Wonen en Werken in Costa Rica – vakantieganger.com

Het leuke van een contactformulier op een website is dat er daadwerkelijk personen zijn die de moeite nemen om het formulier te gebruiken. Zo krijg ik regelmatig e-mail berichten van, voor mij, compleet onbekende personen die van alles en nog wat vragen over het leven in Costa Rica. De meesten krijgen netjes een bericht terug en met sommigen correspondeer ik zelfs nog. Toch zijn er ook mensen die de meest vreemde dingen vragen. Vandaag vond ik in mijn mailbox een bericht van een niet nader te noemen persoon dat mij vroeg of het niet eng is om in Costa Rica te wonen. Eng in de zin van: er zijn daar heel veel ziektes en voor je het weet heb je malaria.

Om iedereen in Nederland dan maar meteen gerust te stellen: malaria (een infectieziekte die veroorzaakt wordt door eencellige parasieten, zie voor meer uitleg de pagina op Wikipedia) komt in Costa Rica vrijwel niet voor. Er zijn in de afgelopen maanden enkele gevallen geconstateerd in gebieden waar vrijwel niemand woont, denk hierbij bijvoorbeeld aan boeren die land bewerken ergens diep in het regenwoud. Deze gevallen hebben iedere keer het nieuws gehaald en dat is alleen maar een bevestiging dat het met de malaria in Costa Rica heel erg meevalt.

Het Malaria Atlas Project

Zelfs als men kijkt op deze kaart van het Malaria Atlas Project dan zul je zien dat Costa Rica vrijwel helemaal malaria vrij is (ze hebben overigens ook een mooie KMZ file voor gebruik in Google Earth). Wat ik zelf opvallend vind is dat buurland Nicaragua (in het noorden) vrijwel helemaal bedolven is onder de malaria. Nu heb ik verhalen gehoord dat het daar in de bewoonde wereld ook wel meevalt, het feit blijft dat het gebied als risicovol wordt aangeduid op meerdere websites. Het lijkt alsof de mug die malaria kan overbrengen bij de grens stopt. Of zou het komen doordat Costa Rica een stuk rijker is dan Nicaragua en dus beter in staat is om een dergelijke parasiet te voorkomen, bijvoorbeeld door voorlichting maar ook door een snellere behandeling in het ziekenhuis en een actief beleid om muggen te verdelgen?

Dengue in Costa Rica

Meer aanwezig en misschien zelfs wel gevaarlijker dan malaria is dengue, oftewel knokkelkoorts (zie deze pagina op Wikipedia). Deze ziekte wordt verspreidt door muggen die graag overdag actief zijn en zich ook thuisvoelen in verstedelijkte gebieden. Mede door deze eigenschappen heeft dengue een grotere kans om zich te verspreiden. In Costa Rica is dengue voornamelijk aanwezig in het noorden en in het zuiden van het land en men ziet af en toe een dengue infectie in of rond de havenstad Limón. In het grootste gedeelte van het land heeft men (nog?) geen last van dengue.

De overheid promoot actief het bestrijden van dengue (en dus het bestrijden van muggen) om te voorkomen dat de ziekte zich teveel uitbreidt. Zo zul je bij een bezoek aan een ziekenhuis vrijwel altijd worden geconfronteerd met een affiche waarop de symptomen van dengue staan beschreven en het belang van het vernietigen van muggen. Ook op de telefoonrekening staat iedere maand een mooie tekst die je erop wijst dat het niet verstandig is om bijvoorbeeld water in oude rubberbanden te laten staan (want stilstaand water is tenslotte een perfecte bron voor muggen).

Gevaren voor de gezondheid

Om terug te komen op de gevaren voor je gezondheid in Costa Rica: ik vind het allemaal heel erg acceptabel. Waar je ook ter wereld kijkt er is altijd een reden te vinden om een plek gevaarlijk te noemen. Ik woon inmiddels bij elkaar meer dan een jaar zonder problemen in Costa Rica, ben nog geen enkele keer ziek geweest (ondanks mijn record van 26 nieuwe muggenbulten op 1 dag) en voel me ronduit kiplekker. Als je als reiziger wat algemeen bekende zaken onthoud, zoals jezelf altijd (ook overdag!) insmeren met anti muggen middel voorzien van DEET dan zul je zonder problemen weer thuis aankomen.

