is het zelfs geheel afwezig.

Telefoon huren

Mocht er toch persé een telefoon noodzakelijk zijn, en het eigen toestel werkt niet, dan kan men een telefoon huren. De kosten hiervoor variëren per aanbieder maar liggen gemiddeld op zo’n 10 Amerikaanse Dollar per dag. Hiervoor kan men ongelimiteerd binnen Costa Rica bellen. Een telefoon huren in combinatie met een auto is vaak wat voordeliger en dit kan direct bij het verhuurbedrijf worden geregeld.

Publieke telefoons

Omdat een groot gedeelte van de inwoners van Costa Rica het nog zonder mobiele telefoon moet stellen (geen bereik, geen financiële middelen, et cetera) is het land voorzien van vele publieke telefoons. Deze telefoons kunt u aantreffen tot in de verste uithoeken van het land. Er zijn zowel munttelefoons als telefoons die met telefoonkaarten werken (die vaak weer in de buurt van de telefoons worden verkocht). Voor internationale gesprekken zijn er telefoonkaarten te koop die een verbinding via een derde partij opzetten. Ook deze kaarten kunt u op de meeste uiteenlopende plekken kopen. Vaak heeft een winkel waar ze dergelijke kaarten verkopen een geel vierkant bord buiten hangen met de tekst ‘llamadas internacionales’.

Op- of aanmerkingen

Mocht u na het lezen van dit artikel vragen of opmerkingen hebben dan hoor ik die graag! U kunt ze als ‘comment’ achterlaten of gebruik maken van het contactformulier.

Waardoor het komt is mij niet helemaal duidelijk. Zoals ik eerder schreef kent Costa Rica vele microklimaten en het microklimaat dat normaal gesproken hier heerst is dat van droge ochtenden en (in het regenseizoen uiteraard) natte middagen, waarbij de regen kort maar heel heftig uit de lucht komt vallen. Volgens het weerbericht hebben we nu mogelijk te maken met de ‘rommel’ die de vele orkanen, er komen er weer 2 aan, achterlaten. Gelukkig hebben we van die orkanen geen last, maar regen geeft het dus wel.

De temperatuur is natuurlijk alleszins OK te noemen en ik ga nog steeds zonder jas de straat op. Alleen ben ik nu wel voorzien van een paraplu ;). Voor de toeristen die nu in Costa Rica zijn is het natuurlijk allemaal minder leuk. In de stromende regen door een regen- of nevelwoud lopen is op zich al geen pretje, je ziet ook nog eens geen tot heel weinig dieren.

De zomer in Nederland

Opmerkelijk vind ik trouwens dit bericht van de KNMI. Vanuit Nederland hoor ik niets anders dan klachten over de zomer. Het is te koud, het is te nat en het is te donker. Nu blijkt dat allemaal grotendeels niet waar te zijn! Er waren weliswaar weinig mooie dagen, de temperatuur was zeker niet mis! Ook de zon schijnt aan de normale hoeveelheden zonuren gekomen te zijn. Ik quote: “Juli 2008: warm, nat en een normale zonneschijn duur”, “Juni 2008: warm, zonnig en gemiddeld over het land vrij droog “ en “Zomer 2008: nat vrij warm en de normale hoeveelheid zon”. Wat is het probleem geweest?

Grappig feit is dat er in augustus gemiddeld 100mm regen gevallen is in Nederland. In San José is het gemiddelde voor augustus 241mm. Gelukkig, ik schreef het al eerder, valt deze hoeveelheid in een relatief korte tijd. Voor september en oktober staan zelfs 305 en 300 mm in de verwachtingen.

Voor diegene die eens willen zien hoe de regen hier aan toe kan gaan heb ik vandaag dit filmpje gemaakt aan de voorzijde van mijn woning. De kwaliteit is helaas niet optimaal, in feite zie je weinig (met dank aan Youtube en hun geweldige compressietechniek), en het is moeilijk te zien hoe hard het nu écht regent, maar het geluid zegt genoeg. De 2e scene van het filmpje laat de afvoer zien die normaal gesproken het regenwater netjes afvoert (jawel!). Als het echter zo enorm hard regent als tijdens het opnemen dan wil de put nog wel eens niet in staat zijn het water allemaal op te nemen. Het loopt dan zo de patio op. Ditzelfde gebeurt overigens met de putten op straat (duidelijk zichtbaar is de grote plas die zich vormt aan het begin van het filmpje).

