Wonen en Werken in Costa Rica – vakantieganger.com

Beyonce zong ooit “I’m a survivor; I’m not gonna give up; et cetera”. Vandaag moest ik onder de douche heel erg mijn best doen om niet aan dit nummer te denken. De douche vandaag was namelijk ijs- en ijskoud.

“Een koude douche in een tropisch land is toch geen probleem?” hoor ik je nu denken. Helaas gaat dat voor mij niet op. Aan de kust, waar de temperatuur dagelijks schommelt tussen de 30 en 37 graden, is een koude douche af en toe een heerlijke verfrissing maar zelfs daar douche ik het liefst (een beetje) warm. In San José is het wat minder warm (met vandaag slechts een schamele 24 graden als maximum temperatuur) en daar douche ik bij voorkeur dus altijd heerlijk warm.

De douche is stuk

Naast een bord Gallo Pinto was een koude douche dus mijn traktatie van de ochtend,. Gelukkig heb ik het overleefd en na mijn koudwateravontuur ben ik direct op zoek gegaan naar de oorzaak van dit vervelende euvel. Volgens mij is onze douche gewoon STUK. We hebben nog steeds water en ook elektriciteit is aanwezig. Beiden zorgen normaal gesproken voor het warme water.

Water en elektriciteit

Water en elektriciteit: 2 ingrediënten voor een heerlijke douche. Ook 2 ingrediënten die normaal gesproken niet samen gaan. Mijn eerste keren in Costa Rica vond ik onze douche ook ronduit eng, daar ga ik niet moeilijk over doen, maar inmiddels stap ik er zonder problemen onder. Een typische Costa Ricaanse douche (in het Engels heel toepasselijk de “suicide shower” oftewel “zelfmoord douche” genoemd) bestaat uit een een douchekop met een geïntegreerde elektrische spoel die het water verwarmd zodra beiden met elkaar in aanraking komen. De douchekop heeft 3 standen: koud, warm en heet. Afhankelijk van de gekozen stand verbruikt de kop meer of minder elektriciteit (tot wel 4500W in het hete standje!). De waterdruk bepaald echter écht hoe warm of heet het water daadwerkelijk wordt. Hoe hoger de waterdruk hoe lager de temperatuur van het water dat uit de kop stroomt. Voor een aangename douche, naar mijn maatstaven, moet de waterdruk redelijk laag liggen (wat er weer voor zorgt dat het uitspoelen van van alles en nog wat lastiger gaat, problemen, problemen…).

Op zich klinkt bovenstaande al vreemd. Elektriciteit dat water verwarmd. Toch wordt het vreemder als je weet dat een dergelijke douche vaak aangesloten wordt zonder oog te hebben voor veiligheid. Zo worden de kabels die de stroom naar de douchekop vervoeren zonder problemen verlengd met een kroonsteentje (in de vochtige badkamer) of simpelweg met tape aan elkaar vast geplakt. Dat er af en toe wat blote kabel zichtbaar is? Ach, moet kunnen toch?

Gelukkig is de douche hier wel beveiligd met een soort van aardlekschakelaar (althans: ik hoop dat het een aardlekschakelaar is, in ieder geval kan de stroom hiermee snel worden uitgeschakeld). Deze was echter vanochtend niet om geklapt en is dus niet de oorzaak van het probleem.

Een nieuwe douchekop

Vanavond ga ik maar op zoek naar een nieuwe douchekop én een elektricien die het ding wil aansluiten… Voor de liefhebbers heb ik enkele foto’s gemaakt (zie onder, klikken voor een grotere versie) van onze overleden douche en de bijbehorende bekabeling. Opmerkingen zie ik graag via de comments voorbij komen :)

(voor de toeristen die dit lezen: in de meeste toeristenaccomodaties zijn ‘gewone’ douches aanwezig. Als men echter een goedkope lodge in het regenwoud boekt dan loopt men de kans een dergelijke douche aan te treffen).