Oh, een kleine disclaimer voor een ieder die dit leest: bovenstaand verhaal is gebaseerd op mijn eigen ervaring. Zorg ervoor dat je voordat je op vakantie gaat naar Costa Rica op de hoogte bent van de huidige stand van zaken qua gezondheid en zorg er tevens voor dat je alle verplichte of aangeraden inentingen hebt. Kijk voor meer informatie op de website van het LCR of neem contact op met de GGD. Ik ben niet verantwoordelijk als je toch ziek wordt in Costa Rica.

• Leave a comment... (1)

Na heel wat andere maatschappijen die mij van en naar Costa Rica hebben gebracht (zie onder andere dit artikel) is het deze keer de beurt aan Copa en KLM om zowel Laura als mij naar Nederland te brengen. Deze week hebben we definitief de tickets geboekt en eind november zullen we op Schiphol landen.

Natuurlijk hebben we hard ons best gedaan om de goedkoopste maar ook de meest prettige vlucht te vinden. Helaas gaat dat niet zo makkelijk als in Nederland maar na wat tips van een aantal vrienden weten we inmiddels wel wat er te koop is op vlieggebied. Een aantal genoemde opties vielen eigenlijk meteen al af: Condor Air en Air Comet. Deze maatschappijen vliegen dan wel vanaf San José, het zijn ook beiden budgetmaatschappijen (en dus met de budgetnadelen van slecht of geen eten en weinig beenruimte). Ook gaan ze geen van beiden gaan direct naar Amsterdam en dus zijn we verplicht om zelf naar een extra ticket te kijken.

Alle vluchten met een tussenlanding in Gringoland de VS vielen ook direct af doordat Laura geen visum voor de VS heeft. Helaas is het zo dat ze zonder een visum het land echt niet in komt, ook niet voor een doorreis. Een transitvisum is wel te verkrijgen maar een van de vereisten is dat je al in het bezit bent van je ticket. Een beetje een rare regel want ze kunnen je visum altijd weigeren en dan zit je dus met je reeds geboekte ticket in je maag, want de naam veranderen of het ticket retourneren kan helaas niet. Een permanent visum aanvragen is een optie maar dat kost op dit moment zoveel geld en moeite dat we hier ook van afgezien hebben.

Vliegen met Iberia is mij de vorige keer uitstekend bevallen, mede dankzij de service op de luchthaven van Madrid. Helaas is vliegen met Iberia ook een van de duurste opties en dus besloten we deze als laatste, als er echt niets anders te vinden zou zijn, achter de hand te houden.

De combinatie KLM / Air France heeft ook een kantoor in San José en vorige week hebben we dat maar eens bezocht. Het kantoor ligt letterlijk in een pand naast de Nederlandse ambassade en was dus makkelijk te vinden. Het uitermate vriendelijke personeel heeft ons goed geholpen met het uitzoeken van bestaande vluchten en uiteindelijk hebben we gekozen voor een vlucht met Copa naar Panamá en vervolgens een vlucht met KLM naar Amsterdam. De eerste vlucht duurt ongeveer een uur en de tweede vlucht meer dan 10. De prijs was met $2990 aan de hoge kant, maar nog steeds goedkoper dan vliegen met Iberia. Het enige nadeel is dat we slechts 1 koffer van 20 kilo per persoon mogen meenemen.

Eind november komen we dus aan in Nederland. Inmiddels zijn we al druk bezig met een lijst van dingen die we zeker gaan doen: Londen, de kerstmarkt in Duitsland, Sinterklaas op de ouderwetse manier, Sinterklaas op de nieuwerwetse manier, Amsterdam en kerst. Verder gaan we natuurlijk veel bij vrienden en familie op bezoek.

