Viel de hele trip naar Manuel Antonio dan tegen? Nee, absoluut niet. Laat ik beginnen met de positieve kanten van de trip naar Manuel Antonio.

Hotels

De keuze in hotels is in de omgeving van het nationale park en in het dichtstbijzijnde door Quepos overweldigend. Of je op zoek bent naar een super-de-luxe 4 sterren all inclusive resort of gewoon simpel wilt overnachten waarbij een bed en een gedeelde douche voldoende zijn, alles is te vinden. Zelf hebben we overnacht in Hotel California, een goed geprijsd hotel met adequate service, een uitstekend zwembad en kamers met uitzicht over de oceaan. Ook qua eten hoef je je geen zorgen te maken. Restaurants zijn er in overvloed en ook hiervoor gaat dezelfde vlag op: van hamburgers tot spaghetti en van een broodje gezond tot haute cuisine, alles is er te vinden.

Wit strand

Het park zelf heeft natuurlijk prachtige witte/witachtige stranden en doordat de grens van de vegetatie (net als overigens vrijwel overal in Costa Rica) doorloopt tot aan het strand geeft dit fabelachtige fotomomenten. Het water is heerlijk warm (meer dan 25c) en de stranden hebben een ‘blauwe vlag’, een markering van de overheid dat het er schoon is. Ook aan fauna is er natuurlijk geen gebrek in Manuel Antonio en men kan bijna de garantie op papier krijgen dat er een aap op de foto gezet kan worden.

Heel veel Toeristen

Helaas is het, zoals ik het artikel al begon, niet allemaal rozengeur en maneschijn in Manuel Antonio. De hoeveelheid toeristen bijvoorbeeld is enorm en dat zorgt ervoor dat het gevoel dat je in de vrije natuur bent vrij snel verdwijnt. Het komt allemaal meer en meer over als een grote openlucht dierentuin. Helemaal in vergelijking met de Osa Peninsula (waar het Nationale Park Corcovado is gevestigd en waar we letterlijk geen(!) andere toeristen zijn tegengekomen een week voor ons bezoek aan Manuel Antonio). De hotels en restaurants zijn natuurlijk uitstekend maar ook die ‘verpesten’ de sfeer voor diegenen die (semi) puur natuur willen reizen.

Hoewel er voldoende dieren te zien zijn in het park zijn deze dieren verre van wild. Een groep apen die bijna op je hoofd komt zitten of je tas met eten steelt, een rendier(achtige) die samen met een jong(!) letterlijk tussen de groepen toeristen doorloopt op zoek naar wat eten of een coati die naast je een hol staat te graven, alles is mogelijk in Manuel Antonio. Uitstekend voor je foto’s, maar het hoort niet natuurlijk.

Gids

Dan zijn er ook nog gidsen die de toeristen graag het park willen laten zien. Ze vragen tussen de $40 en $60 per persoon en hiervoor krijg je een een wandeling van zo’n 2 uur voor je kiezen. Het park is echter overspoeld door deze gidsen en hoewel ze natuurlijk een leuk en informatief verhaal ophangen zou ik het geld uitsparen en af en toe bij groepen toeristen gaan staan die een gids hebben gehuurd. Dat klinkt natuurlijk niet netjes, maar met letterlijk elke 100 meter(!) een gids die stilstaat en een verhaal doet is het goed te doen zonder al te veel op te vallen.

Het uiterlijk van het park is ook niet meer wat het geweest is. Doucheruimtes, kleedkamers, toiletten, publieke telefoons en een semi-verharde weg naar het strand zijn tegenwoordig aanwezig in het park. De mooie klim naar een uitkijkpunt is gesloten en voorzien van een bord dat verder lopen voor eigen risico is. Het enige dat nog overblijft is de wandeling over de punta catedral, iets dat gelukkig niet veel toeristen doen waardoor dit het enige stukje Manuel Antonio is waar je nog wél het idee hebt in de vrije natuur te verblijven.

Conclusie

Mijn conclusie is dat ik voor de flora en fauna niet meer terug zal gaan naar Manuel Antonio. Het strand blijft echter prachtig en is zeker de moeite waard. Omdat er echter genoeg mooie stranden dichter bij mijn huis te vinden zijn zal ik ook hiervoor niet naar Manuel Antonio terugkeren. En voor de toeristen? Als Manuel Antonio bij de rondreis zit inbegrepen: geniet er lekker van. Ben je zelf in staat je reis te bepalen en wil je wat minder toeristen en meer natuur? Reis dan lekker door, er zijn genoeg andere mooie plekken in Costa Rica.

Om bij de vulkaan Arenal te komen mochten we een mooi stuk rijden. De route van San José naar La Fortuna ging eerst een stuk over de interamericana, een van de weinige ‘snelwegen’ in Costa Rica. Wij hadden geluk dat het verkeer prima door reed waardoor we geen oponthoud hebben gehad achter vrachtwagens en andere langzame verkeersdeelnemers. Soms is dat wel anders… Gelukkig is de interamericana op sommige plaatsen, voornamelijk bergopwaarts, voorzien van een inhaalstrook waardoor het eenvoudiger wordt om langzame personen in te halen.

Rijden door het nevelwoud

Pas echt mooi werd de route pas na San Carlos. San Carlos ligt vrij hoog en de wolken bevinden zich vaak op slechts een paar meter boven je hoofd. Soms ligt San Carlos zelfs al in de wolken. In San Carlos stond de route naar de Arenal al goed en duidelijk aangegeven. De route liep via het tropische nevelwoud (‘cloud forest’) van San Lorenzo via wat andere prachtige kleine plaatsjes direct naar La Fortuna, en het was een plezier om hier te rijden. De wegen zijn uitermate goed onderhouden en het landschap is prachtig groen, waar je ook kijkt. Al gauw zaten we echter in de wolken, wat een hele andere ervaring is. De wolken waren zo dicht dat het zicht minder dan 20 meter betrof en wij konden dus slechts 10 á 20 km per uur rijden. Waar wij ook keken: alles was prachtig melkwit. Al met al is deze route voor iedereen een aanrader! Wij hebben er vanuit San José slechts 2,5 uur over gedaan om bij de vulkaan Arenal te komen.