• Leave a comment... (1)

Costa Rica. Bij het horen van die naam, waar denk je dan aan? Witte zandstranden, wuivende palmen, oude dorpjes en een overweldigende hoeveelheid aan groen? Je treft dit inderdaad allemaal (veelvuldig!) aan in Costa Rica. Maar denk je ook aan bergen afval, rokende vrachtwagens die puffend een berg op proberen te rijden of zelfs vervuild zeewater? Vast niet. Toch zijn die laatste drie zaken ook onderdeel van Costa Rica. Het Costa Rica waar je als toerist of bezoekers niet of nauwelijks mee te maken hebt.

Toch is het de moeite waard om hier te vermelden dat de overheid de laatste jaren druk bezig is met het in de gaten houden van de kwaliteit van het oceaanwater. Dit is een uitstekende zaak want de oceaan blijkt op een aantal plekken ernstig vervuild te zijn met rioolwater! Op sommige plekken is zelfs een dermate hoge concentratie van onder andere de E. Coli bacterie in het water aanwezig dat dit een gevaar oplevert voor de gezondheid wanneer men hier zwemt. E. Coli in het water is een indicatie dat het water zelf vervuild is met POEP.

Bandera Azul

Een van de initiatieven van de overheid is het zogenaamde ‘bandera azul’ programma. Wanneer een strand aan strenge voorwaarden voldoet dan ontvangt men deze ‘blauwe vlag’. Dankzij deze blauwe vlag weet men dat dit strand ‘veilig’ is.

Toch is een blauwe vlag alleen niet voldoende blijkt. De overheid heeft op 13 augustus van dit jaar nieuwe monsters van het oceaanwater genomen en daaruit blijkt dat het nog (steeds) slecht gesteld is met een aantal stranden. Er is nu dan ook een waarschuwing uitgegaan dat als de lokale autoriteiten niet gauw maatregelen nemen de overheid zelf borden gaat plaatsen met de tekst dat het onveilig zwemmen is op de desbetreffende locatie. Een goed initiatief! Ook zijn er stranden, zoals Tamarindo, waar het inmiddels beter gaat en waar de hoeveelheid bacteriën in de oceaan meetbaar is afgenomen.

Vervuild water: waarom?

Waarom is het water zo vervuild? Een goede vraag die eenvoudig is te beantwoorden. Vele kustplaatsen hebben geen riolering en al het smerige water moet worden opgevangen in een septic tank die, uiteraard, regelmatig geleegd moet worden. Helaas zijn er privé personen, maar ook hotels, die het niet zo nauw nemen met de regels en al dan niet zelf een pijp leggen naar de oceaan of een dichtbij gelegen rivier. Hierdoor komt al het smerige water, tot en met uitwerpselen aan toe, in de natuur terecht. De overheid heeft vorig jaar nog een groot hotel gesloten nadat bleek dat dit hotel rechtstreeks al hun afvalwater in de oceaan loosde (waar de gasten ongetwijfeld heerlijk in hebben gezwommen).

Waar moet je niet zwemmen?

Het wordt sterk afgeraden te zwemmen op de stranden van Cieneguitas, Miami Jacó (maar daar wil je niet eens dood gevonden worden), Playas del Coco (noord), Playa Tambor, Portete en Quepos (op dit moment heeft Quepos zelfs de twijfelachtige eer het meest smerige strand van Costa Rica te zijn).

Schoner, maar nog steeds niet optimaal zijn de stranden van Cahuita, Playas del Coco (zuid), Playa Hermosa, Puerto Viejo en Puntarenas.

Gelukkig heeft Manuel Antonio nog geen last van de POEP die je dus in Quepos wel aantreft (men heeft zelfs de blauwe vlag). Hier kan men dus veilig zwemmen. Let alleen wel op de verraderlijke stroming hier!

