Bij een geboorte in Costa Rica moet men ook aangifte doen bij de burgerlijke stand. Dit gebeurt in tegenstelling tot Nederland niet op het gemeentehuis maar direct in het ziekenhuis. Hier registreert men de naam en die geeft men later door aan de overheid.

Diegenen die de naam van het kind opnemen interesseert het verder weinig hoe je je kind wilt noemen. Waar je in Nederland onmogelijk wegkomt met een naam als “clown pipo” zou het je in Costa Rica zonder problemen lukken om je kind zo te registeren -en voor de rest van zijn leven te tekenen-. Een veel voorkomende naam onder de arme noorderburen is bijvoorbeeld, fonetisch uitgesproken, “oesnavie”. Geschreven ziet dit eruit als, jawel, US Navy. Blijkbaar kijkt men daar toch iets teveel televisie…

Tot vandaag was dit wel het toppunt van vreemde namen. Totdat ik dit identiteitsbewijs (“cedula”, klikken maar!) onder ogen kreeg. Ik geloofde niet wat ik zag. Stond daar nou echt “Mister Rambo”? Ik besloot het uit te zoeken en dankzij het totale gebrek aan privacy in Costa Rica was de naam zo geverifieerd. Het identiteitsbewijs bleek 100% echt te zijn (check het zelf bij de instantie die persoonsgegevens administreert). De krabbel op de voorkant bleek zijn handtekening te zijn en niet zomaar wat willekeurig gekras in Paint.

Er bestaat dus in Costa Rica iemand die Mister Rambo als voornaam heeft. En hoewel ik er kostelijk om heb moeten lachen is het eigenlijk te triest voor woorden natuurlijk. Mister Rambo is geboren in 1988 en zal dus inmiddels wel weten wat zijn voornaam echt betekend. En of ‘ie zijn ouders er dankbaar voor is…