Een nieuwe internetverbinding

Posted on March 24th, 2009 in Algemeen by Tamar

Het was een zware bevalling maar sinds vandaag zijn wij in onze nieuwe woning de trotse bezitters van een 1Mbit/s ADSL verbinding (á $25 per maand). De verbinding lijkt goed te werken maar de service van de monopolist ICE is echter niet om over naar huis te schrijven.

Een internetverbinding regelen in Costa Rica is geen kwestie van in de winkel een ‘welkomstpakket’ halen, de boel aansluiten en draaien maar. In tegendeel. Men moet een heel circus door voordat er eindelijk een werkende verbinding thuis ligt.

Geen straatnamen

Allereerst kan de verbinding pas worden aangevraagd als de telefoonlijn operationeel is en er geen openstaande rekeningen zijn. Het aanvragen kan niet digitaal en men moet in persoon naar een kantoor van de ICE om al het papierwerk in te vullen. Wanneer dat vervolgens goedgekeurd is krijgt men een A4 (eigenlijk letter, maar dat kennen jullie in Europa niet ;)) papier mee dat ‘op een duidelijk zichtbare plaats’ gehangen moet worden. Op dit papier staat een installatienummer. Omdat men in Costa Rica geen straatnamen heeft (en ook geen huisnummers) is dit de enige manier om de monteur zekerheid te geven dat hij daadwerkelijk bij het juiste adres staat. Op zich werkt het systeem prima, maar omslachtig is het wel.

Helaas heeft men nog nooit gehoord van informatie richting de klant. Vandaag werd ik dus spontaan gebeld (2 weken eerder dan beloofd door ‘het kantoor’, da’s wel weer mooi) door de monteur. Hij stond bij ons huis en waar ik was. Hallo?!? De beste man denkt serieus dat iedere klant na het aanvragen een maand thuis gaat zitten wachten tot ‘ie eens op komt dagen? Volgende goede Costa Ricaanse gewoonte heb ik de beste man beloofd er met 15 minuten te zijn (terwijl ik weet dat mijn reistijd minimaal 30 minuten bedraagt). De sleutel van ons appartement ligt echter ook bij de bewaking omdat wij niet altijd aanwezig (willen) zijn bij de vele werkzaamheden die in ons huis worden uitgevoerd en de bewaking was zo vriendelijk om de monteur vast binnen te laten.

Klik hieronder op “continue reading” om verder te lezen.

Service bij de bank

Posted on March 5th, 2009 in Algemeen by Tamar

Costa Rica is soms een land van tegenstrijdigheden. Een mooi voorbeeld vind ik de kwaliteit van de service die aangeboden wordt op diverse plekken. In de overgrote meerderheid is deze super maar soms ook abominabel slecht.

De tankstations zijn in Costa Rica enorm klantvriendelijk. Men hoeft helemaal niets zelf te doen en kan rustig in het voertuig blijven zitten terwijl er 1 maar soms ook meerdere mensen met je voertuig bezig zijn. Voor je de tank vol laat gooien laat je de medewerker weten hoeveel erin moet, een bedrag of een hoeveelheid liters, en men zorgt ervoor dat er geen cent of liter teveel in gaat. Terwijl je voertuig wordt volgetankt kunnen de medewerkers nog vele andere klusjes voor je opknappen. Bandenspanning controleren? Koelvloeistof of oliepeil controleren? Je ramen lappen? Alles is mogelijk en kost geen cent meer. Een fooi wordt uiteraard gewaardeerd maar is zeker niet noodzakelijk.

De service bij de bank

Banken is een ander verhaal. Men heeft hier 2 ’soorten’ banken: (semi) eigendom van de overheid en privé. De overheidsbanken (bijvoorbeeld de Banco de Costa Rica, BCR) proberen servicegericht over te komen maar falen jammerlijk als de service daadwerkelijk gewenst wordt. Lange wachtrijen, niet flexibel om kunnen springen met situaties die zich voordoen en ongeïnteresseerd personeel zijn de voornaamste klachten. Helaas heb ik dit ook zelf mogen ervaren tijdens het openen van een bankrekening.

Omdat in mijn nieuwe woonplaats slechts 2 banken gevestigd zijn (beiden overheid) leek het mij een verstandige keuze om bij een van deze 2 een rekening te openen. Omdat in Costa Rica veel, maar helaas nog niet alles, elektronisch kan is dat wel zo makkelijk. Mijn keuze was gevallen op de BCR en vol goede moed stapte ik dan ook de bank binnen. Na de gebruikelijke inspectie met de metaaldetector en het altijd noodzakelijke wachten mocht ik plaatsnemen in een zeer onpersoonlijk hokje waarbij ik door het glas heen tegen een medewerker mocht praten. De medewerker leek weinig zin te hebben en was tijdens het gesprek met mij ook bezig met een drietal andere klanten, zowel per telefoon als via de collega’s die af en toe het hokje binnenstapte.

Klik hieronder op “Continue Reading” om verder te lezen.