Een positieve noot

Dit artikel eindig ik graag met een positieve noot, want ik schrijf nu eenmaal niet graag negatief over Costa Rica. Naast de genoemde stranden zijn er vele stranden meer in Costa Rica welke allemaal erg schoon zijn. Daarnaast doet de overheid daadwerkelijk zijn best om het oceaanwater (weer) schoon te krijgen door de lokale autoriteiten aan te sporen actie te ondernemen en door vervuilers te beboeten.

Kom dus gerust eens langs :)

• Leave a comment... (0)

Wegens chronisch tijdgebrek is het helaas al weer een poos geleden dat hier een laatste update verscheen. Gelukkig heb ik wat tijd kunnen vinden en vandaar dat er vandaag weer een nieuw artikel verschijnt. Dit artikel gaat over mijn beleving van de Onafhankelijkheidsdag in Costa Rica. Deze heeft plaatsgevonden op 14 en 15 september.

Op 15 september 1821 werd Costa Rica, net als een aantal andere midden Amerikaanse landen, onafhankelijk van het Spaanse Koninkrijk dat hier sinds de komst van Columbus de scepter had gezwaaid. De onafhankelijkheidheidsverklaring arriveerde echter pas op 13 oktober van dat jaar in Costa Rica zelf, mede door de lange route die de verklaring, geschreven in Mexico, af moest leggen. Desondanks is 15 september de officiële datum van de onafhankelijkheid.

De viering

De 14e wordt overal in Costa Rica gevierd dat de onafhankelijkheidsverklaring de daaropvolgende dag werd opgesteld. Dagen (weken?) van te voren vertrekt een vuur dat de onafhankelijkheid voorstelt vanaf de noordgrens met Nicaragua naar Cartago, destijds de hoofdstad van Costa Rica. Op de 14e komt dit vuur op de verschillende plaatsen aan en worden er grotere onafhankelijkheidsvuren mee aangestoken.

Laura en ik zijn dit jaar naar de binnenstad van San José gegaan om de aankomst van het vuur daar mee te maken. Het was er een drukte vanjewelste en een geschikte plek vinden om de hele ceremonie goed te kunnen bekijken bleek praktisch onmogelijk. Gelukkig kon ik dankzij mijn lengte over iedereen heen kijken, echter voor Laura was het wat minder. Desondanks hebben we de ceremonie gezien en (vooral) gehoord.

Samen zingen

De hele ceremonie bestond uit een aantal speeches door onder andere de burgemeester van San José en de vice-president van Costa Rica, Laura Chinchilla, gevolgd door het zingen van een drietal liederen (uiteraard onder begeleiding van live muziek). Dankzij een behulpzame mede-costa ricaan kwamen we in het bezit van een boekje met de teksten van de liederen. Voor Laura waren ze uiteraard geen probleem, voor mij wel. Allereerst zong men een patriottisch lied gevolgd door ‘het lied van 15 september’. Opvallend uit het tweede lied vond ik de tekst ‘wij zijn absoluut niet jaloers op de rijkdommen van Europa’ (oid).

Na de eerste twee liederen arriveerde de vlam met het langverwachte vuur. Onder politiebegeleiding werd deze vlam afgeleverd waarna het grote vuur direct werd ontstoken en men het volkslied begon te zingen. Na het volkslied volgde een indrukwekkend ‘Viva Costa Rica!’.

Een optocht met lampionnen

Terwijl de vlam zijn weg vervolgde naar Cartago en het aanwezige publiek uitwaaierde over de binnenstad besloten Laura en ik te gaan kijken bij de ‘lampara’. De lampara is een optocht door kinderen die vergelijkbaar is met Sint Maarten. Het verschil is dat er hier geen snoep wordt uitgedeeld en dat de lampionnen een patriottisch thema moeten / mogen hebben. Helaas bleek de lampara in San José centro weinig voor te stellen. Gelukkig bleek de McDonalds nog wel open en dus hebben we de zwoele avond afgesloten met een heerlijke Oreo McFlurry op een plein waar uitsluitend geliefden leken te komen.