Zodra de vlucht heeft plaatsgevonden zal ik hier een artikel plaatsen. Zeker ook omdat we het eerste stuk vliegen met een Ambrear 190. Voor mij een geheel nieuwe ervaring :).

• Leave a comment... (1)

Omdat Noord Amerika zo dichtbij ligt rijden in Costa Rica, zeker voor Nederlandse begrippen, heel veel Noord Amerikaanse auto’s rond. Grote 4 wiel aangedreven voertuigen of pickups die wij alleen maar uit TV series kennen. De Europese auto’s zien hier relatief duur, mede doordat de grote oversteek nu eenmaal geld kost, en dus een stuk exclusiever.

Natuurlijk zie je in Costa Rica ook BMW’s en Mercedessen rondrijden. Het verschil is alleen dat de personen die er hier in rondrijden ook echt geld hebben. Waar in Nederland een Turken Mercedes (Mercedes 190) echt alleen gebruikt wordt door uitschot, personen die graag een echte BMW willen, de financieel minder daadkrachtige medemens die graag een statement maakt, in Costa Rica kun je hier best een goed geklede zakenman met attachékoffer uit zo’n auto zien stappen.

Bij een echte BMW of Mercedes hoort natuurlijk ook een logo. Zeg nou zelf, wat is een Mercedes zonder ster? Of een BMW zonder blauw/wit rondje? Een schande toch? Het dievengilde in Costa Rica heeft dit echter ook ontdekt en regelmatig worden er van onbewaakte voertuigen de herkenningstekens gestolen. Niet uit baldadigheid of uit verveling, maar om deze op de zwarte markt weer te verkopen.

Helaas voor de bezitters van de Mercedessen en BMW’s zit er niets anders op dan het merkteken weer terug te kopen bij de louche verkopers van dit soort ‘automaterialen’ en dit zelf of bij een garage weer te laten monteren. Tot ze daar op een gegeven moment doodziek van worden en het maar laten voor wat het is. Ze zitten dan mooi met een voertuig zonder het zo begeerde statussymbool merkteken. De politie kan helaas niets ondernemen tegen deze laffe vorm van diefstal. Het in het bezit hebben of verhandelen van een dergelijk merkteken is immers niet strafbaar en de criminelen passen wel op dat ze bij de diefstal zelf niet worden gesnapt.

Mocht je in Costa Rica dus de zoveelste Mercedes tegenkomen zonder de beroemde ster: de eigenaar is geen brokkenpiloot maar slechts slachtoffer van de merktekenmafia.

• Leave a comment... (0)

Ondanks dat ik nu in totaal meer dan een jaar in Costa Rica woon blijft het soms onbegrijpelijk hoe gevarieerd en mooi Costa Rica is. Met een uur op normale snelheid rijden zit ik in een compleet andere wereld, een groene wereld. Vanuit de bewoonde wereld zit je zo in de natuur waarbij je meteen voelt hoe nederig je als mens eigenlijk bent.

Het nationale park (parque nacional) Carara heb ik een aantal weken geleden met mijn familie en vrienden die hier voor de trouwerij aanwezig waren bezocht. Dit artikel is het verslag van dat bezoek. Onderaan staat een kleine selectie van foto’s die op die dag gemaakt zijn. De volle hoeveelheid foto’s zal op de fotosite geplaatst worden in het thema-album genaamd ‘Carara’.

De route naar Carara

Het is ’s ochtends vroeg en de temperatuur in La Garita is aangenaam. Een uur geleden had ik nog geen idee waar ik met mijn familie en vrienden heen zou gaan deze dag maar gelukkig bood de reisgids uitkomst. Na wat geblader door de omgeving, waar ik het meeste al gezien heb, viel mijn oog op het nationale park Carara. Slechts één paragraaf in de reisgids was gewijd aan dit nationale park, maar ach, proberen kan geen kwaad toch? En dus ben ik nu in La Garita om daar de familie op te halen. Na enkele minuten staan ze allemaal klaar in tropen outfit en vertrekken we naar de kust.