Nationaal Park vulkaan Arenal

Omdat we lekker vroeg waren vertrokken en de reistijd enorm meeviel hadden we nog een hele dag over. De rest van de dag hebben we doorgebracht in het Parque Nacional Volcan Arenal. De nationale parken in Costa Rica zijn van de overheid en men vind ze vaak van mindere kwaliteit dan de private parken. Ik ben het niet met deze mening eens. Alle parken die ik tot nu toe heb bezocht waren prachtig en deden zeker niet onder voor de commerciële varianten. Zo ook het park bij de vulkaan. Daar komt nog bij dat de prijs ook zeer gunstig is, voor ons als inwoners van Costa Rica slechts $2 (1000 colones) per persoon (als toerist betaal je $10 per persoon).

Het park heeft een prachtig uitzichtpunt op de vulkaan vanaf waar we de lava naar beneden konden zien stromen. Helaas was er wel wat bewolking zodat we de vulkaan nooit in zijn geheel hebben kunnen zien (geeft niet, hebben we vorig jaar al :p). Omdat er naast ons slechts 1(!) ander koppel aanwezig was was het doodstil in het park. Hierdoor waren de geluiden die de vulkaan produceerde nog indrukwekkender. Ook bezit het park enkele wandelpaden die je door de tropische vegetatie laten lopen. Een van deze paden eindigde bij gestold lava uit 1992 waar we een stuk op geklommen hebben. Gestold lava is eigenlijk niets anders dan zwart steen en ik had me er wat anders bij voorgesteld. Blijkbaar is het ook een goede voedingsbodem voor orchideeën, want die groeiden er in overvloed (uiteraard natuurlijk, en niet gepland).

Klik hieronder op “continue reading” om verder te lezen.

Oud en nieuw

Aan het einde van de dag moest er ook gegeten worden. Omdat we slechte ervaringen hebben met eten op de 31e van december (veel restaurants zijn dan gesloten of hebben een verplicht menu waarbij je dus niet echt een keuze hebt) vreesden we het ergste. Gelukkig heeft toerisme ook een voordeel: omdat La Fortuna zó toeristisch is was alles open. Van restaurants tot souvenirshops en van het tankstation tot de supermarkt.

Ook in Costa Rica steekt men vuurwerk af. Vanaf ons balkon konden wij genieten van het (vaak professionele) vuurwerk dat de hotels afstaken. De vulkaan zorgde voor een mooie echo waardoor het vuurwerk erg indrukwekkend klonk. Alle knallen leken luider dan normaal en we hoorden ze nog dubbel ook.

Baldi Hot Springs

De 1e dag van het nieuwe jaar hebben we doorgebracht in Baldi. Baldi is een complex met 30 verschillende natuurlijk verwarmde baden voorzien van heet en helend water. Het water schijnt rechtstreeks uit de grond aan de voet van de vulkaan gepompt te worden en, naast kokend heet, ook nog eens erg gezond te zijn. Naast de baden is Baldi ook nog eens prachtig aangelegd met verschillende tropische planten.

De toegangsprijs voor Baldi is $25 per persoon. Gelukkig wonen wij in Costa Rica en konden wij dus, wederom, profiteren van het feit dat toeristen nou eenmaal meer betalen. Wij hoefden voor een dag Baldi slechts $12 entree af te rekenen. Het is overigens verboden om eten en drinken mee naar binnen te nemen en men maakt daar handig gebruik van door voor het eten, dat overigens wel prima smaakt, schandalig hoge prijzen te vragen. Voor een eenvoudig bord arroz con pollo (rijst met kip), iets dat in een willekeurig restaurant vaak niet meer dan $5 kost, mag in Baldi $19 worden neergelegd. Toch blijft Baldi een absolute aanrader voor iedereen die in de buurt is.

De terugreis

Onze terugreis verliep zonder noemenswaardige problemen, al was het rijden in het nevelwoud een van mijn spannendste ritjes ooit. In het pikkedonker, in de wolken en dus met minder dan 20 meter zicht, proberen een weg te volgen was een uitdaging. De weg was dan wel voorzien van ‘kattenogen’, het bleef ontzettend moeilijk. Vrijwel de hele tocht reed ik van kattenoog naar kattenoog, wetende dat naast mij niets anders was dan berghelling. Gelukkig heb ik inmiddels wel ervaring met vreemde situaties, iedereen die niet van hier is kan ik afraden hier in het donker te rijden.

Toch is het de moeite waard om hier te vermelden dat de overheid de laatste jaren druk bezig is met het in de gaten houden van de kwaliteit van het oceaanwater. Dit is een uitstekende zaak want de oceaan blijkt op een aantal plekken ernstig vervuild te zijn met rioolwater! Op sommige plekken is zelfs een dermate hoge concentratie van onder andere de E. Coli bacterie in het water aanwezig dat dit een gevaar oplevert voor de gezondheid wanneer men hier zwemt. E. Coli in het water is een indicatie dat het water zelf vervuild is met POEP.

Bandera Azul

Een van de initiatieven van de overheid is het zogenaamde ‘bandera azul’ programma. Wanneer een strand aan strenge voorwaarden voldoet dan ontvangt men deze ‘blauwe vlag’. Dankzij deze blauwe vlag weet men dat dit strand ‘veilig’ is.

Toch is een blauwe vlag alleen niet voldoende blijkt. De overheid heeft op 13 augustus van dit jaar nieuwe monsters van het oceaanwater genomen en daaruit blijkt dat het nog (steeds) slecht gesteld is met een aantal stranden. Er is nu dan ook een waarschuwing uitgegaan dat als de lokale autoriteiten niet gauw maatregelen nemen de overheid zelf borden gaat plaatsen met de tekst dat het onveilig zwemmen is op de desbetreffende locatie. Een goed initiatief! Ook zijn er stranden, zoals Tamarindo, waar het inmiddels beter gaat en waar de hoeveelheid bacteriën in de oceaan meetbaar is afgenomen.

Vervuild water: waarom?

