Iedereen kent wel de afdeling spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Vandaag mocht ik een bezoek brengen aan deze afdeling in het ziekenhuis Calderon Guardia in San José. Laura, mijn vrouw, had/heeft namelijk last van een acute blindedarmontsteking en moest dus naar de spoedeisende hulp toe.

Nadat Laura vanochtend eerst naar een privé ‘huisarts’ was geweest voor aanhoudende buikpijn, misselijkheid en koorts bleek na een echo (ja, dat kan de huisarts ook, als je maar betaald) dat er waarschijnlijk een ontstoken blindedarm in haar lichaam zat. Een dergelijk iets is dusdanig ernstig dat er meteen actie ondernomen moet worden en dus kreeg ze een verwijzing mee voor de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Een publiek ziekenhuis in plaats van een privé kliniek.

Slechte informatievoorziening

Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis werden Laura en ik al snel van elkaar gescheiden. Laura mocht doorlopen naar de ‘wachtkamer voor patiënten’ terwijl ik in de wachtkamer plaats mocht nemen waar het bedompt en warm was en tevens iedere 10 minuten een flinke dot smog naar binnen werd geblazen door een passerende bus. Met iedere minuut die passeerde werd ik echter ongeruster. Ik hoorde niets, ik zag niets, en zat in een wachtkamer waar ik gewoon niet wilde zijn. De bewaker was echter nors en stug en ik mocht simpelweg niet doorlopen naar ‘de wachtkamer voor de patiënten’ om mijn vrouw te zien.

Informatievoorziening is een woord dat in Costa Rica soms nog uitgevonden moet worden lijkt het. Niet alleen bij de immigratiedienst maar ook in het ziekenhuis is blinkt men uit in het verstrekken van non-informatie. Niemand weet wat. Een passerende zuster niet, een dokter niet, de bewaker niet. Zelfs de ‘patiënten informatie balie’ geeft nul op het rekest wanneer je informeert naar de status van een patiënt.

Op een illegale manier het ziekenhuis in

Uiteindelijk bleek ik via-via op een semi-illegale manier naar binnen geloodst te kunnen worden. De tante van Laura heeft een nichtje dat als verpleegster in hetzelfde ziekenhuis werkt (jaja) en zij was zo vriendelijk om de bewaker te vertellen dat ik even met haar meeging, om vervolgens nooit meer terug te keren. Eenmaal aangekomen in de ‘wachtkamer voor patiënten’ viel ik echter van de ene verbazing in de andere.

Klik hieronder op “Continue Reading” om verder te lezen.

Net als in de film: patiënten in de gang

De gangen in dit gedeelte van het ziekenhuis stonden vol met bedden waar patiënten in lagen die allemaal in afwachting waren van spoedeisende hulp. En niet alleen bedden sierden de gang, ook rolstoelen met slapende oudjes en banken met bloedende jongeren waren er overvloedig aanwezig. De zaal zelf gaf al geen ander beeld. Een chaotisch tafereel van bedden, rolstoelen, banken en gewone zitjes waarin zowel personeel als patiënten als mieren door elkaar heen leken te lopen. Het leek alsof ik een film was binnengestapt.

Overal op de gang rinkelden mobiele telefoons. In tegenstelling tot vele andere landen zijn die hier in een ziekenhuis blijkbaar niet verboden. Niet alleen patiënten praten druk met andere over hun huidige situatie ook doktoren en verpleegkundigen zijn zo af en toe te betrappen op een gesprek dat gaat over de (klein)kinderen of het eten van vanavond. Doordat Laura met een lege accu zat konden wij helaas niet eerder van deze mogelijkheid gebruik maken.

Gevonden!

Laura was gelukkig snel gevonden en zo waren wij in ieder geval niet alleen meer. We namen plaats op een bank naast een moeder en zoon die al 7(!) uur aan het wachten waren op een vrije kamer en wachtte af op wat komen zou gaan.

Nadat 3 verschillende doktoren, met ieder 3 verschillende meningen, de röntgenfoto van Laura hadden bekeken (overigens genomen met de kleren aan waardoor je er erg opvallende zaken op terugziet als de BH sluiten maar ook de rits en riem van haar broek) kwam men tot de conclusie dat een operatie nog vandaag nodig was. Laura werd weer de gang opgestuurd, met de röntgenfoto in de hand want je dossier wordt je geacht zelf bij je te houden, en er zou contact opgenomen worden.

Voorbereiding op de operatie

Hoe lang het heeft geduurd weet ik niet meer maar na verloop van tijd moest Laura een operatie-outfit aantrekken. Een dunne groene badjas. Alle andere kleren werden in een vuilniszak gestopt die ik later mee naar huis mocht nemen. Geen kleding of sieraad mocht ze achterhouden en zelfs haar bril moest af en kon ik mee naar huis nemen.

Tegen half acht in de avond leek een bewaker in de gaten te krijgen dat ik helemaal niet thuishoorde op deze plek en werd ik vriendelijk (serieus dit keer!) verzocht het ziekenhuis te verlaten. Dat heb ik dus ook maar gedaan. Helaas werd ik meteen weer op de feiten gedrukt dat zodra je de ‘wachtkamer voor patiënten’ verlaat er geen informatie meer beschikbaar is. Op het moment van schrijven wordt Laura geopereerd, denk ik tenminste. Morgenochtend mag ik gaan uitzoeken waar ze eigenlijk ergens in dat ziekenhuis is. De bezoekuren zijn dan wel van 16.00 tot 19.00, toch sta ik er voor 09.00. Ik wil simpelweg weten hoe het met mijn vrouw gaat na een operatie.

Wordt vervolgd…