De route voert ons langs mooie plaatsen waar ik ooit nog eens wil wonen. Rustige dorpjes waar de drukte en hectiek van de stad volledig aan voorbij gaat. In eerste instantie stijgen we aardig in hoogte maar al vrij snel daarna beginnen we aan de afdeling richting de kust, toch zo’n 1300 meter lager. Iedere meter die we zakken voel ik hoe het warmer wordt, een van de voordelen van het Costa Ricaanse klimaat. Onderweg zie ik jammer genoeg grote reclameborden voor resorts en andere toeristische trekpleisters. De meeste advertenties zijn voor accommodaties in Jacó, een plaats die ik iedereen wil afraden. De commercie is daar te ver doorgeschoten en als Costa Ricaan (of zelfs als Europeaan) wil je toch niet je vakantie doorbrengen in een plaats waar door gringo’s uit alle macht wordt geprobeerd Noord-Amerika na te maken?

Rio Tarcoles: de krokodillenbrug

Goed, terwijl ik inmiddels zwetend in de auto zit rijden we over de beroemde brug van de Río Tarcoles. De brug is beroemd omdat je vanaf deze brug een prachtig uitzicht hebt over de krokodillen (type: Amerikaanse Krokodil, in het Nederlands vaak spitssnuitkrokodil genoemd) die hier vaak van de zon liggen te genieten. Zonder te overleggen zet ik de auto aan de kant en vraag ik iedereen om uit te stappen waarbij ik de tip geef te genieten van de krokodillen. Gelukkig voor ons zijn ze in ruime mate aanwezig en nog actief ook. De camera klikt driftig en het resultaat is een aantal prachtige foto’s. Of de aanwezigheid van de krokodillen onder de brug nog natuurlijk te noemen is begin ik na een aantal minuten in twijfel te trekken. Een gringo gezin heeft ergens wat halve kippen gescoord en deze aan een touw gebonden. Langzaam laten ze de kippen zakken en hopen ze op een reactie van de krokodillen. De afkeurende reacties van de overige bezoekers (waaronder een aantal locals) kaatsen ze terug met de opmerking “als wij ze geen eten geven dan sleuren ze ergens anders een visser of klein meisje onder water”. Hallo suffe gringos vrienden uit Noord-Amerika! Ooit gehoord van de natuur? Een krokodil valt echt niet zomaar een mens aan, er is immers genoeg ander voedsel voorhanden in de vorm van vogels of een incidentele koe.

Na wat minuten zijn we uitgekeken op de krokodillen en vervolgen we onze rit richting Carara. Gelukkig blijkt Carara niet ver te zijn en na enkele kilometers draai ik de parkeerplaats van het ranger station op. Het ziet er leeg uit en een kaartjesverkoper is er ook niet. ¡Qué Pasó!? Wat is er aan de hand? Gelukkig wordt het al snel duidelijk als een gids op ons afstapt met de mededeling dat iedereen aan het lunchen is. Geen probleem natuurlijk want wij hebben inmiddels ook honger. In mijn beste Spaans vraag ik de route naar de dichtstbijzijnde supermarkt (stel je hier niet teveel van voor!). Het antwoord begrijp ik ook nog eens helemaal en dus vertrekken we om wat te eten te gaan halen. Na een half uur zijn we terug bij het park en beginnen we op een van de picknicktafels aan onze lunch, gadegeslagen door de gidsen.

Het begin van ons avontuur

Tijdens de lunch raak ik aan de praat met een van de gidsen. Omdat zowel Laura als ik hier vandaan komen zijn ze bereid om onze kleine groep mee te nemen het park in voor een schappelijke prijs. We moeten echter nog wel de toegang tot het park betalen á $10 voor ‘buitenlanders’ en $2 voor Laura en mij maar dat is natuurlijk geen probleem. We ruimen de lunch op, spuiten ons in met DEET en trekken de gehuurde laarzen aan (die we later écht nodig blijken te hebben).

