Wonen en Werken in Costa Rica - vakantieganger.com

Autorijden in Costa Rica is een avontuur op zich. Kort samengevat (en soms ietwat gechargeerd): men is roekeloos, er is geen bewegwijzering, geen respect voor de regels en de wegen zitten vol kuilen en gaten. Genoeg stof dus om een meerdere artikelen over te schrijven. Toch gaat het deze keer niet over het auto rijden maar over de voertuigen zelf. Daar zit ook zoveel variatie in dat ik er pagina’s over vol kan schrijven. Omdat het alweer een week geleden is dat ik mijn laatste artikel geschreven heb bij krijgen jullie bij deze ook maar meteen een flink artikel.

In Costa Rica lijken er geen wetten te bestaan die bepalen hoe je auto eruit moet zien of hoeveel geluid, rook of andere overlastgevende onderdelen je auto mag bevatten. Zo is het heel gewoon om hier auto’s te zien rijden waarbij duidelijk zichtbaar is wanneer het gaspedaal wordt ingedrukt: dikke zwarte rookpluimen komen uit de uitlaat. Vrachtwagens en bussen spannen hiermee echter de kroon, dat lijken soms wel kolenfabrieken. Overigens schrijf ik hier wel over de uitlaat maar in sommige gevallen hebben de voertuigen gewoon geen uitlaat.. Of een hele mooie bling-bling variant.

Bling Bling genoeg

Over bling-bling gesproken: alles wat je hebt gezien in films als The Fast and the Furious kun je in Costa Rica echt zien rondrijden. Verlaagde auto’s voorzien van agressieve geschilderde vlammen, blauwe TL balken onder de auto’s, knipperende verlichting, spoilers en zelfs bussen met ‘NOS’ tref je in sommige auto’s aan. Uiteraard zijn deze voertuigen de trots van de plaatselijke jeugd, die het dan ook niet nalaat om ’s avonds zo stoer mogelijk te doen. Vol gas in een park of gewoon lekker relaxed met een biertje en kneiterharde reggeaton naast je auto hangen. Misschien is het eens een idee om een filmpje te plaatsen.

In tegenstelling tot de gepimpte auto’s zijn er ook genoeg mensen die genoegen nemen met wat voor een auto dan ook. Zo hoef je niet vreemd op te kijken als je een auto ziet rijden die in Nederland zelfs door de sloop nog zou zijn afgewezen. Ontbrekende voorbumper, spiegels of zelfs complete deuren die zijn verdwenen, niets is te gek. Officieel mag men hier niet meer rondrijden, maar toch gebeurt het.

Normale auto’s

Natuurlijk bestaat het merendeel van de voertuigen in Costa Rica uit wat wij ‘normale’ auto’s zouden noemen. Hét grote verschil met Nederland is echter dat auto’s hier voornamelijk groot zijn en voorzien zijn van vierwielaandrijving. Zo is een Hummer in Nederland een vrij uniek voertuig, in Costa Rica rijden er aardig wat rond. Zelfs vrienden hebben tegenwoordig zo’n ding in de garage staan. Europese auto’s als Audio, BMW en Mercedes zie je ook voldoende al is het bij het wat rijkere gedeelte van de bevolking.

Aziatische auto’s

Maar wat vinden jullie van de schattige Chery QQ3 of de uber-coole door Pininfarina gestylde Hafei Lobo? Die zijn hier ook gewoon te koop. Net als de Greatwall Deer, Minyi of Wingle. Aan het straatbeeld te zien lopen ook de Mahindra Scorpio en de Tianma Powerlander hard. Een iedere zichzelf respecterende bezorgdienst heeft natuurlijk wel een Hafei Ruiyi in de vloot zitten.

Mijn auto

Zelf rij ik hier in een Geo Tracker, een voertuig dat ook niet echt bekend is. Het is een kleine 4×4 die prima op de weg ligt en waar ik erg tevreden mee ben. De auto is weliswaar niet zo groot, ik pas er prima in. Die Hummer komt later wel ;).

• Leave a comment... (0)

Een van de meest belangrijke verjaardagen als vrouw is je 15e verjaardag. Op deze dag, ook wel quinceañera genoemd, viert men in heel Latijns Amerika (en dus ook in Costa Rica) dat je geen kind meer bent maar een jonge vrouw. Afgelopen zaterdag waren Laura en ik uitgenodigd voor een quinceañera van een van de nichtjes. Een leuke ervaring om mee te maken, met een apart tintje op het einde.

De quinceañera is een heel ritueel en een écht feest. Tijdens dit feest wordt er gedanst, gezongen, gedronken en worden er rituelen uitgevoerd als het wisselen van schoenen: van platte schoenen naar laarzen met hakken, om zo uit te beelden dat de 15-jarige nu echt een vrouw is geworden. Wie meer wil weten over een quinceañera kan hier kijken. Ons feest kwam in grote lijnen overeen met het ’standaard’ quinceañera feest.

