Op 28 juni 2008 zijn Laura en ik in het huwelijk getreden. Voor de wet waren we al eerder getrouwd maar die trouwerij was puur om administratieve redenen. Deze keer was het voor ons echter echt en het is een geweldige dag geworden met vrienden en familie.
De kerk
Al vroeg in de ochtend stond ik met mijn ouders, de getuige en vrienden bij de kerk in San Joaquín de Flores. Naast ons kleine groepje was alleen de videoman en de ceremoniemeester al aanwezig. Binnen in de kerk werd nog de laatste hand gelegd aan de vele (bloem-) versieringen die we voor deze speciale dag hadden besteld.
Na een klein kwartier arriveerden de eerste gasten ook in de kerk. Voor Costa Ricaanse begrippen waren ze érg op tijd, maar misschien komt dat doordat we op de uitnodigingen het begin van de mis met een half uur vervroegd hadden ;). Zelf werd ik met de minuut zenuwachtiger en ik kon dat ook niet wachten tot in Laura in haar prachtige jurk zou zijn.
Een kwartier voor aanvang van de mis werd ik naar binnen gestuurd met de opdracht om niet meer om te kijken. Laura kwam eraan! Het is in Costa Rica gebruikelijk dat je de bruid pas voor het altaar ziet en dus vandaag dat ik niet meer om mocht kijken. Nadat Laura volledig was geïnstalleerd achter mijn rug en de muzikanten de kerk vulden met gitaar- en vioolgeluiden mocht ik langzaam naar voren gaan lopen samen met mijn ouders. Achter mij volgde een hele stoet van mensen waaronder o.a. de getuigen, de drager van de ringen, de dragen van het geld dat gezegend diende te worden, de dragen van mijn doopkaars, de drager van de rozenkrans en natuurlijk Laura zelf.
Nadat Laura door haar ouders voor het altaar aan mij werd gegeven begon de mis. De zenuwachtigheid wilde niet afnemen en ik was inmiddels dan ook drijfnat. Gelukkig was het een ietwat bewolkte dag zodat de temperatuur niet naar al te grote hoogten steeg. Laura zag er ronduit PRACHTIG uit in haar witte strapless jurk en ik wist eigenlijk niet goed of ik nou naar de pastoor of naar mijn prachtige vriendin moest kijken.
De mis werd geleid door pastoor Ton van Bakel, een Nederlandse pastoor van 88 jaar oud die al meer dan 40 jaar in Costa Rica woont. Pastoor Van Bakel is een prachtig persoon en zowel Laura als ik zijn erg blij dat hij deze mis wilde verzorgen. Om het extra speciaal te maken wisselde de pastoor constant tussen het Spaans en het Nederlands. Nadat ik mijn trouwbeloften in het Nederlands had uitgesproken en Laura diezelfde beloften in het Spaans had gedaan werden we tot man en vrouw verklaard. De ringen en het geld werden gezegend en we mochten ze bij elkaar omdoen. Een heel speciaal moment waar geen woorden voor te vinden zijn.
Om de mis speciaal af te sluiten werd de aanwezige Nederlanders verzocht het zesde couplet van het Wilhelmus in de kerk te zingen. Gelukkig lukte dit bijna alle aanwezigen. Zelf had ik hier geen problemen mee en ik vond het een prachtig en indrukwekkend moment. Na het Wilhelmus mochten Laura, de getuigen en ik onze handtekeningen plaatsen op de officiële huwelijksakte. Vervolgens werden er in de kerk foto’s genomen in speciale ‘groepen’, zoals bijvoorbeeld met alle zussen van Laura, met de getuigen, met mijn ouders, et cetera. Na de fotosessie, waarbij ik me even een echt model voelde dankzij de vele flitsen die afgingen, zijn Laura en ik de kerk uitgelopen. Tijdens deze uittocht bliezen alle aanwezig bubbels waar wij doorheen liepen. Prachtig!
Buiten de kerk was er gelegenheid tot feliciteren en dat werd dan ook volop gedaan. Zowel mijn vrouw(!) als ik werden door iedereen stevig omhelst en het aantal zoenen was niet te tellen. Nadat we van iedereen de felicitaties in ontvangst hadden genomen zijn we op weg gegaan naar de feestzaal die op slechts 5 minuten rijden lag.