De 15e: parades!

De volgende dag, de 15e, zijn we naar een tweetal parades geweest. Overal in Costa Rica vinden op de 15e september parades plaats die worden gegeven door schoolgaande kinderen. Iedere school in Costa Rica presenteert zich zelf met een dergelijke parade. De eerste parade was een losstaande parade van de school van het neefje van Laura. Deze parade was prima verzorgd maar helaas wel erg kort. Na deze parade zijn we naar Desamparados vertrokken omdat hier een van de grootste parades van het land gehouden werd. Alle scholen uit deze stad doe mee aan 1 centrale parade en dat is te merken.

De hoofdstraat van Desamparados bleek afgeladen vol te zijn. Een plek bemachtigen om iets van de parade te kunnen zien leek en bleek een schier onmogelijke taak te zijn. Opvallend vind ik altijd de houding van de Costa Ricanen tegenover dit soort dingen. Omdat de straten vol zaten met zittende of niet bewegende mensen begon men over de weg te lopen, waar dus ook de parade gehouden werd. De aanwezige politie maande vervolgens iedereen weer de stoep op te gaan lopen waar netjes gehoor aan gegeven werd. Een paar meter ná de politieagent dook men echter de straat weer op totdat men er door een volgende agent werd afgestuurd.

Nadat wij uiteindelijk een redelijke plaats hadden kunnen bemachtigen net na een politieagent (en dus vrij van mensen die op straat lopen) bleek dat er aan de mensenmassa nog geen einde was gekomen. Na een poos gaf de politieagent het wegsturen van mensen maar op en vertrok hij met de noorderzon. Resultaat was dat wij, netjes vanaf de stoep, een alsmaar groeiende groep mensen voor ons kregen. Op een gegeven moment werd dit zoveel dat we het opgegeven hebben en naar huis zijn gelopen(!) alwaar wij geen stroom hadden (niets bijzonders mensen, gebeurt hier regelmatig) en ons dus zonder schroom met een boek in de tuin konden neervlijen.

Een geslaagde dag

Al met al is mijn 2e onafhankelijkheidsdag wederom een succes geweest. Voor de geïnteresseerden heb ik een video van de 14e en een video van de parade in Desamparados online gezet.

• Leave a comment... (1)

Hoe zit het met mobiele telefonie in Costa Rica? Werkt mijn Nederlandse abonnement zonder problemen? Wat voor telefoon heb ik nodig? Deze vragen vind ik regelmatig terug in mijn mailbox en dus is het hoog tijd om eens een duidelijk en helder artikel te schrijven over het gebruik van uw mobiele telefoon in Costa Rica.

Allereerst wil ik kwijt dat de markt voor mobiele telefonie zeer in beweging is. De markt voor telefonie is op dit moment nog volledig in handen van de ICE maar zal binnenkort worden opgesteld voor andere partijen. Informatie die ik dus nu, 5 september 2008, schrijf kan binnen enkele maanden al niet meer correct zijn. Gelukkig is de markt positief in beweging en zullen alle negatieve punten uit dit artikel uiteindelijk naar positieve punten omslaan.

De telefoon

Allereerst is het type toestel dat u meeneemt naar Costa Rica van belang. In Costa Rica zijn 2 netwerken actief: GSM en TDMA. Het laatste is verouderd en wordt langzaam uitgefaseerd maar geeft wel de beste dekking. Het GSM netwerk is voor u als toerist of bezoeker het enige interessante netwerk omdat hier uw Nederlandse toestel op zou kunnen werken. De dekking van het GSM netwerk wordt verderop in dit artikel besproken.

