Laura is inmiddels een paar dagen thuis en maakt het naar omstandigheden prima. Het ophalen in het ziekenhuis bleek al bijna net zo’n avontuur als haar wegbrengen naar de eerste hulp en de communicatie bleef ook deze keer weer volledig achterwege.
De dag nadat Laura in het ziekenhuis was opgenomen en ik de eerste hulp uitgestuurd werd had ik nog niets gehoord uit hetzelfde ziekenhuis. Geen update over een geslaagde operatie, geen details over bezoek, geen bericht over wanneer ze mogelijk naar huis zou mogen. Omdat ik inmiddels weer dat face-to-face véél beter werkt ben ik direct in de ochtend naar het ziekenhuis gegaan om zo te proberen wat informatie los te krijgen.
In de uitslaapkamer
Het enige dat ik los kreeg van de dame die de balie bij de eerste hulp bemande was dat ze nog in de uitslaapkamer zou liggen. Bezoek was helaas niet mogelijk en ik kon proberen om bij de informatiebalie (zeer handig: geheel aan de andere kant van het ziekenhuis) een bezoekpas los te krijgen. Een bezoekpas is nodig om personen in het ziekenhuis te bezoeken. Zonder pas kom je simpelweg niet voorbij de bewakers.
De informatiebalie, overigens ook bewaakt door een vervaarlijk uitziende bewaker in het bezit van een vuurwapen, wist mij te vertellen dat Laura -herhaling- nog op de uitslaapkamer lag. Ik zou vanaf 16.00 een bezoek kunnen plegen. Dat duurde mij natuurlijk veel te lang maar helaas was de verpleegster die mij eerder naar binnen had geloodst niet aan het werk en dus stond ik machteloos. Na het afgeven van mijn identiteitsbewijs kreeg ik een bezoekpas voor 16.00 tot 19.00 en droop ik af richting huis.
Een bezoekschema
Omdat de familie en vrienden van Laura natuurlijk ook graag een bezoek aan het ziekenhuis wilden brengen begon ik vrijwel direct te bellen met iedereen om een bezoekschema te maken. In Costa Rica mag er slechts 1 bezoeker per patiënt naar binnen en om te voorkomen dat iedereen om 16.00 in het ziekenhuis staat is een schema wel zo handig.
Het schema was nog niet af of ik werd gebeld door Laura. Een vriendelijke arts had haar zijn mobiele telefoon geleend en ze mocht even snel naar buiten bellen. Zo hoorde ik van de geslaagde operatie en van het feit dat ze diezelfde dag nog het ziekenhuis uit mocht. Aan het begin van de middag zou ze klaarstaan bij de eerste hulp en kon ik haar mee naar huis nemen. Vriendelijk natuurlijk van de arts, maar een vreemde gang van zaken! Officieel had ik nog helemaal niets gehoord namelijk.
Klik hieronder op “Continue Reading” om verder te lezen.
Wederom bij de eerste hulp
Aan het begin van de middag stond ik bij de eerste hulp. De tijd verstreek en geen Laura te bekennen. Ik begon sterk te twijfelen of dit inderdaad de plek was waar mensen werden vrijgelaten uit de gevangenis die hier ziekenhuis heet. Inderdaad bleek ik het verkeerd te hebben begrepen en dus toog ik richting de informatiebalie, wederom een heel ziekenhuis doorkruisend (buitenom dan wel, binnendoor mag niemand).
Nog voordat ik me bij de informatiebalie kon melden rinkelde mijn telefoon. Een verpleegster die niet de moeite nam om haar naam te noemen vertelde mij dat ik per direct Laura kon afhalen bij ingang nummer zoveel. Bij ingang X bleek ik inderdaad zonder problemen de bewaking te kunnen passeren en trof ik Laura aan in een rolstoel.
Eindelijk vrij!
Uiteraard was ik blij en gelukkig weer bij mijn vrouw te kunnen zijn. Laura had weinig pijn en voelde zich opvallend goed. Voordat wij het ziekenhuis konden verlaten moest zij zich nog even omkleden (in het ziekenhuis dragen alle vrouwen dezelfde roze en de mannen dezelfde blauwe ziekenhuiskleding) en afmelden bij een verpleegster. Het afmelden bleek weer een administratie van jewelste te zijn waarbij er allerlei dubbele vragen werden gesteld. Uiteindelijk kreeg Laura een kaart met een stempel en konden we vertrekken.
De kaart met stempel bleek nog nut te hebben ook. Zonder deze kaart kom je als patiënt het ziekenhuis namelijk simpelweg niet uit! De bewaker controleert je gegevens en de kaart waarna je pas echt mag vertrekken.
Alles gaat weer beter
Op dit moment ligt Laura naast me. Ze heeft een aantal hechtingen die er over een paar dagen uit mogen en ze voelt zich naar omstandigheden prima. Eten gaat nog in kleine beetjes en dan voornamelijk de lokale variant van Olvarit. Maar ze komt er absoluut bovenop!