Wanneer er interesse is in een high-res versie van het filmpje dan hoor ik dat wel.

Het is in Costa Rica echter ook gebruikelijk dat men een werkster in dienst heeft als men zelf veel werkt (of wanneer er gewoon veel in het huishouden gedaan moet worden). In Nederland is de term werkster tegenwoordig vaak vervangen door interieurverzorgster, maar dat dekt in Costa Rica de lading niet helemaal. Er wordt meer gedaan dan alleen het verzorgen van het interieur.

Zo hebben wij hier thuis ook een werkster. In het begin was dat iets waar ik enorm aan moest wennen. De werkster maakt namelijk niet alleen schoon, zij strijkt, wast, boent, schrobt, kookt en dekt zelfs de tafel wanneer ik honger heb. In de praktijk betekend dat dat ik haar kan roepen wanneer ik trek begin te krijgen. Zij zorgt er dan voor dat de tafel er netjes uitziet, dat mijn eten is opgediend (uiteraard warm!) en dat ik dus zo kan aanschuiven. Dat alles doet ze met een glimlach, terwijl ik me (zeker in het begin) toch iedere keer wat bezwaard voelde om het te vragen. Na het eten wordt de tafel ook weer netjes afgeruimd en natuurlijk vergeet ze nooit om direct af te wassen.

Met wasgoed is het al hetzelfde laken een pak. Ik dump mijn kleding in een wasmand en binnen een paar dagen vind ik het gewassen en gestreken terug op bed. Ik hoef het alleen nog maar in de kast te plaatsen. Zelfs dat wil ze doen, maar dat gaat toch iets te ver. Net als het bed opmaken… Dat kan ik echt zelf wel.

In Nederland zou zoiets ondenkbaar zijn of bakken met geld kosten. Een snelle zoekopdracht op speurders levert met een paar aanbiedingen voor werksters op (overigens opvallend vaak in zeer slecht Nederlands geschreven). Allen vragen zij tussen de 10 en 15 euro per uur voor hun diensten. Daarnaast is er geen werkster te vinden die 5 dagen in de week wil komen (men heeft eisen als ‘voor om de week 3 uur per dag te komen werken dus dat is de ene week wel en de andere week niet dus om de week ‘, check de link). Gelukkig is het hier allemaal wat beter te betalen.

Dit artikel schrijf ik echter niet voor de winkel of voor de vissen. Ik schrijf dit artikel omdat het in die winkel ook zo verdomd lekker ruikt. Zodra je er binnenstapt heb je al het idee dat je écht op een tropisch bounty-eiland bent aangekomen. Ik zeg bounty eiland want die hele winkel ruikt op een subtiele doch zeer aanwezige wijze naar kokos.

Aromaverdampers

Na wat speurwerk in de winkel blijken ze overal aromaverdampers neergezet te hebben met daarin een mengsel van water en kokosolie. Een goddelijke combinatie die ik dus zeker ook thuis wil hebben! Laura was nog in het bezit van een aromaverdamper en het vinden van kokosolie was gelukkig ook niet zo moeilijk. Een lokaal Chinees winkeltje (met de typerende geur van mottenballen) hier in de buurt verkoopt meer dan 30 verschillende geuren. De kosten? Slechts 400 colones (50 eurocent) voor 10 ML.

Omdat het donkerbruine flesje van een obscuur merk niet echt verteld wat de mengverhouding olie/water moest zijn heb ik het maar op het internet geprobeerd te achterhalen. Gelukkig was het niet moeilijk te achterhalen, maar wát een zweverige wereld kom je in terecht zodra je zoekt op “Etherische Oliën” en “Aromaverdampers”. Het lijkt wel alsof deze geuren alleen worden gebruikt door hele zweverige types.