Waarom is het water zo vervuild? Een goede vraag die eenvoudig is te beantwoorden. Vele kustplaatsen hebben geen riolering en al het smerige water moet worden opgevangen in een septic tank die, uiteraard, regelmatig geleegd moet worden. Helaas zijn er privé personen, maar ook hotels, die het niet zo nauw nemen met de regels en al dan niet zelf een pijp leggen naar de oceaan of een dichtbij gelegen rivier. Hierdoor komt al het smerige water, tot en met uitwerpselen aan toe, in de natuur terecht. De overheid heeft vorig jaar nog een groot hotel gesloten nadat bleek dat dit hotel rechtstreeks al hun afvalwater in de oceaan loosde (waar de gasten ongetwijfeld heerlijk in hebben gezwommen).

Waar moet je niet zwemmen?

Het wordt sterk afgeraden te zwemmen op de stranden van Cieneguitas, Miami Jacó (maar daar wil je niet eens dood gevonden worden), Playas del Coco (noord), Playa Tambor, Portete en Quepos (op dit moment heeft Quepos zelfs de twijfelachtige eer het meest smerige strand van Costa Rica te zijn).

Schoner, maar nog steeds niet optimaal zijn de stranden van Cahuita, Playas del Coco (zuid), Playa Hermosa, Puerto Viejo en Puntarenas.

Gelukkig heeft Manuel Antonio nog geen last van de POEP die je dus in Quepos wel aantreft (men heeft zelfs de blauwe vlag). Hier kan men dus veilig zwemmen. Let alleen wel op de verraderlijke stroming hier!

Een positieve noot

Dit artikel eindig ik graag met een positieve noot, want ik schrijf nu eenmaal niet graag negatief over Costa Rica. Naast de genoemde stranden zijn er vele stranden meer in Costa Rica welke allemaal erg schoon zijn. Daarnaast doet de overheid daadwerkelijk zijn best om het oceaanwater (weer) schoon te krijgen door de lokale autoriteiten aan te sporen actie te ondernemen en door vervuilers te beboeten.

Kom dus gerust eens langs :)

Allereerst wil ik kwijt dat de markt voor mobiele telefonie zeer in beweging is. De markt voor telefonie is op dit moment nog volledig in handen van de ICE maar zal binnenkort worden opgesteld voor andere partijen. Informatie die ik dus nu, 5 september 2008, schrijf kan binnen enkele maanden al niet meer correct zijn. Gelukkig is de markt positief in beweging en zullen alle negatieve punten uit dit artikel uiteindelijk naar positieve punten omslaan.

De telefoon

Allereerst is het type toestel dat u meeneemt naar Costa Rica van belang. In Costa Rica zijn 2 netwerken actief: GSM en TDMA. Het laatste is verouderd en wordt langzaam uitgefaseerd maar geeft wel de beste dekking. Het GSM netwerk is voor u als toerist of bezoeker het enige interessante netwerk omdat hier uw Nederlandse toestel op zou kunnen werken. De dekking van het GSM netwerk wordt verderop in dit artikel besproken.

Men gebruikt hier de GSM1800 frequentie. Deze frequentie wordt door sommige providers in Nederland ook gebruikt en de kans is groot dat uw toestel hier werkt. Voor de zekerheid kunt u echter in uw handleiding of op de website van de fabrikant controleren of uw toestel een zogenaamd dual- of tripleband toestel is. Deze zullen zeker in Costa Rica werken. Met een tripleband bent u ook nog eens verzekerd van een werkend toestel tijdens uw tussenlanding in de VS,

Het abonnement

Met een toestel alleen bent u er nog niet. U heeft ook een abonnement nodig bij een partij die met de ICE een zogenaamde roaming overeenkomst heeft afgesloten. U kunt dit uiteraard opvragen bij uw provider of verder lezen naar mijn eigen ervaring.

Mijn ervaring is dat abonnementen van KPN en Orange het in heel Costa Rica zonder problemen doen. Mijn eigen Vodafone abonnement heeft nooit gewerkt in Costa Rica. Of Orange, dat is overgenomen door T-Mobile, nog steeds werkt is mij niet bekend. Als u in Nederland een GPRS of UMTS verbinding heeft dan werkt deze niet in Costa Rica. Het netwerk ondersteund weliswaar beide protocollen maar voor gebruik dient uw toestel bij de ICE geactiveerd te zijn.

Op het internet zijn er verschillende websites en fora gewijd aan dit onderwerp. Helaas is de informatie hier niet echt duidelijk en men spreekt elkaar soms zelfs tegen. U kunt natuurlijk altijd gewoon uw toestel meenemen en zien of het werkt in Costa Rica.

Pre-paid kaarten

In veel landen is het mogelijk om pre-paid (SIM) kaarten te kopen die men vervolgens in het eigen toestel gebruikt. In Costa Rica is het systeem van pre-paid echter niet in gebruik en men kan dergelijke kaarten dan ook hier niet kopen

Dekking van het GSM netwerk

Costa Rica bestaat voor het grootste gedeelte uit nationale parken. Uiteraard zal in het midden van deze parken uw mobiele telefoon niet werken. De dekking van het GSM netwerk is vaak alleen beperkt tot de ‘bewoonde wereld’. In grote(re) steden als San José, Liberia, Cartago of Limon is het bereik vaak prima net als in de belangrijkste toeristische trekpleisters (al zijn er plekken waarbij het signaal, zeker binnen, niet goed werkt). Buiten de steden en dorpen is het bereik vaak minder en in sommige gevallen is het zelfs geheel afwezig.

Telefoon huren

Mocht er toch persé een telefoon noodzakelijk zijn, en het eigen toestel werkt niet, dan kan men een telefoon huren. De kosten hiervoor variëren per aanbieder maar liggen gemiddeld op zo’n 10 Amerikaanse Dollar per dag. Hiervoor kan men ongelimiteerd binnen Costa Rica bellen. Een telefoon huren in combinatie met een auto is vaak wat voordeliger en dit kan direct bij het verhuurbedrijf worden geregeld.

Publieke telefoons

Omdat een groot gedeelte van de inwoners van Costa Rica het nog zonder mobiele telefoon moet stellen (geen bereik, geen financiële middelen, et cetera) is het land voorzien van vele publieke telefoons. Deze telefoons kunt u aantreffen tot in de verste uithoeken van het land. Er zijn zowel munttelefoons als telefoons die met telefoonkaarten werken (die vaak weer in de buurt van de telefoons worden verkocht). Voor internationale gesprekken zijn er telefoonkaarten te koop die een verbinding via een derde partij opzetten. Ook deze kaarten kunt u op de meeste uiteenlopende plekken kopen. Vaak heeft een winkel waar ze dergelijke kaarten verkopen een geel vierkant bord buiten hangen met de tekst ‘llamadas internacionales’.