Opvallende zaken

Toch waren er weer voldoende dingen die mij opvielen deze avond. Allereerst de kleding: de uitnodiging was geheel in Hawaii stijl en het feest zou ook in deze stijl gegeven worden. Toch mocht ik niets Hawaii-achtigs aan en werd er van mij (en alle anderen) verwacht dat ik in pak kwam. Op zich vreemd, want een Hawaii feest met je gasten in pak is tóch anders. Het hele Hawaii idee vond ik dat ook niet zo geweldig tot zijn recht komen afgelopen zaterdag: de feestzaal was leuk versierd maar daar hield het dan ook zo’n beetje mee op.

De feestzaal zelf was helaas een beetje een vreemde plek. De ouders van de jarige zijn niet zo vermogend en hadden besloten een zaaltje te huren in Hatillos, een van de meest onveilige buurten van San José. Toch kun je niet weigeren om naar een feest te gaan alleen omdat je de wijk onveilig vindt. Het zaaltje bleek moeilijk te vinden omdat het weggestopt lag achter een grote half verroeste sportzaal. De enige weg naar het zaaltje toe was een donker en modderig tuinpaadje dat later op de avond zou veranderen in een ware modderpoel nadat er wat regendruppels uit de lucht kwamen vallen. Verder was het een armoedige bedoening. Een toilet dat niet onderdoet voor een gemiddeld tankstation toilet (en nee, niet de tankstation toiletten in Nederland, die zijn nog wel schoon te noemen), goedkope plastic stoelen en tafels die allemaal wiebelden.

Eten

In Costa Rica heeft men de gewoonte om veel te eten. Een feest zonder eten is als een auto zonder wielen. Ongeacht hoe laat een feest begint: gegeten wordt er. Dit feest begon om 17.30 (waarbij wij geheel in stijl om 18.00 aankwamen en nóg een van de eersten waren) en dat is een vervelende tijd vind ik persoonlijk. Nadat zo’n beetje alle gasten gearriveerd waren werd er getoast, gedanst en gelachen. Gegeten werd er nog niet. Pas tegen 21.00 mochten we aansluiten bij het buffet voor een maaltijd. Iets te laat als je het mij vraagt! Ik viel zowat van mijn stoel van de trek.

Na het eten werd het pas een echt feest. Iedereen zat lekker vol en dat droeg zeker bij aan de sfeer. De dansvloer was afgeladen vol en men zwierde en draaide vrolijk rond op merengue, salsa en cumbia. De DJ van de avond wisselde de vrolijke klanken af met wat populaire top-40 muziek en zo ontstond er een hele leuke sfeer. Op een gegeven moment werd de sfeer zelfs nog beter: de ‘carnaval’ arriveerde. Opzwepende live muziek en (nog) meer gedans was het gevolg.

Een schietpartij

Tot dat er iemand in paniek de zaal in kwam rennen en de carnaval tot stoppen dwong. Wat bleek? Buiten was een schietpartij aan de gang, voor de ingang van het modderige paadje. Dit paadje was de enige toegang tot de feestzaal en men was bang dat een stel overvallers naar binnen zou komen. Men zou vrij spel gehad hebben want de feestzaal was niet zichtbaar vanaf de weg en er was ook geen andere uitgang. Gelukkig kwam er niemand om de hoek kijken.

Voor Laura en mij was de lol er toen wel een beetje af. Helemaal omdat er geen politie of niets kwam kijken. Een schietpartij? Zijn er gewonden? Nee? Dan hebben wij wel wat beters te doen! Voorzichtig zijn we naar buiten gelopen waar we in de auto zijn gesprongen en naar huis zijn gereden. De volgende dag hoorden we de aanleiding voor de schietpartij: de bestuurder van de minibus met muzikanten zou zijn herkend als inbreker of dief waarop het ’slachtoffer’ het vuur opende.

Kortom, een leuk feest met een vreemde einde.

• Leave a comment... (1)

Immigratie is een hot item in Nederland. De integratie van de nieuwe bevolking is mislukt, er zijn teveel ‘buitenlanders’ en volgens het nieuws is het helemáál goed mis met de Marokkanen

In Costa Rica is het met de immigratie wat anders gesteld en men heeft dan ook lang niet de problemen waar Nederland mee te kampen heeft. Voor een gedeelte komt dat denk ik doordat de immigranten voornamelijk uit landen komen waar de taal hetzelfde is en de cultuur in grote mate ook overeenkomt. Dat vergemakkelijkt de immigratie natuurlijk enorm.