Negatieve energie

U wilt een samenvatting van de teksten die ik op de verschillende websites aantrof? Geen probleem! Allereerst is het belangrijk om te weten dat de oliën gewonnen worden uit planten. Ik quote: “Etherische oliën worden beschouwd als de ziel van de plant, die een grote invloed heeft op diegene die ze gebruiken”. Mede ook hierdoor is het belangrijk dat de plant een goed leven gehad heeft. Planten met een slecht leven (te weinig voedsel, te weinig zonlicht, mishandeling) zullen een slechtere kwaliteit olie produceren en leveren mogelijk zelfs negatieve energieën!

Over energie gesproken. Men ademt de oliën niet in vanwege de geur maar vanwege het helende effect op de energiebanen in je lichaam. Ik quote nogmaals:

“Aromatherapie probeert de verstoorde harmonie in de trillingen met subtiele middelen terug in evenwicht te brengen. Met aromatherapie is het de bedoeling dat de aromatische geurmoleculen, die elk hun eigen trilling hebben, via de reukzenuwen in onze neus iets overbrengen van de levensenergie van de plant.”

U begrijpt dat dit niet mis is. U dient dan ook alleen gebruik te maken van aromatherapie onder begeleiding van een gediplomeerd arts.

Mijn aura

Tot ik die arts gevonden heb blijf ik lekker thuis mijn kokosolie inademen. Het ruikt heerlijk en na mijn speurtoch op het internet blijk ik er nog gezond van te worden ook! De geurmoleculen komen immers door het inademen in mijn fijnstoffelijke kanalen voor levensenergie (die weer zijn verbonden met mijn chakra’s) terecht en vanuit daar gaan de oliën mijn fijnstoffelijk lichaam (ook bekend als aura) in. Toch fijn om te weten!

(volgende keer weer echt over wonen en werken in Costa Rica ;))

Wapens zijn in Costa Rica al vrij gemakkelijk te verkrijgen. Zo verkoopt de 24-uurs winkel hier in de buurt onder andere boksbeugels en messen van het type ‘Rambo‘. Dit alles is natuurlijk uitdrukkelijk niet bedoeld om midden in de nacht na een uit de hand gelopen ruzie ‘even’ aan te schaffen. Ook vuurwapens zijn in overvloed aanwezig en in een degelijk winkelcentrum kun je zonder problemen een ‘armeria‘ aantreffen. Nu zijn deze wapens niet vrij verkrijgbaar maar het idee alleen al dat ze te koop zijn is even wennen.

Emblemen voor op je jas of tas

De reden dat ik dit artikel schrijf omdat ik afgelopen weekend enkele opvallende attributen aantrof in een geheel normale winkel. Deze winkel verkoopt wat manga spulletjes, magneten, stickers, dat soort werk. Ze verkopen er echter ook van die stoffen emblemen die je op je jas kunt naaien. Heel erg hippie maar ook heel erg hip. Tussen al het niet zo schokkende spul als Snoopy, anti George Bush en “I love the 80’s” lagen echter ook emblemen die in Europa (!) al lang verboden zouden zijn: swastika’s (hakenkruizen), waffen SS logo’s (inclusief het doodshoofd van de SS divisie ‘Totenkopf’) en luftwaffe insignia. Schokkend om dat zo in een winkel aan te treffen. Op mijn vraag of dat allemaal is toegestaan bleek dat de beste man niet eens echt een idee had wat hij nou verkocht. De hele collectie was voor hem niets meer dan een stapel symbolen uit ‘Europa‘.

De Stahlhelm

Even verderop in de winkel bleek ook een stahlhelm, de typische Duitse legerhelm die beroemd/berucht is om zijn uiterlijk, te liggen. Of het echt of imitatie is weet ik niet (al vermoed ik het laatste) maar ook deze werd zonder schroom verkocht. De stahlhelm was voorzien van enkele nazi symbolen. In San José had ik eerder een motorrijder met een dergelijke helm zien rijden maar ik dacht dat ik het niet goed gezien had. Achteraf had ik het dus toch goed gezien… Dat spul is hier vrij verkrijgbaar…

En toch blijkt ook dat wel eens lastig. Neem vandaag: Laura en ik zouden met wat collega’s van Laura naar de bioscoop gaan. In plaats van de mainstream films vonden de collega’s het leuk om eens naar een soort filmhuis te gaan met de wat apartere films. Iets dat mij altijd erg kan bekoren.