Op- of aanmerkingen

Mocht u na het lezen van dit artikel vragen of opmerkingen hebben dan hoor ik die graag! U kunt ze als ‘comment’ achterlaten of gebruik maken van het contactformulier.

Om iedereen in Nederland dan maar meteen gerust te stellen: malaria (een infectieziekte die veroorzaakt wordt door eencellige parasieten, zie voor meer uitleg de pagina op Wikipedia) komt in Costa Rica vrijwel niet voor. Er zijn in de afgelopen maanden enkele gevallen geconstateerd in gebieden waar vrijwel niemand woont, denk hierbij bijvoorbeeld aan boeren die land bewerken ergens diep in het regenwoud. Deze gevallen hebben iedere keer het nieuws gehaald en dat is alleen maar een bevestiging dat het met de malaria in Costa Rica heel erg meevalt.

Het Malaria Atlas Project

Zelfs als men kijkt op deze kaart van het Malaria Atlas Project dan zul je zien dat Costa Rica vrijwel helemaal malaria vrij is (ze hebben overigens ook een mooie KMZ file voor gebruik in Google Earth). Wat ik zelf opvallend vind is dat buurland Nicaragua (in het noorden) vrijwel helemaal bedolven is onder de malaria. Nu heb ik verhalen gehoord dat het daar in de bewoonde wereld ook wel meevalt, het feit blijft dat het gebied als risicovol wordt aangeduid op meerdere websites. Het lijkt alsof de mug die malaria kan overbrengen bij de grens stopt. Of zou het komen doordat Costa Rica een stuk rijker is dan Nicaragua en dus beter in staat is om een dergelijke parasiet te voorkomen, bijvoorbeeld door voorlichting maar ook door een snellere behandeling in het ziekenhuis en een actief beleid om muggen te verdelgen?

Dengue in Costa Rica

Meer aanwezig en misschien zelfs wel gevaarlijker dan malaria is dengue, oftewel knokkelkoorts (zie deze pagina op Wikipedia). Deze ziekte wordt verspreidt door muggen die graag overdag actief zijn en zich ook thuisvoelen in verstedelijkte gebieden. Mede door deze eigenschappen heeft dengue een grotere kans om zich te verspreiden. In Costa Rica is dengue voornamelijk aanwezig in het noorden en in het zuiden van het land en men ziet af en toe een dengue infectie in of rond de havenstad Limón. In het grootste gedeelte van het land heeft men (nog?) geen last van dengue.

De overheid promoot actief het bestrijden van dengue (en dus het bestrijden van muggen) om te voorkomen dat de ziekte zich teveel uitbreidt. Zo zul je bij een bezoek aan een ziekenhuis vrijwel altijd worden geconfronteerd met een affiche waarop de symptomen van dengue staan beschreven en het belang van het vernietigen van muggen. Ook op de telefoonrekening staat iedere maand een mooie tekst die je erop wijst dat het niet verstandig is om bijvoorbeeld water in oude rubberbanden te laten staan (want stilstaand water is tenslotte een perfecte bron voor muggen).

Gevaren voor de gezondheid

Om terug te komen op de gevaren voor je gezondheid in Costa Rica: ik vind het allemaal heel erg acceptabel. Waar je ook ter wereld kijkt er is altijd een reden te vinden om een plek gevaarlijk te noemen. Ik woon inmiddels bij elkaar meer dan een jaar zonder problemen in Costa Rica, ben nog geen enkele keer ziek geweest (ondanks mijn record van 26 nieuwe muggenbulten op 1 dag) en voel me ronduit kiplekker. Als je als reiziger wat algemeen bekende zaken onthoud, zoals jezelf altijd (ook overdag!) insmeren met anti muggen middel voorzien van DEET dan zul je zonder problemen weer thuis aankomen.

Oh, een kleine disclaimer voor een ieder die dit leest: bovenstaand verhaal is gebaseerd op mijn eigen ervaring. Zorg ervoor dat je voordat je op vakantie gaat naar Costa Rica op de hoogte bent van de huidige stand van zaken qua gezondheid en zorg er tevens voor dat je alle verplichte of aangeraden inentingen hebt. Kijk voor meer informatie op de website van het LCR of neem contact op met de GGD. Ik ben niet verantwoordelijk als je toch ziek wordt in Costa Rica.

Het nationale park (parque nacional) Carara heb ik een aantal weken geleden met mijn familie en vrienden die hier voor de trouwerij aanwezig waren bezocht. Dit artikel is het verslag van dat bezoek. Onderaan staat een kleine selectie van foto’s die op die dag gemaakt zijn. De volle hoeveelheid foto’s zal op de fotosite geplaatst worden in het thema-album genaamd ‘Carara’.

De route naar Carara

Het is ‘s ochtends vroeg en de temperatuur in La Garita is aangenaam. Een uur geleden had ik nog geen idee waar ik met mijn familie en vrienden heen zou gaan deze dag maar gelukkig bood de reisgids uitkomst. Na wat geblader door de omgeving, waar ik het meeste al gezien heb, viel mijn oog op het nationale park Carara. Slechts één paragraaf in de reisgids was gewijd aan dit nationale park, maar ach, proberen kan geen kwaad toch? En dus ben ik nu in La Garita om daar de familie op te halen. Na enkele minuten staan ze allemaal klaar in tropen outfit en vertrekken we naar de kust.

De route voert ons langs mooie plaatsen waar ik ooit nog eens wil wonen. Rustige dorpjes waar de drukte en hectiek van de stad volledig aan voorbij gaat. In eerste instantie stijgen we aardig in hoogte maar al vrij snel daarna beginnen we aan de afdeling richting de kust, toch zo’n 1300 meter lager. Iedere meter die we zakken voel ik hoe het warmer wordt, een van de voordelen van het Costa Ricaanse klimaat. Onderweg zie ik jammer genoeg grote reclameborden voor resorts en andere toeristische trekpleisters. De meeste advertenties zijn voor accommodaties in Jacó, een plaats die ik iedereen wil afraden. De commercie is daar te ver doorgeschoten en als Costa Ricaan (of zelfs als Europeaan) wil je toch niet je vakantie doorbrengen in een plaats waar door gringo’s uit alle macht wordt geprobeerd Noord-Amerika na te maken?

