Het was een zware bevalling maar sinds vandaag zijn wij in onze nieuwe woning de trotse bezitters van een 1Mbit/s ADSL verbinding (á $25 per maand). De verbinding lijkt goed te werken maar de service van de monopolist ICE is echter niet om over naar huis te schrijven.

Een internetverbinding regelen in Costa Rica is geen kwestie van in de winkel een ‘welkomstpakket’ halen, de boel aansluiten en draaien maar. In tegendeel. Men moet een heel circus door voordat er eindelijk een werkende verbinding thuis ligt.

Geen straatnamen

Allereerst kan de verbinding pas worden aangevraagd als de telefoonlijn operationeel is en er geen openstaande rekeningen zijn. Het aanvragen kan niet digitaal en men moet in persoon naar een kantoor van de ICE om al het papierwerk in te vullen. Wanneer dat vervolgens goedgekeurd is krijgt men een A4 (eigenlijk letter, maar dat kennen jullie in Europa niet ;)) papier mee dat ‘op een duidelijk zichtbare plaats’ gehangen moet worden. Op dit papier staat een installatienummer. Omdat men in Costa Rica geen straatnamen heeft (en ook geen huisnummers) is dit de enige manier om de monteur zekerheid te geven dat hij daadwerkelijk bij het juiste adres staat. Op zich werkt het systeem prima, maar omslachtig is het wel.

Helaas heeft men nog nooit gehoord van informatie richting de klant. Vandaag werd ik dus spontaan gebeld (2 weken eerder dan beloofd door ‘het kantoor’, da’s wel weer mooi) door de monteur. Hij stond bij ons huis en waar ik was. Hallo?!? De beste man denkt serieus dat iedere klant na het aanvragen een maand thuis gaat zitten wachten tot ‘ie eens op komt dagen? Volgende goede Costa Ricaanse gewoonte heb ik de beste man beloofd er met 15 minuten te zijn (terwijl ik weet dat mijn reistijd minimaal 30 minuten bedraagt). De sleutel van ons appartement ligt echter ook bij de bewaking omdat wij niet altijd aanwezig (willen) zijn bij de vele werkzaamheden die in ons huis worden uitgevoerd en de bewaking was zo vriendelijk om de monteur vast binnen te laten.

Klik hieronder op “continue reading” om verder te lezen.

Iets teveel initiatief is nooit goed

In plaats van netjes te wachten tot ik aanwezig was had de monteur besloten vast de hele boel te monteren. Telefoonkabel, splitter, modem, alles was netjes neergezet en gemonteerd. Helaas wel (zonder overleg) in de huiskamer… Terwijl de hele handel in de 2e slaapkamer / studiekamer moest komen. Na enig aandringen bleek de beste man wel bereid de aansluiting te verplaatsen maar dat ging uiteraard wel ten koste van een stuk muur waar al een splitter in vastgeschroefd zat (en waar nu dus een schroefgat zit + wat minder verf).

De router die de monteur installeerde bleek eenzelfde vreemde naamloze router te zijn als die we in onze vorige woning hadden/hebben. Het configureren werd door de monteur gedaan aan de hand van een handleiding waar hij niet van mocht afwijken. Bridge mode kon wel, maar mocht hij niet instellen, daar moest ‘een techneut’ voor komen. Mijn advies was blijkbaar niet voldoende. Op de vraag of ik de gebruikersnaam en wachtwoord van de router mocht hebben werd negatief geantwoord. Alle instellingen dienen gedaan te worden door een ‘techneut’ van de ICE. Dit laatste gaat overigens ook op als je zelf een router koopt. De ICE installeert die voor je en voor iedere wijziging mag je ze bellen. Daar zit je dan met je mooie VoIP router (en daarom heb ik ook maar gekozen voor de mooie naamloze variant, wat moet ik met een prachtige router als ik ‘m zelf niet mag beheren?).

Een werkende internetverbinding

Na wat snel testwerk met de laptop (ik moest immers ook weer terug naar het werk) bleek te verbinding goed te werken. Mijn broek zakte echter -figuurlijk- af toen de monteur vrolijk zei dat hij naar zijn volgende installatie ging. Een paar appartementen verderop! Hij had dus net zo goed daar eerst de boel kunnen installeren en zo rustig op mij kunnen wachten en de muur heel kunnen laten…

Maargoed, we hebben internet! In mijn eerstvolgende lunchpauze ga ik eens kijken of ik mijn ASA en VoIP telefoon aan de gang kan krijgen daar.