Noord Amerikanen in Costa Rica, er zijn er genoeg van en ze kunnen zonder problemen het land in en uit reizen. Een visum is niet nodig en alhoewel men op een toeristenstempel slechts 3 maanden in Costa Rica mag verblijven is die regel eenvoudig te omzeilen door iedere 3 maanden even de grens over te wippen. Hoe anders is het voor Costa Ricanen die de Verenigde Staten in willen reizen, al is het maar als transit passagier.

Omdat mijn zusje over een ruime 10 maanden gaat trouwen (hoera en nogmaals gefeliciteerd!) zijn we al druk bezig met het uitzoeken van vluchten naar Nederland. Zoals de vaste lezer van mijn weblog vast wel weet zijn we de laatste keer via Panamá gevlogen en is dat uitstekend bevallen. Helaas is deze optie wel wat duur en kijken we dus (weer) naar de optie om via de USA te vliegen. Omdat deze keer misschien de ouders van Laura ook meegaan kan dat een hoop geld schelen.

Niet eenvoudig

Het is echter niet zo eenvoudig om als Costa Ricaan de VS binnen te komen. Er is namelijk een visum nodig en dat kan aardig in de papieren (zowel financieel als qua echt papier) lopen. En de service, waar Amerika ooit bekend om stond, is ver weg te zoeken bij de ambassade hier in San José.

Het visum zelf is niet makkelijk te verkrijgen. Allereerst dient er een afspraak gemaakt te worden met de ambassade van de VS. Het maken van deze afspraak alleen kost al $18. Dat is voor een telefoongesprek van nog geen minuut. Stel dat men nog een minuut nodig heeft om deze afspraak te verwerken in een agenda dan kost het maken van een afspraak dus $540 per uur. Een belachelijk hoog bedrag. Heeft men eenmaal de afspraak dan kan men zich op de ambassade melden voor een interview. Dit interview kost $138, waarmee de totale kosten voor een visum op $150 komen te liggen. Vergeet niet de verloren dag mee te rekenen want de ambassade schrijft zelf al op de website dat het aangeraden wordt om wat te lezen mee te nemen. Wachttijden kunnen, zelfs met een afspraak, oplopen tot meer dan 3(!) uur. Dat is meer dan dat ik gewacht heb bij Migracion voor het verkrijgen van mijn verblijfsvergunning.

Een hoop papier meenemen

De interviewer geloofd je natuurlijk nooit op je mooie bruine ogen en dus moet je een sloot aan papierwerk meebrengen. Salarisstrookjes, bankafschriften, bewijzen dat je een woning in je bezit hebt (of huurt), noem maar op. Een natuurlijk het beruchte DS-156 document. Hierop mag je nog eens je hele geschiedenis uit de doeken doen. Van je voorgaande reizen, je vakantiebaantjes van toen je 14 was, je studies, je vrienden en het adres van waar je verblijft in de VS.

Dat laatste is nog een hele opgave. Want Laura (en familie) wil helemaal niet naar gringoland de VS in! Alleen maar even op de luchthaven is al genoeg van de VS. Helaas kent het formulier daar geen invulvelden voor. Een adres opgeven zal je, inclusief contactpersonen met telefoonnummers. Op de website van de ambassade is helemaal niets te vinden over transitpassagiers en ook de website state.gov blijft verdacht stil. Gelukkig beloofd men wel te antwoorden op e-mail vragen, al blijkt al gauw dat dat een loze belofte is. Waarschijnlijk een net zo inhoudsloze zin als “how are you doing” waarbij niemand echt geïnteresseerd is in wat je antwoord.

Toch nog een bericht…

Na 2 weken (!) komt er vanuit de ambassade dan een bericht terug. Een mooi standaard antwoord waarin ik erop gewezen wordt dat er een mooi telefoonnummer is voor dergelijke vragen. A $18 per gesprek, dat dan weer wel. Mooi niet dat ik daar naar ga bellen natuurlijk.

Bovenstaande is eigenlijk alleen nog maar de ellende voor de vrouwelijk passagiers. Als man mag/moet je namelijk ook nog formulier DS-157 invullen met daarop de meest vreemde vragen. Zoals de landen die je de afgelopen 10(!) jaar hebt bezocht, of je met wapens kunt omgaan, hoe wat waar en hoelang je gestudeerd hebt, waar je gewerkt hebt, wie je chef was, en als klap op de vuurpijl je “clan or tribe name”. Alsof hier een stelletje wilden wonen…

Laura en ik gaan eens serieus nadenken of we überhaupt wel via de VS willen reizen. Misschien is Panamá wat duurder maar je vliegt met een goede maatschappij, krijgt een prima service en slaat dat idiote land met z’n nog idiotere regels en vragenformulieren over…