Rio Tarcoles: de krokodillenbrug

Goed, terwijl ik inmiddels zwetend in de auto zit rijden we over de beroemde brug van de Río Tarcoles. De brug is beroemd omdat je vanaf deze brug een prachtig uitzicht hebt over de krokodillen (type: Amerikaanse Krokodil, in het Nederlands vaak spitssnuitkrokodil genoemd) die hier vaak van de zon liggen te genieten. Zonder te overleggen zet ik de auto aan de kant en vraag ik iedereen om uit te stappen waarbij ik de tip geef te genieten van de krokodillen. Gelukkig voor ons zijn ze in ruime mate aanwezig en nog actief ook. De camera klikt driftig en het resultaat is een aantal prachtige foto’s. Of de aanwezigheid van de krokodillen onder de brug nog natuurlijk te noemen is begin ik na een aantal minuten in twijfel te trekken. Een gringo gezin heeft ergens wat halve kippen gescoord en deze aan een touw gebonden. Langzaam laten ze de kippen zakken en hopen ze op een reactie van de krokodillen. De afkeurende reacties van de overige bezoekers (waaronder een aantal locals) kaatsen ze terug met de opmerking “als wij ze geen eten geven dan sleuren ze ergens anders een visser of klein meisje onder water”. Hallo suffe gringos vrienden uit Noord-Amerika! Ooit gehoord van de natuur? Een krokodil valt echt niet zomaar een mens aan, er is immers genoeg ander voedsel voorhanden in de vorm van vogels of een incidentele koe.

Na wat minuten zijn we uitgekeken op de krokodillen en vervolgen we onze rit richting Carara. Gelukkig blijkt Carara niet ver te zijn en na enkele kilometers draai ik de parkeerplaats van het ranger station op. Het ziet er leeg uit en een kaartjesverkoper is er ook niet. ¡Qué Pasó!? Wat is er aan de hand? Gelukkig wordt het al snel duidelijk als een gids op ons afstapt met de mededeling dat iedereen aan het lunchen is. Geen probleem natuurlijk want wij hebben inmiddels ook honger. In mijn beste Spaans vraag ik de route naar de dichtstbijzijnde supermarkt (stel je hier niet teveel van voor!). Het antwoord begrijp ik ook nog eens helemaal en dus vertrekken we om wat te eten te gaan halen. Na een half uur zijn we terug bij het park en beginnen we op een van de picknicktafels aan onze lunch, gadegeslagen door de gidsen.

Het begin van ons avontuur

Tijdens de lunch raak ik aan de praat met een van de gidsen. Omdat zowel Laura als ik hier vandaan komen zijn ze bereid om onze kleine groep mee te nemen het park in voor een schappelijke prijs. We moeten echter nog wel de toegang tot het park betalen á $10 voor ‘buitenlanders’ en $2 voor Laura en mij maar dat is natuurlijk geen probleem. We ruimen de lunch op, spuiten ons in met DEET en trekken de gehuurde laarzen aan (die we later écht nodig blijken te hebben).

Samen met de gidsen trekken we het park in. We zijn de enige bezoekers en de gidsen nemen ruim te tijd om voor ons naar vogels en andere beesten te sporen. Na enkele meters is het meteen raak: een Ara Macao geniet in een boom van zijn of haar lunch. Dankzij de verrekijker van de gids hebben we een prachtig zicht en de zoomlens zorgt wederom voor de nodige foto’s. Het houdt echter niet op. De gidsen verlaten de gebaande paden en sommeren ons hen te volgen en vooral niet zelf op onderzoek uit te gaan. Naast het feit dat je gemakkelijk verdwaalt, alles is immers groen, zit het regen- / nevelwoud immers vol met (giftige) beesten die je liever niet van te dicht ontmoet. De gidsen weten wat ze zoeken en al snel vinden we de volgende beesten: groene (giftige!) kikkers. De kikkers zijn ongelofelijk klein maar wel ongelofelijk giftig. Mooi om te zien!

De wandeling voert af en toe over normaal gesproken onbegaanbare wegen. Wat een geluk dat we de laarzen hebben kunnen huren want met je gympies ben je helemaal niets hier. We waden door het water, we laten onze laarzen vastzuigen in de modder en we lopen over onbekende groene massa. Dat alles in oerwoud outfit: lange broekspijpen! Het zweet komt letterlijk uit al je poriën bij 30+ graden en een hoge luchtvochtigheid maar het is wel noodzakelijk om lange kleding te dragen. Zonder lange pijpen heb je een grote kans om gebeten of gestoken te worden door slangen of zelfs stekelige planten. Om maar niet van de muggen te spreken.

Een kerkhof van vóór Columbus

Na 3,5 uur door het oerwoud banjeren, al 1,5 uur langer dan vooraf afgesproken, vertrekken we langzaam richting het begin. In de 3,5 uur hebben we een hoop prachtige beesten gezien (waaronder toekans!) en we zijn allemaal moe maar zeer voldaan. De gids kiest een route terug die wederom alleen te volgen is als je echt weet waar je bent (zie de foto). Als ik over een hoopje stenen stap wijst de gids me erop dat dit een oud kerkhof is uit de tijd van vóór Columbus, mogelijk zelfs meer dan 2000 jaar oud. De natuur wint echter altijd en dat is duidelijk te zien aan dit kerkhof. Meer dan wat stapels onsamenhangende stenen is het niet meer.

Dan ineens kijk ik verschrikt op. Een gekrijs vanjewelste komt op ons af. Gelukkig komt het geluid niet van de grond maar uit de lucht. Een blik omhoog maakt al gauw duidelijk waar het geluid vandaan komt: een groep ara’s vliegt luidruchtig over. Een prachtig gezicht dat ik niet snel ga vergeten!