Samen met de gidsen trekken we het park in. We zijn de enige bezoekers en de gidsen nemen ruim te tijd om voor ons naar vogels en andere beesten te sporen. Na enkele meters is het meteen raak: een Ara Macao geniet in een boom van zijn of haar lunch. Dankzij de verrekijker van de gids hebben we een prachtig zicht en de zoomlens zorgt wederom voor de nodige foto’s. Het houdt echter niet op. De gidsen verlaten de gebaande paden en sommeren ons hen te volgen en vooral niet zelf op onderzoek uit te gaan. Naast het feit dat je gemakkelijk verdwaalt, alles is immers groen, zit het regen- / nevelwoud immers vol met (giftige) beesten die je liever niet van te dicht ontmoet. De gidsen weten wat ze zoeken en al snel vinden we de volgende beesten: groene (giftige!) kikkers. De kikkers zijn ongelofelijk klein maar wel ongelofelijk giftig. Mooi om te zien!

De wandeling voert af en toe over normaal gesproken onbegaanbare wegen. Wat een geluk dat we de laarzen hebben kunnen huren want met je gympies ben je helemaal niets hier. We waden door het water, we laten onze laarzen vastzuigen in de modder en we lopen over onbekende groene massa. Dat alles in oerwoud outfit: lange broekspijpen! Het zweet komt letterlijk uit al je poriën bij 30+ graden en een hoge luchtvochtigheid maar het is wel noodzakelijk om lange kleding te dragen. Zonder lange pijpen heb je een grote kans om gebeten of gestoken te worden door slangen of zelfs stekelige planten. Om maar niet van de muggen te spreken.

Een kerkhof van vóór Columbus

Na 3,5 uur door het oerwoud banjeren, al 1,5 uur langer dan vooraf afgesproken, vertrekken we langzaam richting het begin. In de 3,5 uur hebben we een hoop prachtige beesten gezien (waaronder toekans!) en we zijn allemaal moe maar zeer voldaan. De gids kiest een route terug die wederom alleen te volgen is als je echt weet waar je bent (zie de foto). Als ik over een hoopje stenen stap wijst de gids me erop dat dit een oud kerkhof is uit de tijd van vóór Columbus, mogelijk zelfs meer dan 2000 jaar oud. De natuur wint echter altijd en dat is duidelijk te zien aan dit kerkhof. Meer dan wat stapels onsamenhangende stenen is het niet meer.

Dan ineens kijk ik verschrikt op. Een gekrijs vanjewelste komt op ons af. Gelukkig komt het geluid niet van de grond maar uit de lucht. Een blik omhoog maakt al gauw duidelijk waar het geluid vandaan komt: een groep ara’s vliegt luidruchtig over. Een prachtig gezicht dat ik niet snel ga vergeten!

Laarzen uittrekken, een avontuur op zich

Eenmaal aangekomen bij de auto beginnen we aan het volgende avontuur: het uittrekken van de laarzen. Wie regelmatig laarzen draagt zal weten dat die krengen niet gemakkelijk uitgaan. Er is flink wat kracht voor nodig om je voet los te krijgen. Tel daarbij de temperatuur en het feit dat we lichtelijk uitgeput zijn op en je kunt je voorstellen dat dit een aardige inspanning is.

We brengen de gidsen terug naar het rangerstation en vertrekken zelf richting La Garita. Onderweg begint het te regenen en het uitzicht is niets meer dan een grijze muur. Het lijkt niemand te deren. Als we aankomen in La Garita besluiten we de avond met een heerlijk diner. Een geslaagde dag!

Conclusie

Het nationale park Carara is absoluut een aanrader als je in de buurt bent. Vanuit de gehele centrale vallei is het park goed bereikbaar. Voor de beste ervaring huur je bij het ranger station een gids. Wij vonden het het geld dubbel en dwars waard. Zorg ervoor dat je voldoende drinkwater bij je hebt en dat je voorzien bent van insectenwerende middelen.

Foto’s

• Leave a comment... (1)