De feestzaal
Het feest werd gegeven in La Hacienda, een mooie zaal op slechts 5 minuten rijden van de kerk. Samen met de mensen van deze zaal en het ingehuurde bloemenbedrijf hadden we van te voren de indeling doorgesproken en het resultaat mocht er zijn. De hele zaal was versierd met rode (rozen) en witte bloemen. Op iedere tafel stond een prachtig bloemstuk met een drijfkaars bovenin. Ook de tafels waren rood / wit gedekt en zagen eruit om door een ringetje te halen.
Terwijl de gasten naar binnen trokken, op zoek naar de juiste tafel, zijn Laura en ik in de tuin van La Hacienda samen met de fotograaf foto’s gaan maken. De fotograaf had duidelijk vaker trouwreportages gedaan en liet ons in allerlei houdingen staan om zo de beste foto’s te krijgen.
Na de fotosessie kwamen ook Laura en ik aan in de feestzaal. Onder luid applaus werden we ontvangen waarna we een toast uit brachten op ons huwelijk. De cocktail waarmee getoast werd was het enige drankje waar alcohol inzat en zo hebben we dus verder een alcoholvrije bruiloft gehad. De toast werd opgevolgd door een speech door zowel de vader van Laura als mijn vader. Beide speeches waren voor zowel Laura als mij erg indrukwekkend. Het was immers de eerste en enige keer dat een dergelijke speech op jezelf slaat in plaats van op iemand anders.
Omdat het eten nog niet was geserveerd, met uitzondering van de dip en de drop, vonden wij het een mooi moment om foto’s te gaan maken met alle gasten. Iedereen was immers nog schoon en niet bezweet en ook de tafels zagen er nog prachtig uit. Tijdens deze fotosessie hebben we tevens iedereen bij voorbaat bedankt voor de aanwezigheid door de gasten oer-Hollandse bruidssuikers aan te bieden. Ze werden vaak met vragende ogen aangepakt maar gelukkig vond iedereen ze, in tegenstelling tot de drop, erg lekker.
Het eten liet nog even op zich wachten en dus werd er door de mannen van de discomobil swingende muziek gedraaid. Op ons verzoek was de muziek een mix van salsa, merengue en cumbia. Gelukkig vonden niet alleen wij maar ook onze gasten de muziekkeuze uitermate geslaagd en dus werd er gedanst dat het een lieve lust was. Tot het eten klaar was.
Het grote voordeel van zelf bruidspaar zijn is dat je als eerste naar het buffet toe mag. Het buffet, dat buiten stond opgesteld, was heerlijk. Laura en ik hadden een maand geleden al ‘proefgegeten’ en wisten dus precies wat ons te wachten stond. Een maand geleden was het eten heerlijk en gelukkig was het deze keer niet anders. Achter ons aan kwamen alle andere gasten en volgens mij hebben ze allemaal genoten van het buffet. Laura en ik zaten aan een aparte tafel aan het begin van de zaal en keken zo uit over alle gasten, een mooie positie om iedereen te observeren. Tijdens het eten is de muziek aangepast naar een door Laura en mij bedacht repertoire van onze favoriete muziek.
Na het eten ging de discomobil weer over op de mix van salsa, merengue en cumbia totdat er ineens een groep muzikanten binnenkwam. Achter de muzikanten kwamen een viertal verklede figuren in de traditionele Costa Ricaanse carnaval outfit. Alle gasten kregen een ratel, een fluitje en een hoofddeksel en onder de opzwepende klanken van het carnaval werd er vurig gedanst. De muziek is zó opzwepend dat je gewoonweg niet stil kunt zitten. De klanken zijn vergelijkbaar met de bekende Braziliaanse carnavalsmuziek. Tijdens het dansen veranderde de groep dansende mensen langzaam in een polonaise en zo hebben we ook dit, in Nederland vaak verplichte, nummer ook gedaan. De sfeer zat er absoluut goed in en Laura en ik genoten zowel van het feest zelf als van de reacties van de gasten die het duidelijk allemaal naar hun zin hadden.
Nadat de eerste gasten al langzaam naar huis gedruppeld waren eindigde het feest rond 17.00 uur met verschillende populaire klanten uit de discomobil. Laura en ik hebben afscheid genomen van de feestende menigte en zijn naar onze hotelkamer vertrokken die, erg attent, al was voorzien van onze koffers.