Laarzen uittrekken, een avontuur op zich

Eenmaal aangekomen bij de auto beginnen we aan het volgende avontuur: het uittrekken van de laarzen. Wie regelmatig laarzen draagt zal weten dat die krengen niet gemakkelijk uitgaan. Er is flink wat kracht voor nodig om je voet los te krijgen. Tel daarbij de temperatuur en het feit dat we lichtelijk uitgeput zijn op en je kunt je voorstellen dat dit een aardige inspanning is.

We brengen de gidsen terug naar het rangerstation en vertrekken zelf richting La Garita. Onderweg begint het te regenen en het uitzicht is niets meer dan een grijze muur. Het lijkt niemand te deren. Als we aankomen in La Garita besluiten we de avond met een heerlijk diner. Een geslaagde dag!

Conclusie

Het nationale park Carara is absoluut een aanrader als je in de buurt bent. Vanuit de gehele centrale vallei is het park goed bereikbaar. Voor de beste ervaring huur je bij het ranger station een gids. Wij vonden het het geld dubbel en dwars waard. Zorg ervoor dat je voldoende drinkwater bij je hebt en dat je voorzien bent van insectenwerende middelen.

Foto’s

Een van de plekken die een bezoek absoluut waard is is het nationale museum. Gevestigd in het voormalige hoofdkwartier van het leger geeft dit museum je een blik op de geschiedenis van Costa Rica. Je treft hier onder andere voorwerpen aan uit tijd van vóór Columbus maar ook een grote selectie aan voorwerpen van het ‘moderne’ Costa Rica, bijvoorbeeld de medaille die hoort bij de Nobel prijs voor vrede die in 1987 aan de toenmalige (en huidige) president is toegekend wegens zijn bemiddeling in het conflict in Nicaragua.

Eveneens onderdeel van het museum is een vlindertuin. Deze tuin stelt in verhouding tot de vlindertuinen die je op andere plekken in Costa Rica kunt vinden niet heel veel voor maar is uniek vanwege de ligging: midden in de stad. Als de vlindertuin je primaire reden is om naar het museum te komen dan kun je beter een andere tuin uitkiezen. Als het museum je interesse heeft dan is de vlindertuin een leuke aanvulling.

Het museum is niet al te groot maar biedt voldoende om hier een paar uur door te brengen. De toegangsprijs is voor toeristen slechts 4 dollar en voor niet toeristen 500 colones, zo’n 75 eurocent. Parkeren kan in een van de vele ‘parqueo publico’s of aan de straat (let wel even op dat hier een ‘bewaker’ staat, anders is de kans aanwezig dat je je auto niet meer terug ziet).

Het meest opvallende aan het bezoek van Laura en mij aan dit museum waren onze Noord-Amerikaanse vrienden. Een bont gezelschap kwam zo’n 2 uur na ons aan in dit museum en heeft het gepresteerd om meteen de rust te verstoren door luid pratend door het museum te banjeren waarbij ook de regels werden genegeerd door te eten en foto’s mét flits te maken. Gelukkig schijnen Noord-Amerikanen naast de doe-Europa-in-11-dagen tour ook een doe-een-museum-in-1-uur tour te hebben. Ze waren zo weer vertrokken…

Laura en ik hebben een leuke dag achter de rug. Voor de toerist die wat extra uren te besteden heeft is dit museum, samen met het goudmuseum, een absolute aanrader!

Meer informatie over het museum kun je vinden op de website. De website is echter voor het grootste gedeelte in het Spaans en niet op alle punten actueel.

Na een uur lang de vulkaan / berg op gereden te zijn komen we uit bij de poort van het Parque Nacional Volcan Irazu. Na de toegangsprijs betaald te hebben mogen we doorrijden voor de laatste kilometer omhoog. Aan het einde van de weg kunnen we parkeren of naar rechts afslaan richting de hoofdparkeerplaats. De meesten zullen op de hoofdparkeerplaats parkeren en genieten van het uitzicht op de vulkaan, de soevenirwinkel, etcetera. Vanaf de hoofdparkeerplaats is dat allemaal prima te doen.

We kunnen echter ook compleet rechtdoor rijden. Deze weg staat niet aangegeven en het is ook bijna onmogelijk om hier te rijden. Omdat wij deze route al eens gelopen hebben besloten we ditmaal de auto te nemen. Met de vierwielaandrijving en een slakkengangetje komen we uiteindelijk aan bij het einde van de weg. Gedurende de rit hebben we niet één keer een ander persoon gezien. Het lijkt compleet uitgestorven op de vulkaan.

Aan het einde van de weg staan we bij het voormalige bezoekerscentrum, althans: daar lijkt het voor mij het meeste op. Een ijzige wind blaast om ons heen en de wolken lijken allemaal haast te hebben, op weg naar nergens heen. We voelen ons nietig en alleen en een luguber gevoel knaagt langzaam aan de maag. We zijn hier alleen… Op de top van een vulkaan…

Het bezoekerscentrum is compleet verlaten. Er is geen enkel teken van menselijk leven. Het gebouw ruikt muf van binnen en is in geen jaren meer onderhouden. Buiten liggen de resten van het prikkeldraad dat waarschijnlijk ooit aanwezig is geweest. Er groeien naast enkele paardenbloemen en spookachtige bomen helemaal geen planten op de rotsachtige ondergrond.

Vanuit het verlaten bezoekerscentrum is het slechts enkele meters naar de rand van de krater. De krater zelf is vanwege de wolken niet te zien. Eens stond hier een goed sluitend hek dat de bezoekers behoedde voor een val in de krater. Van dit hek is echter weinig meer over en een val in de krater is dan ook een risico, zeker als je te dicht bij de rand loopt. Naast het hek treffen we een soort logo aan van een Amerikaanse overheidsdienst. Wat hebben die hier te zoeken?

Na enkele minuten hebben we er genoeg van. Dit gebied is weinig uitnodigend en het lugubere gevoel blijft. We besluiten dan ook weer naar beneden af te reizen. Naar de hoofdparkeerplaats. Naar de toeristen. Naar de veiligheid.

Bij bovenstaand verhaal hoort deze mooie fotoserie over de vulkaan Irazu(klik op de link!).