De keuze viel uiteindelijk op de film “Los Falsificadores”. De titel is in het Spaans, maar dat is niet zo verwonderlijk omdat alle titels hier in het Spaans zijn. De collega’s hadden reeds uitgezocht dat deze film werd vertoond in Sala Garbo. Omdat ik zeker wilde zijn dat ik de film kon volgen heb ik deze uitermate handige filmsite bezocht en de desbetreffende film opgesnord. Achter de film stond netjes de Engelse titel vermeld (”The Counterfeiter”) én dat de film inderdaad ondertitels zou hebben. Ideaal dus!

Tot ik vandaag maar eens besloot om IMDB te kijken wat voor film het eigenlijk zou zijn. Daar bleek dat het een topfilm is (met een score van 7.7) maar ook dat de film van Duitse origine is (met de pakkende titel “Die Fälscher”). De gesproken talen bleken Duits, Hebreeuws en Russisch zijn. Vervelend! De ondertitels die zo trots op de website werden vermeld zijn dan ook Spaanstalig! Nu zou ik kunnen gaan proberen de film te bekijken en te vertrouwen op een combinatie van Duits verstaan en Spaans lezen maar daar had ik vanavond echt geen zin in.

Het avondje met de collega’s is dus geannuleerd. Gelukkig heb ik nog wat gedownloade spontaan verkregen films liggen die het ongetwijfeld ook goed doen en dus blijven Laura en ik vanavond lekker thuis. Lekker vanuit bed met een zak popcorn een film kijken :).

Fijn weekend!

Helaas blijken deze menu’s vaak voorzien van enkele taalfouten. Meestal zijn deze fouten niet eens dusdanig dat ze opvallen of de moeite van het vermelden waard zijn. Een verkeerd gespeld woord, een incorrecte zinsopbouw, het komt allemaal voor. Over het algemeen zul je in Costa Rica geen engrish aantreffen.

De menukaart

Toch blijkt er een restaurant te zijn dat graag de toerist een plezier doet maar eveneens wil besparen op de kosten (?) van het vertalen van een menu. Een vertaalmachine doet het werk immers gratis dus waarom zou men die niet gebruiken?

Het resultaat is gefotografeerd door een goede vriend van Laura die in Cartago uit eten is geweest. Het menu, waarvan je onderaan wat afbeeldingen kunt zien, lijkt vertaald te zijn door een machine waarbij de eigenaar van het etablissement geen moeite heeft gedaan om de uitgespuugde zinnen te controleren. Men treft op dit menu dan ook vele heerlijke en exotische gerechten aan.

Een gemiddelde hamburger met wat gas?

Zo verkoopt men “papas a la francesa mediana”. In het Nederlands betekend dit gewoon een medium portie franse friet. In het Engels daarentegen wordt het omschreven als “potatoes to the medium French”. Juist. Duidelijk, niet?

Of neem de overheerlijke “hamburguesa corriente”, een normale hamburger. In het Engels bestel je die in dit restaurant door de ober een “average hamburger” te laten noteren.

Wil je ook wat drinken? In het Spaans kun je vele soorten drank bestellen, waaronder frisdrank. Het Spaanse woord voor frisdrank is “gaseosas”. In het Engels vaak vertaald als “gassy”. Of heb je toch liever een Haineken?

Goed, je hebt nog meer trek? Dan ga je toch voor de “lomo a la plancha”, een mals stuk vlees van de grill. In het Engels komt het vlees echter niet van de grill maar wordt het voor je gestreken. Het is dan ook een “loin to the iron”.

EAT TASTY!

En zo zijn er nog meer vreemde en opmerkelijke gerechten op de kaart terechtgekomen. Geniet van onderstaande foto’s en vergeet niet, eat tasty!

