Wonen en Werken in Costa Rica – vakantieganger.com

Ajax heeft afgelopen avond van Fiorentina gewonnen, Ajax is de meest populaire Nederlandse club in het buitenland (bron) en Laura heeft vorig jaar een wedstrijd van Ajax in de ArenA bijgewoond. Genoeg redenen dus om een artikel aan Ajax te wijden.

Maar wat heeft dat dan met Costa Rica te maken? Allereerst is Ajax het enige Nederlandse team dat hier bekend is. Feijenoord? PSV? Daar heeft men zelden tot nooit van gehoord. Voor spelers gaat dezelfde vlieger op. Ajax heeft een aantal fantastische spelers voorgebracht die door iedereen herkend worden (Marco van Basten, Frank Rijkaard, e.a.). Natuurlijk heeft PSV dat ook maar hier denkt men automatisch dat bijvoorbeeld een Ruud van Nistelrooij bij Ajax vandaan komt. Kortom, het Nederlandse voetbal is naast het nationale elftal (hier naranja mecánica genoemd) simpelweg Ajax.

Het hoogtepunt is echter het amateur vrouwenelftal genaamd Ajax-Pavas. Pavas is een voorstad van San José waar ze blijkbaar zó onder de indruk zijn van Ajax dat ze besloten hebben een elftal van dezelfde naam te voorzien. De shirts lijken verdacht veel op de echte Ajax shirts en soms staat er zelfs iemand in het veld door voor het gemak maar een echt Ajax shirt heeft aangetrokken.

Het team van Ajax-Pavas verkeerd helaas wel ergens in de onderste regionen van het vrouwenvoetbal in Costa Rica en dat is op zich niet zo verwonderlijk als je kijkt naar de elftalfoto die ik bij dit artikel heb gevoegd. De meeste slanke dames zijn het niet…

• Leave a comment... (2)

Laura is inmiddels een paar dagen thuis en maakt het naar omstandigheden prima. Het ophalen in het ziekenhuis bleek al bijna net zo’n avontuur als haar wegbrengen naar de eerste hulp en de communicatie bleef ook deze keer weer volledig achterwege.

De dag nadat Laura in het ziekenhuis was opgenomen en ik de eerste hulp uitgestuurd werd had ik nog niets gehoord uit hetzelfde ziekenhuis. Geen update over een geslaagde operatie, geen details over bezoek, geen bericht over wanneer ze mogelijk naar huis zou mogen. Omdat ik inmiddels weer dat face-to-face véél beter werkt ben ik direct in de ochtend naar het ziekenhuis gegaan om zo te proberen wat informatie los te krijgen.

In de uitslaapkamer

Het enige dat ik los kreeg van de dame die de balie bij de eerste hulp bemande was dat ze nog in de uitslaapkamer zou liggen. Bezoek was helaas niet mogelijk en ik kon proberen om bij de informatiebalie (zeer handig: geheel aan de andere kant van het ziekenhuis) een bezoekpas los te krijgen. Een bezoekpas is nodig om personen in het ziekenhuis te bezoeken. Zonder pas kom je simpelweg niet voorbij de bewakers.

De informatiebalie, overigens ook bewaakt door een vervaarlijk uitziende bewaker in het bezit van een vuurwapen, wist mij te vertellen dat Laura -herhaling- nog op de uitslaapkamer lag. Ik zou vanaf 16.00 een bezoek kunnen plegen. Dat duurde mij natuurlijk veel te lang maar helaas was de verpleegster die mij eerder naar binnen had geloodst niet aan het werk en dus stond ik machteloos. Na het afgeven van mijn identiteitsbewijs kreeg ik een bezoekpas voor 16.00 tot 19.00 en droop ik af richting huis.

Een bezoekschema

Omdat de familie en vrienden van Laura natuurlijk ook graag een bezoek aan het ziekenhuis wilden brengen begon ik vrijwel direct te bellen met iedereen om een bezoekschema te maken. In Costa Rica mag er slechts 1 bezoeker per patiënt naar binnen en om te voorkomen dat iedereen om 16.00 in het ziekenhuis staat is een schema wel zo handig.

Het schema was nog niet af of ik werd gebeld door Laura. Een vriendelijke arts had haar zijn mobiele telefoon geleend en ze mocht even snel naar buiten bellen. Zo hoorde ik van de geslaagde operatie en van het feit dat ze diezelfde dag nog het ziekenhuis uit mocht. Aan het begin van de middag zou ze klaarstaan bij de eerste hulp en kon ik haar mee naar huis nemen. Vriendelijk natuurlijk van de arts, maar een vreemde gang van zaken! Officieel had ik nog helemaal niets gehoord namelijk.