Voor de ‘normale’ toerist: de Irazu is een prachtige vulkaan om te bezoeken. De wegen er naar toe zijn prima en ook het ‘park’ is prima onderhouden. Er is natuurlijk altijd de kans dat er wolken aanwezig zijn. Voor ons was dat geen probleem, wij hebben de Irazu al eens bij een strakblauwe lucht gezien, en voor u waarschijnlijk ook niet. Er komt altijd wel een gaatje in de wolken waardoor u een prachtig uitzicht heeft op de krater en zijn gifgroene meer. Geduld is een schone zaak. Reist u niet georganiseerd? U kunt ook altijd bellen met het park voordat u vertrekt. Zij kunnen u informeren over het weer op de vulkaan.

De route naar Samara en terug.

Vanuit San José naar Samara is het,ondanks het ontbreken van verkeersborden die de juiste richting aangeven, niet heel lastig om de goede route te vinden. Helaas duurtde circa 200 a 250 kilometer (de exacte afstand heb ik niet bijgehouden) rit wel een aardige poos en op sommige momenten waan je jezelf als een echte Indiana Jones.

Allereerst moet je vanuit de centrale vallei naar de kust zien te komen. De rit richting Puntarenas gaat dan ook door de bergen, via San Ramon. Met een beetje pech heb je net een zwaar beladen vrachtwagen voor je die tergend langzaam de berg beklimt. Inhalen kun je hier wel vergeten want er is slechts 1 rijbaan beschikbaar en de weg is bijna altijd zo druk dat het gewoon niet mogelijk is. Een enkele keer tref je een vriendelijke chauffeur die je een seintje geeft als je hem kan passeren maar over het algemeen is de rit door de bergen er eentje van de lange adem: gewoon achter de vrachtwagen je tijd uitzitten en je vooral niet teveel opwinden, daar krijg je het toch alleen maar warm van.

Na Puntarenas heb je de bergen gehad en kom je in een relatief vlak landschap terecht, een beetje te vergelijken met Limburg, en dat is te merken: de rit gaat ook ineens een stuk sneller. Bij het restaurant ‘Tres Hermanas’, overigens absoluut een aanrader: ze zijn niet goedkoop maar de hamburger is om te smullen, ga je linksaf richting Puente de la Amistad (niet aangegeven, dus ga gewoon bij dat restaurant linksaf) en je volgt deze uitstekende weg tot je na een kilometer of 60 bij een T splitsing uitkomt. Hier is het rechtsaf richting Nicoya en vervolgens de eerste weg naar links richting Mansion en dan Samara aanhouden (en af en toe de weg vragen natuurlijk, het blijft Costa Rica). Althans, dit was onze route op de heenreis en tenzij je uitermate avontuurlijk bent ingesteld kan ik de route niet aanraden. De minder avontuurlijke reizigers kunnen beter via Nicoya rijden en de borden Samara aanhouden. Waarom de weg niet voor iedereen geschikt is? Het is een 60 kilometer lange onverharde weg naar Samara. Deze weg gaat dwars langs afgronden en andere gevaarlijke punten. Zelfs de 4×4 wagen waar ik in reed had in het droge seizoen moeite met deze weg en in het regenseizoen lijkt de weg mij compleet onbegaanbaar. Het goede nieuws is wel dat er druk gewerkt wordt om de weg van asfalt te voorzien. Wellicht dat er volgend jaar dus sneller naar Samara kan worden gereden.

Tot slot hebben we aan het einde van de route een aantal rivieren over moeten steken om bij ons hotel te komen. Nu steek je in Europa een rivier over door een brug over te rijden, in Costa Rica moet je nog wel eens dóór de rivier rijden (ondanks dat een huurcontract dit vaak expliciet verbiedt). Door de rivier is ook echt dóór de rivier en niet over een brug die onder water staat. De eerste keer door een onbekende rivier is altijd spannend maar met een 4×4 auto in de eerste versnelling is het eigenlijk een koekje. Gewoon eerst de rivier verkennen door de diepte in te schatten (eventueel wachten tot iemand anders er eerst doorheen gaat) en dan rustig aan doorrijden. Voor de duidelijkheid staat hieronder een foto van de rivier.

De stranden van Playa Buena Vista, Samara en Playa Carrillo

Het strand dat het dichtste bij ons hotel lag was Playa Buena Vista. Ik ga hier niet eens zo heel veel woorden voor gebruiken, gewoon overslaan dit strand. Ondanks de lovende woorden op de website van het hotel is dit strand maar rommelig, vol met stenen en keien, zwerfafval en donker zand. Daarnaast ligt er direct achter het strand een mangrove met daarin krokodillen. Dat is leuk als je ze op wilt zoeken maar minder als je gewoon lekker van het strand wilt genieten.

Samara is al een stukje beter. Het strand is an sich niets mis mee en je zou hier prima van je rust en de zon kunnen genieten. Helaas wordt de rust vaak verstuurd door de altijd dominant aanwezige Noord-Amerikaanse medemens. Nu ga ik in een later artikel wel in op Noord-Amerikanen in Costa Rica, voor nu wil ik het er bij laten dat het je strandplezier niet ten goede komt.

Dan tot slot mijn tip voor iedereen die wil genieten van ongestoord strandplezier aan een prachtig strand: Playa Carrillo! Een vrijwel onbekend strand op ongeveer 8 kilometer ten zuid-oosten van Samara. Het zand is wit, er zijn volop palmbomen aanwezig voor de broodnodige schaduw, het water is blauw en schoon en het uitzicht is fantastisch. Daar komt dan nog bij dat op dit strand (vrijwel) geen toeristen komen. Je ziet alleen enkele locals genieten van het zonnetje. Dit strand maakt het absoluut de moeite waard om deze richting op te komen. Zit je toevallig in een hotel in Samara? Huur een scooter of fiets en vertrek richting Carrillo. Je zult er voor beloond worden. Vergeet niet je hangmat mee te nemen, want die kun je makkelijk kwijt tussen de aanwezig palmen. Een kleine impressie kun je onderaan bij de foto’s vinden.

Het hotel: Flying Crocodile

Het is moeilijk om een goed oordeel te vellen over dit hotel. Het hotel heeft hele sterke punten maar ook absoluut hele zwakke. Laat ik vooropstellen dat ik een geweldige tijd heb gehad hier maar dat neemt natuurlijk niet weg dat de tijd nog beter geweest had kunnen zijn. Ik betwijfel zelf of ik naar dit hotel ooit nog naar terug zal keren.

