Wonen en Werken in Costa Rica – vakantieganger.com

Hoewel iedereen die wel eens in Costa Rica is geweest het niet zou verwachten bestaat het hier wel degelijk: de APK keuring. Ieder jaar moet iedere auto gecontroleerd worden waarbij er een felbegeerde sticker wordt uitgereikt als het voertuig is goedgekeurd.

Men verwacht dat de APK keuring, die hier bekend staat als Riteve of RTV, op een typische Costa Ricaanse manier gebeurt, maar niets is minder waar. Mijn mening is zelfs dat de keuring hier in Costa Rica netter, sneller en vooral eerlijker gebeurt dan in Nederland. Omdat ik vandaag zelf voor de keuring ben langs geweest bij Riteve bij deze mijn verslag.

Stap 1

Eenmaal aangekomen bij het gebouw van Riteve parkeer ik op de duidelijk aangegeven parkeerplaatsen. Het is nog vroeg en er staan vrijwel geen auto’s. Als echte Nederlander ben ik veel te vroeg voor mijn afspraak maar in plaats van in de auto te wachten besluit ik gewoon te proberen hoe ver ik kan komen. De eerste stap is een bezoek aan een duidelijk aangegeven loket (voorzien van een sticker met de tekst ‘STAP 1′ waar men mijn afspraak verifieert. Mijn voertuig staat op de lijst en ik krijg een leeg keuringsformulier mee en mag daarna naar loket 2.

Stap 2

Loket 2 is weliswaar in een ander gebouw maar staat ook duidelijk aangegeven waardoor het geen probleem is om het gebouw te vinden. De vriendelijke medewerker controleert wat gegevens van mijn voertuig als merk, kleur en type alsmede de autopapieren en mijn cedula. Vervolgens maakt hij een factuur en geeft op het keuringsformulier aan dat ik betaald heb. Ik moet echter nog wel naar Loket 3 om te betalen. Gelukkig zitten de loketten naast elkaar en het betalen is dan ook zo gedaan.

(lees meer / zie hieronder)

• Continue reading or Leave a comment... (1)

Ongeveer een uur geleden nu heeft er in Costa Rica wederom een aardbeving plaatsgevonden. Deze keer had de beving een kracht van 5.3 op de schaal van Richter. Meldingen van schade of gewonden zijn er nog niet en laten we hopen dat die niet komen ook.

Voor mij was het de eerste keer dat ik overdag in ons huis aanwezig was tijdens een aardbeving. De vorige keren was ik altijd ergens anders óf was het nacht en werd ik wel wakker maar besefte ik het eigenlijk pas te laat. Deze keer was echter anders en dat drukte mij meteen met de neus op de feiten: sommige dingen moeten een ander plekje krijgen.

Rammelende glazen

Onze woning is een appartement op de 6e (en tevens laatste) verdieping van een appartementen complex. Hierdoor voelt een beving een stuk sterker dan dat ‘ie op ‘de grond’ doet. Op het moment van de beving was ik net in de keuken op zoek naar popcorn voor bij de film van vanavond toen ineens het hele huis begon te schudden. Wat nog het meest opviel was dat het écht schudden was, en niet even heen en weer bewegen. Verschillende glazen in de keukenkastjes bewogen vrolijk mee maar gelukkig is er niet een van de plank af gevallen.

Nieuws over de aardbeving is altijd moeilijk te verkrijgen in Costa Rica. Wanneer er ook maar iets interessants te melden valt dan zijn de belangrijkste websites van het land onbereikbaar. La Nacion, ’s lands grootste krant, gaf een time-out net zoals de OVSICORI, de officiële instantie die aardbevingen registreert. Gelukkig blijkt ook de kracht van web 2.0: via Twitter deed niet alleen ik maar ook vele anderen hier in Costa Rica verslag. Hierdoor kon al gauw een beeld gevormd worden van waar de beving het meeste gevoeld werd en vooral waar ook niet.

Vooralsnog lijkt het allemaal erg mee te vallen. Mocht er iets spannends gebeuren dan zal ik daar direct verslag van doen. Allereerst via mijn Twitter en vervolgens hier op mijn weblog.

• Leave a comment... (0)

Eens in de zoveel tijd maak je iets indrukwekkends mee. Gisteren was een van die momenten: een vliegtuig dat vertrok vanaf de luchthaven van San José gaf mij een unieke ervaring.

De start- en landingsbaan van de internationale luchthaven bevindt zich op een lichte helling en vanaf een bepaald punt is het mogelijk om loodrecht, vanaf het laagste punt, op de startbaan uit te kijken. Dit geeft op warme dagen een prachtig uitzicht op zinderend heet asfalt en in zwoele nachten op mooie rijen lampjes.

Wanneer er veel regen valt en er weinig tot geen vliegtuigen opstijgen of landen dan krijgt het asfalt in de nachtelijke uren een diepzwarte gloed. Helemaal wanneer de regen zelft niet meer valt en de druppels het prachtige gladde laken van asfalt niet kunnen verstoren. Gisteren was een van deze dagen en toevallig passeerde ik de luchthaven terwijl een straalvliegtuig bezig was te taxiën naar de startbaan. Vliegtuiggek als ik ben moest ik blijven wachten tot het vliegtuig zou zijn vertrokken en ik koos een plekje recht achter het vliegtuig, op slechts 100 meter van de startbaan*. Het vliegtuig positioneerde zich en wachtte op zijn take-off clearance. Een paar seconden later hoorde ik dat de motoren langzaam vermogen op begonnen te bouwen en niet veel later ging het gas vol open.

Omdat de landingsbaan kletsnat was en de motoren een enorm vermogen bezitten werd al het water dat op de baan lag bij het volle vermogen van de motoren naar achteren geblazen, precies waar ik stond. Een krachtige wind, afkomstig van de motoren, en een enorme bak met water vlogen tegen mij aan en langs mij heen. Een onvergetelijke ervaring. Het vliegtuig was direct niet meer zichtbaar en dook pas weer op nadat deze flink hoogte had gemaakt.

Hoewel ik het er niet droog vanaf heb gebracht zou ik het zo weer doen. Achter een vertrekkend vliegtuig staan is indrukwekkend, maar wanneer deze vertrekt vanaf een natte startbaan dan is het helemaal geweldig.

Wellicht dat ik volgende week terugkeer met een camera om vast te leggen hoe de start- en landingsbaan er in het donker uitziet. Met een beetje geluk heeft het dan weer net geregend.

* veiligheid is hier niet zo’n groot issue als in de VS of Europa. Het hele vliegveld is slechts omgeven door een hek van gaas en prikkeldraad. De startbaan is tot op meters te benaderen.

• Leave a comment... (1)