Klik hieronder op “Continue Reading” om verder te lezen.

• Continue reading or Leave a comment... (2)

Iedereen kent wel de afdeling spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Vandaag mocht ik een bezoek brengen aan deze afdeling in het ziekenhuis Calderon Guardia in San José. Laura, mijn vrouw, had/heeft namelijk last van een acute blindedarmontsteking en moest dus naar de spoedeisende hulp toe.

Nadat Laura vanochtend eerst naar een privé ‘huisarts’ was geweest voor aanhoudende buikpijn, misselijkheid en koorts bleek na een echo (ja, dat kan de huisarts ook, als je maar betaald) dat er waarschijnlijk een ontstoken blindedarm in haar lichaam zat. Een dergelijk iets is dusdanig ernstig dat er meteen actie ondernomen moet worden en dus kreeg ze een verwijzing mee voor de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Een publiek ziekenhuis in plaats van een privé kliniek.

Slechte informatievoorziening

Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis werden Laura en ik al snel van elkaar gescheiden. Laura mocht doorlopen naar de ‘wachtkamer voor patiënten’ terwijl ik in de wachtkamer plaats mocht nemen waar het bedompt en warm was en tevens iedere 10 minuten een flinke dot smog naar binnen werd geblazen door een passerende bus. Met iedere minuut die passeerde werd ik echter ongeruster. Ik hoorde niets, ik zag niets, en zat in een wachtkamer waar ik gewoon niet wilde zijn. De bewaker was echter nors en stug en ik mocht simpelweg niet doorlopen naar ‘de wachtkamer voor de patiënten’ om mijn vrouw te zien.

Informatievoorziening is een woord dat in Costa Rica soms nog uitgevonden moet worden lijkt het. Niet alleen bij de immigratiedienst maar ook in het ziekenhuis is blinkt men uit in het verstrekken van non-informatie. Niemand weet wat. Een passerende zuster niet, een dokter niet, de bewaker niet. Zelfs de ‘patiënten informatie balie’ geeft nul op het rekest wanneer je informeert naar de status van een patiënt.

Op een illegale manier het ziekenhuis in

Uiteindelijk bleek ik via-via op een semi-illegale manier naar binnen geloodst te kunnen worden. De tante van Laura heeft een nichtje dat als verpleegster in hetzelfde ziekenhuis werkt (jaja) en zij was zo vriendelijk om de bewaker te vertellen dat ik even met haar meeging, om vervolgens nooit meer terug te keren. Eenmaal aangekomen in de ‘wachtkamer voor patiënten’ viel ik echter van de ene verbazing in de andere.

Klik hieronder op “Continue Reading” om verder te lezen.

• Continue reading or Leave a comment... (2)

Nog geen week geleden stond er een artikel in een Nederlandse krant over de griep die in Nederland zou heersen en waardoor ziekenhuizen het drukken hadden dan normaal. Dat kleine artikel zette mij aan het denken en ik kwam tot de conclusie dat ik in Costa Rica, even afkloppen, nog nooit ziek ben geweest.

Zelfs een verkoudheid heb ik in Costa Rica nog niet te pakken gehad. De laatste keer dat ik verkouden was is afgelopen december geweest. Maar toen was ik dan ook in Nederland… Enkele dagen na aankomst in Costa Rica was de verkoudheid weer verdwenen. Ook keelpijn, hoofdpijn en andere kleine kwaaltjes hebben mij hier nog niet getroffen. Blijkbaar is het een goed land om te wonen wat dat betreft.

Dengue, oftewel Knokkelkoorts

Natuurlijk zijn er wel genoeg mogelijkheden om ziek te worden. Denk bijvoorbeeld aan dengue (knokkelkoorts) dat in bepaalde delen van het land actief is of aan schimmelinfecties die men hier vrij eenvoudig kan oplopen doordat het klimaat zeer gunstig is voor schimmels. Als toerist kun je daarnaast diarree krijgen van allerlei zaken die mij inmiddels niets meer doen zoals drinken uit de kraan of het eten van een stuk vlees of fruit op straat.

De apotheek

Mocht ik ziek worden in Costa Rica dan is er altijd nog de apotheek waar de meeste geneesmiddelen zonder recept te verkrijgen zijn. In sommige gevallen zijn ze dat officieel niet, maar een vriendelijk gesprek met een medewerker doet vaak wonderen en dan krijg je alsnog het medicijn mee (ik spreek uit ervaring: tijdens het ophalen van medicijnen voor iemand anders bleek ik het recept vergeten te zijn. Gelukkig vertrouwde men mij op mijn blauwe ogen dat ik het medicijn echt nodig had).

• Leave a comment... (1)