Men gebruikt hier de GSM1800 frequentie. Deze frequentie wordt door sommige providers in Nederland ook gebruikt en de kans is groot dat uw toestel hier werkt. Voor de zekerheid kunt u echter in uw handleiding of op de website van de fabrikant controleren of uw toestel een zogenaamd dual- of tripleband toestel is. Deze zullen zeker in Costa Rica werken. Met een tripleband bent u ook nog eens verzekerd van een werkend toestel tijdens uw tussenlanding in de VS,

Het abonnement

Met een toestel alleen bent u er nog niet. U heeft ook een abonnement nodig bij een partij die met de ICE een zogenaamde roaming overeenkomst heeft afgesloten. U kunt dit uiteraard opvragen bij uw provider of verder lezen naar mijn eigen ervaring.

Mijn ervaring is dat abonnementen van KPN en Orange het in heel Costa Rica zonder problemen doen. Mijn eigen Vodafone abonnement heeft nooit gewerkt in Costa Rica. Of Orange, dat is overgenomen door T-Mobile, nog steeds werkt is mij niet bekend. Als u in Nederland een GPRS of UMTS verbinding heeft dan werkt deze niet in Costa Rica. Het netwerk ondersteund weliswaar beide protocollen maar voor gebruik dient uw toestel bij de ICE geactiveerd te zijn.

Op het internet zijn er verschillende websites en fora gewijd aan dit onderwerp. Helaas is de informatie hier niet echt duidelijk en men spreekt elkaar soms zelfs tegen. U kunt natuurlijk altijd gewoon uw toestel meenemen en zien of het werkt in Costa Rica.

Pre-paid kaarten

In veel landen is het mogelijk om pre-paid (SIM) kaarten te kopen die men vervolgens in het eigen toestel gebruikt. In Costa Rica is het systeem van pre-paid echter niet in gebruik en men kan dergelijke kaarten dan ook hier niet kopen

Dekking van het GSM netwerk

Costa Rica bestaat voor het grootste gedeelte uit nationale parken. Uiteraard zal in het midden van deze parken uw mobiele telefoon niet werken. De dekking van het GSM netwerk is vaak alleen beperkt tot de ‘bewoonde wereld’. In grote(re) steden als San José, Liberia, Cartago of Limon is het bereik vaak prima net als in de belangrijkste toeristische trekpleisters (al zijn er plekken waarbij het signaal, zeker binnen, niet goed werkt). Buiten de steden en dorpen is het bereik vaak minder en in sommige gevallen is het zelfs geheel afwezig.

Telefoon huren

Mocht er toch persé een telefoon noodzakelijk zijn, en het eigen toestel werkt niet, dan kan men een telefoon huren. De kosten hiervoor variëren per aanbieder maar liggen gemiddeld op zo’n 10 Amerikaanse Dollar per dag. Hiervoor kan men ongelimiteerd binnen Costa Rica bellen. Een telefoon huren in combinatie met een auto is vaak wat voordeliger en dit kan direct bij het verhuurbedrijf worden geregeld.

Publieke telefoons

Omdat een groot gedeelte van de inwoners van Costa Rica het nog zonder mobiele telefoon moet stellen (geen bereik, geen financiële middelen, et cetera) is het land voorzien van vele publieke telefoons. Deze telefoons kunt u aantreffen tot in de verste uithoeken van het land. Er zijn zowel munttelefoons als telefoons die met telefoonkaarten werken (die vaak weer in de buurt van de telefoons worden verkocht). Voor internationale gesprekken zijn er telefoonkaarten te koop die een verbinding via een derde partij opzetten. Ook deze kaarten kunt u op de meeste uiteenlopende plekken kopen. Vaak heeft een winkel waar ze dergelijke kaarten verkopen een geel vierkant bord buiten hangen met de tekst ‘llamadas internacionales’.

Op- of aanmerkingen

Mocht u na het lezen van dit artikel vragen of opmerkingen hebben dan hoor ik die graag! U kunt ze als ‘comment’ achterlaten of gebruik maken van het contactformulier.

• Leave a comment... (2)