Geduld is een schone zaak, een uitspraak die vaak in Nederland opgaat maar die even zo vaak van toepassing is op het leven in Costa Rica. Nog meer dan in Nederland moet men hier geduld hebben voor het regelen van bepaalde zaken of simpelweg in het leven van alledag.

Neem vandaag, een gewone werkdag: na een stevig ontbijt en heerlijke douche was ik klaar om fris en fruitig aan een nieuwe werkdag te beginnen. Helaas bleek al voordat ik mijn PC kon opstarten dat ik een flink portie geduld nodig zou hebben vandaag. De stroom liet het namelijk afweten.

Stroomstoring

Nu is een stroomstoring in Costa Rica niets vreemds. In het regenseizoen (nu) gebeurt dit wat minder vaak dan in het droge seizoen (wanneer er te weinig koelwater voorhanden is om de elektriciteitscentrales die het nodig hebben te koelen) maar meestal is het met een paar minuten, hooguit een paar uur, weer opgelost. Vandaag hadden de mensen van de ICE / CNFL echter meer dan 8(!) uur nodig om weer stroom in de woning te krijgen. Waardoor is mij nog steeds een raadsel.

Ik herinner mij wat stroomstoringen in Nederland die steevast met verbijstering en verslagenheid werden begroet. Mensen gingen de straat op, elkaar vragen wat er aan de hand kon zijn. Men ging bellen met de energieleverancier en men riep dat men toch echt niet zonder elektriciteit kon leven. Op TV en in de krant werd de stroomstoring vermeld en op de kantoren heerste paniek, want wat moest er nu wel niet van de werkdag terecht komen? Negen maanden na een stroomstoring werden er spontaan meer baby’s op de wereld gezet… In Costa Rica merk je in dat opzicht helemaal niets van een stroomstoring. Men haalt de schouders op en gaat verder met leven. In plaats van de magnetron verwarmt men het eten in een pannetje, de kantoormedewerkers gaan aan de slag met de papieren administratie en als die klaar is dan gaat men in het dichtstbijzijnde park genieten van een meegebracht boek. Het leven gaat door, met of zonder elektriciteit. En niemand belt met de energieleverancier…

Geduld is noodzakelijk in Costa Rica

Nu we het toch over geduld en meegebrachte boeken hebben: neem altijd een boek mee. Waar je ook geen gaat. Een boek zorgt ervoor dat je de tijd kunt doden die je gegarandeerd gaat verliezen wanneer je ergens bij een overheidsinstantie een afspraak moeten maken. Enkele voorbeelden?

Wanneer men een afspraak met een dokter wil hebben dan kan men deze alleen maken door in persoon langs te komen. Een telefonische afspraak kennen ze hier niet, tenzij je een spoedgeval bent. Natuurlijk willen er meerdere mensen per dag een afspraak met een dokter en dus is het zaak om op tijd te zijn zodat de dokter niet al helemaal volgeboekt zit wanneer je aan de beurt bent. De EBAIS (vraag me niet wat het betekend, maar het is het gezondheidscentrum) opent zijn deuren om 07.00. Natuurlijk kan je om 06.45 voor de deur gaan staan maar dan staat er al een dusdanig lange rij dat de kans op een afspraak zo goed als verkeken is. Een redelijk kans maakt men als om 06.00 in de rij wordt aangeschoven maar liever staat men er nog eerder! Nadat de deuren zijn geopend wordt de rij langzaam verwerkt. Mijn ervaring is dat als je om 06.00 in de rij aansluit je om 07.45 met een afspraak de deur uit loopt…

Wachten bij Migracion

Nog een voorbeeld? Mijn persoonlijke wachttijdtopper heb ik ‘gescoord’ bij Migracion, zeg maar de IND van Costa Rica. Voordat ik mijn verblijfsvergunning kreeg moest ik een hele lading aan papierwerk presenteren op het kantoor van deze instantie. Na al tijd verloren te hebben met het zoeken naar de juiste balie bleek ook hier een rij te staan. Vol goede moed sloot ik mijzelf aan de achterzijde aan en, naïef als ik toen nog was, ik verwachte zo weer buiten te staan. Helaas bleek ik 4,5 uur(!!) in de rij te moeten staan voor ik aan de beurt was. Gelukkig waren al mijn papieren in orde. De mevrouw naast mij in de rij bleek na 4,5(!!) uur in de verkeerde(!!!) rij gestaan te hebben. “Niets aan te doen mevrouw, u dient opnieuw aan te sluiten maar nu in die-en-die rij. Helaas zijn ze daar al gesloten dus u kunt het morgen nogmaals proberen”.

Banken

Een laatste voorbeeld? Banken. Staatsbanken of private banken, ze kennen allemaal 1 gouden regel: gehandicapten, ouderen, zwangeren en zieken worden als eerste geholpen. Een nobele regel waar ik zelf dankbaar gebruik van zou maken mocht ik in een van die categorieën vallen. Helaas voor Juan met de pet komen er echter vele personen in deze categorieën de bank binnenwandelen. Vaak is er een aparte balie maar nog vaker is deze onbemand. In de praktijk betekend dit dat als je 10 wachtenden voor je hebt je er rustig 5 mag bijtellen…

Een hartaanval

Maar men leert er mee omgaan. In Nederland had ik al 5 keer een hartaanval gehad van frustratie bij zulke wachttijden. Hier in Costa Rica echter niet. Alles gaat gemoedelijk. Mensen maken een praatje in de rij, men leest een meegebracht boek, men blijft netjes en beleefd en er valt geen onvertogen woord. Daar kan men in Nederland een voorbeeld aan nemen. Het probleem is echter dat men daar al zo verwend is met de altijd direct geholpen instelling dat zelfs 15 minuten wachttijd mensen gek kan maken…