Een van de belangrijkste ingrediënten voor een busreis is natuurlijk het vervoersbewijs. Omdat het hier een busdienst voor langere afstand betrof konden we deze niet in de bus zelf aanschaffen, zoals bij een stadsbus, maar moesten we van te voren bij het kantoor van de maatschappij de bewijzen halen. Normaal gesproken zou dat op de dag van vertrek kunnen maar dankzij moederdag was het zo druk dat men ons aanraadde om eerder de vervoersbewijzen te kopen. Gelukkig kon de mensajero van het werk dit regelen. Een dag voor vertrek hadden wij dus al mooi toegangsbewijzen met gereserveerde zitplaatsen.

Hoog risico op diefstal

Opvallend aan het vervoersbewijs vond ik de tekst “alto riesgo de robo”, oftewel: hoog risico op diefstal. Of men ten aller tijde de eigen bagage goed in het ook wilde houden. Van Laura begreep ik inmiddels dat het niet ongewoon is dat iemand de buschauffeur vraagt ergens te stoppen waarna de dief een willekeurige tas weggrist en de bus uit springt. Of, als je naast een vreemde zit, iemand opent je tas voorzichtig wanneer je slaapt en haalt er wat spullen uit. Dat beloofde dus wat voor de rit.

Na om 04.00 opgestaan te zijn kwamen we op tijd, ruim een half uur voor vertrek, aan in de terminal waar de bus zou vertrekken. De terminal, geleden nabij het beruchte ‘Coca Cola’ busstation, had wel wat weg van een vliegveld. Een vliegveld uit een derde wereld land… Overal stonden bankjes waar men plaats kon nemen. Een slaperige oude man zat onder een bord met de tekst ‘ik pas op uw bagage’. Gelukkig hadden wij enkel een rugzak mee en dus geen noodzaak om onze bagage bij deze oude baas achter te laten. Verder bezat de terminal, die overigens een likje verf zeker kon gebruiken, wat speelautomaten, een kiosk voor versnaperingen, een uitermate smerig toilet waar voor betaald moest worden en natuurlijk de balie voor de verkoop van vervoersbewijzen. Dat de terminal in een gevaarlijke buurt lag was wel duidelijk: alles werd omgeven door dik hekwerk.

Volgens een werknemer van de busmaatschappij zou onze bus vertrekken vanaf ‘terminal 1′. Er bleken inderdaad nog 2 andere ‘terminals’ te zijn, tenminste, er waren in totaal 3 deuren met het woord ‘terminal’ erop geschilderd. Alle drie de deuren kwamen uit in de garage van het vervoersbedrijf waar de bussen stonden geparkeerd.

Na de controle van onze vervoersbewijzen mochten we de bus instappen. De bus was een aangename verrassing! In tegenstelling tot de oude en versleten stadsbussen (waarvan soms de deur niet eens kan sluiten) in San José zaten we in een relatief nieuwe Mercedes bus. De stoelen waren netjes bekleed en nergens was afval of graffiti te vinden. Op de achtergrond speelde zacht wat cumbia muziek. Ondanks mijn voor Costa Ricaanse begrippen reuzenlengte van 1 meter 85 kon ik zonder problemen in de stoel zitten.

Eenmaal na vertrek (op tijd!) bleek al gauw dat een directe busverbinding iets anders is dan dat het woord doet vermoeden. Al snel nadat we San José hadden verlaten stopte de bus midden op de snelweg waar blijkbaar had iemand zijn hand opgestoken. Uiteraard mocht deze persoon, na een contante betaling aan de chauffeur, ook mee. Dit gebeurde niet eenmaal maar ging net zolang door tot de bus propvol zat. In Nederland is het volgens mij niet toegestaan om mensen in dergelijke bussen staand te vervoeren, in Costa Rica is het geen probleem. Van voor tot achter zat de bus vol.

De route naar Santa Cruz voerde ons eerst dwars door de bergketen richting het vlakke land van de kust. Het probleem met deze route is dat de ’snelweg’ uit niet meer dan 1 baan bestaat. Van deze baan maken niet alleen auto’s gebruik maar ook bussen een zwaar beladen vrachtwagens. Met een eigen auto kun je af en toe nog iets passeren, helaas met een bus dus niet. Uiteindelijk duurde de rit naar de kust al langer dan normaal met de auto.