De nacht
Het hotel lag gelukkig op slechts een steenworp afstand van de feestzaal en dus hoefden we niet ver te rijden in onze bruidskleding. Eenmaal aangekomen in de hotelkamer troffen we daar een fles champagne in een emmer vol ijs. Naast de fles stonden 2 glazen en de bedoeling was duidelijk: dit is om opgedronken te worden! Vrijwel meteen hebben we de kurk in de lucht laten schieten om samen nog eens te vieren dat we toch écht getrouwd zijn.
Gelukkig had het hotel roomservice en we hoefden dus ons kamer niet af om voor wat avondeten te zorgen. Het eten was erg lekker en ruim voldoende. Het leek wel of dezelfde chef van de eerdere maaltijd zich met dit maal had bemoeit!
Cadeaus
In Costa Rica is het gebruikelijk dat de cadeaus op een aparte tafel worden neergezet en op een later tijdstip, thuis, worden uitgepakt. Dankzij deze manier van cadeau geven hebben Laura en ik gisteren nogmaals kunnen nagenieten van de bruiloft. Het uitpakken van cadeaus is natuurlijk een waar feest en we hebben vele nuttige spullen gekregen. Vandaag, een week na de bruiloft, hebben we met het eerste gekregen geld een nieuw meubelstuk gekocht dat nu hier in de kamer staat te pronken.
Foto en Video
Gedurende de hele dag hadden we zowel een fotograaf als een videoman tot onze beschikking. Zij hebben beiden alle belangrijke momenten vastgelegd, al is het nog even wachten op het resultaat. Naast de officiële foto’s en video zijn er natuurlijk heel veel mensen geweest die zelf foto’s en video’s hebben gemaakt. Inmiddels staan er een kleine 600 foto’s op mijn harde schijf waarvan sommige uitstekend gelukt zijn en anderen wat minder. Toch zijn ze allemaal even belangrijk om de dag nogmaals te beleven. Op de verschillende video’s moet ik zelf ook nog even wachten.
Wanneer de officiële trouwfoto’s beschikbaar zijn zal ik een selectie in het fotoalbum plaatsen. Hou dus de website in de gaten als je geïnteresseerd bent in de trouwfoto’s!
Bedankt
Het is wat onpersoonlijk maar ik wil graag via de website een groot aantal personen bedanken. Zonder hen was het feest niet hetzelfde geweest.
Allereerst wil ik mijn ouders, Naomi, Peter, Serita en Robert bedanken voor het grootste cadeau: aanwezigheid! Zij hebben de moeite genomen om helemaal vanuit Nederland naar Costa Rica te komen voor onze bruiloft en hebben er voor gezorgd de onze trouwdag toch een aardig Nederlands tintje heeft gekregen.
Helaas konden mijn opa en oma niet op de bruiloft aanwezig zijn vanwege diverse oorzaken. Toch wil ik ze hier bedanken, gewoon omdat het mijn opa en oma zijn en omdat ik ongelofelijk veel van ze hou.
Ook wil ik graag, in willekeurige volgorde, de volgende personen bedanken voor de gelukwensen in de vorm van kaarten (al dan niet voorzien van of aangevuld met een cadeau) of per telefoon: Wim, Slavica, Kim, Sandra, George, Cock, Belinda, René, José, Tineke, Marcel, Stefan, Jan-Hein, Fred, Hans, Mike, Ron vL, Astrid, Erjen, Kees, Niels, Olaf, Ruud H., Anjes, Youp, Jur, Fred, Yvonne, Renée, Nick, Jesse, Elske, Sonia, Bob, Amber, Guilia, Shirley, Ciska, Bert, Thea, Nel, Ruud G., Dennis, Lilliana, Stef, Gerda, Ron vD, Gudrun, Marjan.
En natuurlijk iedereen die ons een e-card heeft gestuurd en/of ons op een andere manier heeft gefeliciteerd.
Natuurlijk zullen wij een aantal (genoemde) personen ook op een andere manier bedanken :). Mocht ik iemand vergeten zijn: sorry! Neem even contact op en ik zet je alsnog op de lijst.
Vergeten
Natuurlijk ben ik in dit verhaal nog een hele hoop vergeten. Kleine en grote details die absoluut bij Laura en mij bekend zijn maar die we dus niet geschreven hebben. Voor ons was het een prachtige dag die nooit uit onze herinneringen zal verdwijnen. In november of december zijn we in Nederland en iedereen is van harte welkom om dan, samen met ons, deze dag te (her)beleven door middel van onze verhalen, foto’s en video’s.