Om niet meteen al te negatief te doen zal ik eerste de positieve punten van Hotel Flying Crocodile (zie ook hun eigen website) doornemen. Het hotel is kleinschalig (met slechts 10 kamers) maar op een groot terrein aangelegd. Dit komt de rust absoluut ten goede. Er zijn volop faciliteiten aanwezig als poolbiljart, pingpong tafel, zwembad, ligbedden, etcetera. De kamer was ruim en modern ingericht en duidelijk ook gemaakt voor de Europese toerist (er waren Europese stopcontacten aanwezig). Het eten, met name het diner, in het hotel was heerlijk.

Dan de negatieve punten. Allereerst het grootste negatieve punt: SERVICE! Het personeel, allemaal familie, lijkt dit woord te hebben geschrapt uit het vocabulaire. Zo kan je rustig minuten wachten in de receptie zonder dat er een woord tegen je wordt gezegd. Ze hebben je wel gezien maar ze geven er simpelweg niets om. Tijdens het serveren van het diner is het hetzelfde, weinig vriendelijke woorden of goedbedoelde aandacht. Op de telefonische vraag of ze ons de route naar het hotel konden vertellen vanuit Samara (slechts 10 kilometer afstand) werd ontkennend geantwoord. In ieder geval namen ze wel de telefoon op, 2 eerdere pogingen eindigden in de voicemail box die blijkbaar nimmer wordt afgeluisterd: we zijn nooit teruggebeld ondanks herhaalde verzoeken.

De prijs is ook een aandachtspuntje. Op de website wordt een mooie aantrekkelijke prijs geroepen voor een appartement (eigenlijk een grote hotelkamer). Prima natuurlijk, maar je moet niet als de gast voor je staat ineens ontkennend roepen dat deze prijs slechts voor 2 personen is. Wie gaat met 2 personen een heel appartement huren? De prijs was uiteindelijk 2 keer zo duur als wij dachten. Na wat gediscussieer kregen we 15 dollar per nacht van de prijs af maar het blijft idioot.

Het diner in het restaurant van het hotel is prima, maar de keuze is beperkt: slechts 2 gerechten per avond en die dien je van te voren te reserveren.

Tot slot de route. Natuurlijk is het niet de schuld van het hotel dat de wegen in Costa Rica soms bar slecht zijn. Wat ik ze wel wil aanrekenen is het gebrek aan (zelf gemaakte) richting aanwijzers. Hierdoor blijf je twijfelen of je op de goede weg zit. Ook wordt nergens aangegeven dat je op 2 plaatsen een rivier over kan steken: een hele diepe plaats en een wat ondiepere plaats. De diepe plaats is erg avontuurlijk maar niet aan te bevelen (ook al zijn wij er veilig door gekomen).

En dan echt tot slot…

De dagen op het strand waren heerlijk! Zowel mijn mede-gasten als ik hebben genoten van 4 dagen zon en strand. Daarnaast blijft de omgeving, naast het strand, natuurlijk indrukwekkend (zelfs als je in Costa Rica woont). De aanwezigheid van allerlei soorten exotische dieren is tenslotte het toefje slagroom op het heerlijke ijsje dat 4 dagen strand heet :).

Tamar

(ps de Google Earth KMZ is ook voorzien van een update waarin bovenstaande is verwerkt)

Op slechts een uur rijden van San Jose ligt deze Orosi vallei, het oude koloniale centrum van Costa Rica. Onderweg passeer je eerst een van de grootste steden na San Jose: Cartago. Deze stad is de moeite waard om eens doorheen te dwalen, waarbij een bezoek aan de wonderschone basiliek absoluut niet mag ontbreken. Vanuit Cartago rij je via (voor Costa Ricaanse begrippen) prima wegen zo richting Orosi, het dorp waar de vallei naar vernoemd is.

Al rijdende richting de vallei kom je schitterende uitkijkpunten tegen waar je welkom wordt geheten door de altijd aanwezige kolibri’s. Zorg er wel voor dat het mooi weer is om te voorkomen dat je helemaal niets van de vallei kunt zien. De foto hieronder, van een uitermate gelukkige Laura en Tamar, is gemaakt op een van deze uitkijkpunten.

Langzaam daal je af naar het eerste dorpje in de vallei: Orosi. Onderweg passeer je de vele koffieplantages die volop aanwezig zijn. Orosi is een klein dorp en heeft nog echt een koloniaal karakter. De oudste kerk van Costa Rica tref je in dit dorp aan. Herrieschoppende papagaaien vliegen rond de toren van deze mooie koloniale kerk. Voor een paar colones mag je een kijkje nemen in het museum wat absoluut de moeite waard is. Het is weliswaar klein maar heeft een bepaalde uitstraling.

Vanuit Orosi kun je een prachtige tocht maken om het Lago de Cachi. Via Cachi rij je vervolgens langzaam naar Ujarras. Onderweg passeer je een dam die gebruikt wordt om energie op te wekken. Een indrukwekkend schouwspel waar zeker enige minuten met bewondering naar gekeken kan worden.

Ujarras is de plaats waar de ruines liggen van een 17e eeuwse kerk. Dit is DE eerste kerk van Costa Rica en gesticht door de allereerste Spanjaarden die Costa Rica bevolkten. Ondanks het feit dat het terrein, en dan vooral de bewegwijzering, erg te lijden heeft van achterstallig onderhoud is ook deze plaats een bezoek meer dan waard.

Vanuit Ujarras kun je weer richting Cartago en vervolgens San Jose vertrekken. Langzaam klim je uit het dal waarbij je de wegen waar je uren of soms minuten geleden reed onder je kleiner ziet worden. De hellingen op dit stuk zijn pittig maar absoluut te doen. Probeer wel de vrachtwagens te ontwijken. Mocht je er een voor je krijgen zoek dan een mooie plaats op en wacht hier een aantal minuten. Niets is vervelender dan in een wonderschoon gebied vast te zitten achter een ronkende vrachtwagen.

De hele tour zoals hierboven beschreven is te doen in een uur of 4 a 5. Er blijft dus genoeg tijd over om op het gemak naar San Rafael de Desamparados te rijden om te genieten van een diner bij kaarslicht, met San Jose aan je voeten…

(de foto zal later ingevoegd worden)