Na een ruime 2 uur rijden besloot de chauffeur dat het tijd was voor een rustpauze. In Esparza werd de bus bij een restaurant geparkeerd en kregen we te horen dat we 15 minuten hadden om onszelf te vermaken, of om bijvoorbeeld naar het toilet te gaan. Bij het uitstappen van de bus was het meteen duidelijk dat we de bergen inmiddels uit waren: de temperatuur was heerlijk warm (met zo’n 26 graden om 8 uur in de ochtend), volgens sommigen te warm. De airco in de bus stond echter redelijk koud afgesteld zodat het voor mij heerlijk was om weer even buiten te zijn en warm te worden.

Precies een kwartier later, de chauffeur bleek wat dat betreft uniek, mochten we de bus weer in. Onze gereserveerde plek bleek inderdaad niet ingenomen door iemand die later is ingestapt en dat viel dan weer 100% mee. De rest van de route naar Santa Cruz verliep zonder noemenswaardige zaken, of dat komt doordat ik de rest van de route slapend heb doorgebracht.

Na ruim 4,5 uur kwamen we dan eindelijk aan in Santa Cruz. Deze plaats ligt in de droogste en warmste provincie van Costa Rica en dat was goed te merken bij het uitstappen van de bus. De hitte sloeg direct om ons heen en we hadden het instant warm. Gelukkig waren we hierop voorbereid en dus konden we na een snelle switch van kleding er weer tegenaan. Aan het begin van de middag bleek de temperatuur volgens mijn thermometer reeds 34 graden in de schaduw te zijn. De gevoelstemperatuur lag echter een paar graden hoger. Heerlijk!

Omdat de reis nu eenmaal lang duurt moesten we al vroeg weer terug naar de busterminal in Santa Cruz. Gelukkig, deze bus bleek ook vol te zitten, hadden we ook voor de terugreis de vervoersbewijzen reeds weten regelen. Retourtjes kennen ze hier niet en dus moet je voor iedere rit opnieuw een ticket hebben. De bus bleek echter een drama. Geen mooie Mercedes maar een Daewoo bus deze keer waarbij de stoelen zo dicht op elkaar stonden dat ik er niet tussen paste :/.

Het eerste gedeelte van de reis terug verliep lang niet zo prettig als de heenreis. De chauffeur had niet al te veel haast, de airco stond te koud en mijn knieën zaten constant tegen de stoel voor me gedrukt, maar we gingen in ieder geval vooruit. Na wederom een rustpauze in Esparza konden we ons opmaken voor het laatste stuk: de bergen door. Langzaam begon het echter ook te regenen en dat zouden we later merken.

Trage chauffeurs in de regen konden mij in Nederland altijd enorm doen opwinden. Waarom rijden mensen niet gewoon door zoals ze altijd doen? In Costa Rica kún je echter niet gewoon doorrijden als het regent. De route door de bergen bestond nog steeds uit 1 baan en tot tweemaal toe stonden we in een file doordat er een ongeluk gebeurt was. Eenmaal een vrachtwagen op zijn kop en eenmaal een personenwagen frontaal tegen iemand anders.

Na bijna 6 uur kwamen we weer aan in San José waar we gelukkig al gauw werden opgehaald door familie. Gebroken dankzij de lange busreis maar toch tevreden omdat we de oma van Laura een leuke dag hebben bezorgd.

Conclusie

De busreis heen is me erg meegevallen, de busreis terug viel erg tegen. Een ticket met de bus is niet door (3500 colones, 4,30 euro, voor een enkele reis) maar toch verkies ik volgende keer de eigen auto. Dat is comfortabel en je bent een stuk flexibeler. Een voordeel van de bus zou moeten zijn dat je niet zo uitgeput bent als na een flink stuk autorijden maar na zo opgevouwen in een bus gezeten te hebben betwijfel ik of ik vermoeider uit een auto had kunnen stappen.

Het is me vandaag gelukt om naar een ziekenhuis te gaan en daar een dokter, zonder afspraak, op te halen. Voor iedereen nu schrikt: de dokter was niet voor mijzelf bedoeld maar voor een ziek familielid. Omdat ik als enige vrijwel altijd thuis ben, doordat ik vanuit huis werk, was ik ook de enige persoon die de dokter kon halen (uiteraard nadat telefonisch was gebleken dat de dokter helaas niet zo goed bereikbaar was).