Immigratie uit Nicaragua

De grootste groep immigranten, al dan niet illegaal, komt uit Nicaragua. Ondanks dat het daar de afgelopen jaren steeds beter gaat zoeken vele ‘Nicaraguenses’, ook wel nicas genoemd, hun heil in Costa Rica. Hier zijn ze vaak veroordeeld tot de baantjes die de Costa Ricaan niet meer (wil). Vuil ophalen, schoonmaken, zeg maar het soort werk dat de Turken en Marokkanen in de jaren 60 in Nederland kwamen doen. Het enige probleem dat men hier met deze personen heeft is dat ze veelvuldig gebruik maken van de sociale gezondheidszorg en hiermee de plekken van (betalende) Costa Ricanen ‘innemen’. Verder schijnen ze wat gewelddadiger te zijn wat weer wordt toegeschreven aan het feit dat ze allemaal verplicht in het leger hebben gezeten.

Chinezen in Costa Rica

Ook Chinezen zijn in grote getale aanwezig in Costa Rica. De eerste Chinezen zijn ooit ‘geïmporteerd’ om te helpen bij de aanleg van de spoorlijn naar Limón en zijn daarna nooit meer weggegaan. Het enige dat je van de Chinezen merkt is de grote hoeveelheid Chinese restaurants (met opvallend genoeg dezelfde namen als in Nederland maar dan in het Spaans: New City -> Nuevo Ciudad) en stoffige naar mottenballen geurende winkeltjes. Verder zijn ze, net als in Nederland, prima geïntegreerd.

Statistieken over emigratie naar Costa Rica

De Costa Ricaanse versie van de IND, genaamd migracion, heeft keurige statistieken online geplaatst waarin men kan zien hoeveel personen uit een bepaald land in Costa Rica een verblijfsvergunning hebben. Zowel de tijdelijke als de permanente vergunningen staan netjes gesorteerd in dit overzicht. Een blik in het overzicht levert leuke resultaten op:

• In Costa Rica zijn er slechts 15 (legale) Marokkanen aanwezig;
• Bang voor mensen uit Uganda? Kom naar Costa Rica! Er is er slechts eentje van;
• 419 scammers in Costa Rica? Arresteer 15 personen en je hebt de scammer er bij zitten;
• In totaal zijn er slechts 89(!!) personen uit Afrika legaal in Costa Rica;
• Vanuit (het continent) Amerika leven hier meer dan 280.000 personen;
• Je treft hier net geen 10.000 Aziaten aan (muv de Chinezen die zijn genaturaliseerd);
• Spanjaarden, Italianen en Duitsers vormen de grootste groepen uit Europa;
• Er woont 1 iemand uit Liechtenstein in Costa Rica en 6 mensen uit Luxemburg;

Voor wie zelf wat leuke gegevens wil bekijken: klik hier voor het rapport (in PDF).

• Leave a comment... (0)

Emigreren is een hot item in Nederland. Op televisie kun je allerhande programma’s volgen waar men personen volgt die op het punt van emigreren staan of net geëmigreerd zijn en in de boekhandel barst het van de boeken met emigratieverhalen, zoals bijvoorbeeld de aanrader “ik mis alleen de HEMA”. Ook de tijdshrift wereld blijft niet achter en dus zijn er tijdschriften die zich (gedeeltelijk) richten op emigratie.

Een van deze tijdschriften is “Ajuus” dat zichzelf omschrijft als een tijdschrift voor als je wilt emigreren, studeren of voor langere tijd in het buitenland wilt verblijven. Dit tijdschrift heeft een rubriek genaamd “Allebei Anders” waar stellen aan het woord komen waarbij een van beiden Nederland(er)(se) is. In deze rubriek wordt het stel voorgesteld en krijgt de lezer een kijkje in het land waar het stel tegenwoordig woont, wat de verschillen in de culturen zijn en hoe men hiermee omgaat.

Ons verhaal

Via-via zijn Laura en ik in contact gekomen met Hieke Voorberg, een freelance journaliste die vanuit Barcelona (Spanje) werkt. Ons verhaal sprak haar aan en er was nog niet eerder een artikel verschenen met een stel uit Costa Rica en Nederland. Na vele e-mail berichten heeft zij een artikel over ons in elkaar gezet dat in het aankomende november/december nummer van “Ajuus” verschijnt (Ajuus verschijnt 6 keer per jaar).

Zelf vind ik het een erg geslaagd artikel en het is leuk om je eigen verhaal terug te lezen in een dergelijk blad. De uitgever is zo vriendelijke geweest om een exemplaar naar Costa Rica op te sturen en dat verwacht ik binnenkort in de brievenbus. Voor iedereen in Nederland die dit artikel wil lezen kan ik maar een ding zeggen: ren naar de winkel en koop het november/december nummer van Ajuus!

• Leave a comment... (4)