Wonen en Werken in Costa Rica

In Costa Rica wonen veel ‘eeuwige toeristen’, personen die iedere 3 maanden een paar dagen de grens oversteken om zo aan een nieuw toeristenvisum te komen. Deze truc was altijd redelijk eenvoudig en succesvol en zorgde ervoor dat men jarenlang in Costa Rica kon blijven wonen. De overheid heeft echter besloten dat deze eeuwige toeristen aangepakt moeten worden en heeft dan ook een wet ondertekend die op 1 Maart 2010 actief zal worden.

In deze nieuwe wet worden er verschillende pogingen gedaan om de eeuwige toeristen aan te moedigen een andere vorm van verblijfsvergunning te zoeken (zoals een residente permanente, zoals ik zelf heb). Een van de manieren waarop men dit wel doen is door te verbieden dat men 2 keer achter elkaar naar hetzelfde buurland kan reizen voor een visum. Men moet dus nu verplicht 1 maal naar Panama en 1 maal naar Nicaragua. Voor diegenen die in de Centrale Vallei wonen is dat niet zo’n probleem, diegenen die vlak bij de grens wonen krijgen het hier moeilijker mee. Voor $100 kan men ook op een kantoor het visum verlengen, maar men moet dan wel kunnen aantonen dat men voldoende financiële middelen heeft om hier 3 maanden te verblijven. Omdat je als toerist hier niet mag werken kun je dus geen werkgeversverklaring overhandigen om dit aan te tonen.

Toeristenvisum verlengen

Verder kan een toeristenvisum slechts 3 keer verlengt worden. Daarna moet men minimaal 15 dagen het land uit. Dit is een vrij zware eis, wetende dat een groot deel van de eeuwige toeristen hier in Costa Rica -al dan niet legaal- werkt. Een werkgever zal er niet om staan te springen een werknemer ieder jaar 15 vakantiedagen te geven (11 dagen is het gemiddelde aantal vakantiedagen dat een Costa Ricaan heeft).

Tot slot zijn er ook een aantal eisen opgenomen in de nieuwe wet voor mensen als ik die al wel een verblijfsvergunning hebben. Zo zullen ‘wij’ moeten meebetalen aan het Costa Ricaanse ziekenfonds. Nu doe ik dit al omdat ik dat a) eerlijk vind en b) een prettig gevoel vind geven dat als er wat gebeurt ik niet direct naar een stervensduur privé ziekenhuis gereden zal worden, maar de meesten hebben hier totaal geen behoefte aan.

Illegaal verblijf

Personen die denken dat het allemaal wel mee zal gaan vallen zullen het misschien pijnlijk gaan voelen als ze gesnapt worden met een verlopen visa. Er wordt binnenkort een nieuw politie onderdeel gecreëerd dat zich speciaal gaat toeleggen op het opsporen van mensenhandel en illegaal verblijf in Costa Rica. Mocht men gesnapt worden dan volgt een fikse boete en men mag Costa Rica 3 keer het aantal dagen dat men te lang hier was het land niet meer betreden. 2 Weken te lang in Costa Rica kan dus een inreisverbod voor 1,5 maand betekenen.

Hoe de nieuwe wet zich gaan ontwikkelen en of het daadwerkelijk een verschil maakt zullen we moeten afwachten. Persoonlijk vind ik het een goede ontwikkeling, al ken ik zelf ook een aantal ‘eeuwige toeristen’ die door de nieuwe wet mogelijk in de problemen komen. Voor mij maakt het allemaal weinig uit. Mijn cedula is geldig tot 2012 :).

Tijd: 09.28
Lokatie: tussen de brug over de Rio Tarcoles en Jaco, Costa Rica

Met een vaartje dat rond de 90 KM/h ligt ben ik samen met mijn ouders op weg naar Manuel Antonio. Vlak na het passeren van de brug over de Río Tarcoles duikt er ineens een trafico, een agent van de verkeerspolitie, op die mij richting de kant van de weg stuurt. Het is duidelijk: ik ben staande gehouden. Waarvoor is me dan nog een raadsel, al heb ik het vermoeden dat het door de snelheid komt, die lag immers 10 KM/h hoger dan de maximale snelheid van 80 KM/h. De agent nadert mijn raampje, dat vanwege de warmte toch al helemaal naar beneden is, en stelt zich voor. “U reed te hard meneer”. En wie ben ik om dat te ontkennen?

“Inderdaad meneer agent, ik reed ongeveer 10 kilometer boven te toegestane snelheid”.
“U reed 87 kilometer”.
“Dat kan kloppen”, ontkennen heeft geen zin en de boetes zijn zo laag dat het de moeite niet eens waard is.
“Weet u dat de maximale snelheid hier 60 kilometer per uur is? Dat is een boete van bijna 20.000 colones”.
“Nee meneer agent, naar mijn idee is de maximale snelheid hier 80 kilometer per uur”.
“Rijbewijs graag”.

Ik overhandig de agent mijn Costa Ricaanse rijbewijs en wacht vol spanning af. Hij fronst wat, blijkbaar verwachtte hij niet een Costa Ricaans rijbewijs aan te treffen in een auto met 3 Nederlanders. Om zeker van zijn zaak te zijn vraagt hij ook mijn cedula, mijn identiteitsbewijs in Costa Rica.

“De maximale snelheid is hier 60 kilometer per uur, en een stuk hiervoor zelfs 40. U moet deze boete betalen”.
“OK, ik blijf bij mijn mening dat het hier 80 is, maar schrijf dan die boete maar uit zodat ik die bij de bank kan betalen”.
“Hmmm, als de maximale snelheid hier 80 KM/h was geweest dan reed u nog steeds te snel. De boete zou dan 10.000 colones zijn”.
“Ook prima, geef me die boete dan maar dan betaal ik die later bij de bank”.

Inmiddels begin ik te beseffen dat de agent geen boete uit wil schrijven. Een officiële boete kan hij immers niet in zijn zak steken. Ineens begint de agent over hele andere zaken te praten. Misschien beseft hij dat ik weet hoe het in Costa Rica werkt en dat híj in de problemen komt als ik hem rapporteer.

“Wie zijn dat bij u in de auto?”
“Mijn ouders, toeristen uit Nederland”
“Waar gaan jullie naartoe?”
“Manuel Antonio meneer”
“Waar en waarom woon je precies in Costa Rica?”
“San Rafael de Alajuela. En ik woon hier omdat ik met een tica getrouwd ben. Zij werkt in San José bij een advocatenkantoor”.

De agent besluit dat hij geen verder risico wil nemen, misschien was de opmerking over het advocatenkantoor voldoende, en laat ons gaan.

“Volgende keer beter oppassen. U reed overduidelijk te hard”.
“OK, ik zal mijn snelheid aanpassen”.
“Prettige dag verder”.

Helaas zullen de meeste toeristen door een dergelijke agent dusdanig geïmponeerd raken dat ze met plezier de boete betalen. Het is triest maar waar dat er in Costa Rica, ondanks pogingen van de overheid om het de kop in te drukken, nog steeds corrupte agenten op straat te vinden zijn. Gelukkig is het de agent deze keer niet gelukt om wat geld in zijn zak te steken.