Om het verhaal dat volgt wat begrijpelijker te maken wil ik vertellen dat de arts nodig was om een injectie toe te dienen met een bepaald medicijn. Dit medicijn was reeds eerder op de ochtend door de bezorgservice van de apotheek bezorgd nadat de zieke telefonisch overleg had gevoerd met zijn eigen (huis)arts. De (huis) arts is echter te ver gevestigd om hierheen te komen voor het toedienen van het medicijn. Dankzij het systeem van privé gezondheidszorg is het echter niet al te lastig om een andere arts te vragen het medicijn toe te dienen, zolang je maar betaald natuurlijk.

Naar het ziekenhuis

Vol goede moed en met mijn beste Spaans in de aanslag stapte ik dus vanochtend het ziekenhuis binnen dat hier niet al te ver vandaan ligt. Ondanks dat het een privé kliniek was wist ik van te voren dat in deze kliniek helemaal niemand Engels zou spreken. Ik moest het dus echt in het Spaans gaan regelen. Zonder backup, helemaal alleen.

De eerste hobbel was de receptie. Een vriendelijke receptionist stond klaar om mij door te verwijzen naar de juiste arts. Helaas was er 1 probleem: ik had geen idee wat de naam van de arts was die ik zocht. Het enige dat ik vanuit huis had meegekregen was dat ik diezelfde dokter moest hebben die een paar maanden geleden bij het overlijden van de oma van Laura hier ook op huisbezoek is geweest. Met een beetje geluk zouden ze dat kunnen achterhalen.

De receptionist keek ietwat bedenkelijk bij mijn verhaal maar begreep het gelukkig wel. Ik mocht plaatsnemen op een van de stoelen terwijl de beste man de arts, die hij dacht dat het moest zijn, wel even voor mij ging ophalen. Blijkbaar had de arts geen afspraken want na een paar minuten stond hij voor mijn neus. De arts vertellen wat er mis was bleek echter een grotere uitdaging dan de receptionist.

Het gesprek met de arts

In eerste instantie begreep de arts wat er mis was: een ziek iemand in huis, medicijnen in huis, maar niemand die ze toe kon dienen. De arts begreep echter niet hoe hij de patiënt zou moeten kennen en waarom ik de medicijnen niet kon toedienen. Gelukkig bleek de arts geduldig te zijn en na mijn 2e uitleg, waarbij ik deze keer maar de route naar huis illustreerde in de hoop dat hij zich dit zou herinneren, ging er een lampje branden. De arts wist nu waar en om wie het om ging. Er waren echter nog wel wat vragen die ik moest beantwoorden: moest de arts nu direct komen? Moesten er naalden worden meegenomen? Waren er nog andere dingen noodzakelijk?

Gelukkig bleek ik in staat om alle vragen netjes en beleefd te beantwoorden. Nadat de arts zijn spullen gepakt had is hij met mij mee naar huis gegaan waar ik hem bij de patiënt heb afgeleverd.

Missie geslaagd!

Missie geslaagd :). Ik ben trots op mijzelf omdat het klaarblijkelijk voor mij mogelijk is om in het Spaans een arts te overtuigen mee naar huis te komen, hem de juiste spullen te laten meenemen en de patiënt te laten behandelen.

Onder het adres zet ik op iedere envelop steevast “The Netherlands / Holland”. Dit doe ik om te voorkomen dat er ergens in de hele schakel van postbeambte’s iemand zit dit niet begrijpt waar de post heen moet. Dat begint al hier in Costa Rica. Mijn eerste kaarten waren slechts voorzien van “The Netherlands” en dat was niet voldoende om ze te versturen. Het personeel van het postkantoor keek elkaar verbaasd aan. Netherlands? Van dat land hadden ze nog nooit gehoord… Pas toen ik er “Holland” onder schreef accepteerden ze de kaart.

Overigens is de officiële naam van Nederland in het Spaans El Reino de los Paises Bajos. Ik vraag me af of de post met die adressering wel aan komt :)