Wonen en Werken in Costa Rica - vakantieganger.com

Gisteren nog schreef ik een artikel over Plaza Itskatzu. Wat ik echter niet in dat artikel heb geschreven is de wederom unieke ervaring met de politie. Daarom vandaag in de herkansing: ons avontuur met de politiemannen!

Het gaat geen groot artikel worden deze keer, daarvoor heb ik het op het moment van schrijven eigenlijk te druk. Toch wil ik jullie, de trouwe lezers van dit weblog, niet onthouden wat mij de afgelopen week is overkomen.

Alcoholcontrole

Vlakbij huis werd ik opgeschrikt door een groot aantal zwaailichten midden op de weg. In eerste instantie leek alles op een groot ongeluk: meerdere voertuigen aan de kant en een redelijk aantal politieagenten bij deze voertuigen. Eenmaal dichterbij leek het meer op een alcoholcontrole dankzij de aanwezigheid van pilonnen op de weg en inspecteurs van de politie die willekeurige voertuigen tot stoppen maanden.

Ook ik werd door een van de politieagenten tot stoppen gemaand. Helaas was ik zo geboeid door alles wat er om mij heen gebeurde dat ik deze agent totaal niet gezien heb. Laura riep nog wel dat ik moest stoppen maar dat was al te laat ik was de agent dus reeds gepasseerd. In Nederland zou een dergelijke actie op zijn minst een flinke reprimande opleveren van de politie vergezeld door een boete wegens het negeren van een stopteken. Hoe anders gaat dat in Costa Rica…

Stoppen of doorrijden?

Nadat ik de eerste politieman was gepasseerd bleek een tweede agent werkschuw te zijn. Met een vragende en verontschuldigende blik keek ik richting van deze agent. Ik was bereid om alsnog te stoppen en duizend keer mea culpa te zeggen om zo onder een boete uit te komen. Tot mijn verbazig was het enige dat de agent zij dat ik door kon rijden! Ik was de controle immers al gepasseerd! OK, prima, dan rijden we toch door…

Achteraf is het echter een vreemde gang van zaken. De controle bleek gericht op alcohol, drugs en wapens en dat is is mijn ogen allemaal erg belangrijk om te controleren. Dat een agent zonder te blikken of te blozen een auto door laat rijden is eigenlijk onacceptabel. Stel dat ik dronken was geweest en juist daardoor te laat was met stoppen dan had mij dat dus geen boete opgeleverd…

• Leave a comment... (1)

Je bent jong, je bent hip én je bent jarig. Zowel in Costa Rica als in Nederland staat deze combinatie garant voor een feestje!

Afgelopen vrijdag was een van de vriendinnen van Laura jarig. Omdat Laura haar al kent sinds de middelbare school, ook wel hip Amerikaans ‘college‘ genoemd, waren wij uitgenodigd voor een feestje. Niet thuis en niet in een discotheek: de place-to-be was een van de meest trendy plekken van Costa Rica op dit moment.

Plaza Itskatzu

Een van de meest trendy plekken van dit moment voor de jonge en hippe Costa Ricanen is de shopping mall Plaza Itskatzu (eveneens met een nietszeggende website op het internet te vinden), gevestigd in Escazú. In deze mall tref je geen McDonalds of Burger King aan. Ook een Carrion (zeg maar de C&A van Costa Rica) zul je hier niet aantreffen. Wat dan wel? Hippe en trendy woonzaken (met dito hippe prijzen) en populaire barretjes. Op de parkeerplaats tref je naast ‘normale’ auto’s ook enkele Hummers of Porsche Cayenne’s aan. Over het algemeen ademt de hele mall ‘Noord Amerika’ uit. Voor een Costa Ricaanse sfeer ben je hier aan het verkeerde adres.

Meer Tequila!

Onze bar voor deze avond was een tent genaamd más T-quila. De letter T wordt in het Spaans uitgesproken als ‘teh‘ en dus vormt T-quila het woord tequila. Oftewel: meer tequila!

Bij aankomst was de bar reeds rijkelijk gevuld met trendy en modebewuste dames en heren. Uit de speakers schalde op een net-iets-boven-aangenaam volume dansmuziek die je op een willekeurige Hed Kandi CD kunt aantreffen. De tafel van onze jarige job was gelukkig gereserveerd en hier zaten dus (nog) geen vreemde vogels. Omdat Laura en ik, echt Nederlands, op tijd waren bleken we de eerste gasten te zijn. Zelfs de jarige was nog niet aanwezig.

Gelukkig was een behulpzame ober niet te beroerd om na enkele seconden al de menukaart onder onze neus te drukken. Niet dat we wilden eten, laat staan een keuze maken uit de verschillende soorten (jawel) tequila, maar toch. Na enkele minuten hebben we uiteindelijk vriendelijk een drankje besteld en gelukkig kwam niet lang daarna de jarige aanzetten met wat vriendinnen.

Nederland of Zwitserland, what’s in a name?

Naarmate de uren vooruit kropen kwamen er meer gasten naar het feest. Aangezien de vriendin van Laura een echt feestbeest is (er is geen discotheek of bar waar ze -naar eigen zeggen- nog niet is geweest) is het niet vreemd dat de meeste van háár vriendinnen ook zo zijn. Helaas niet echt mijn soort mensen.

Dat laatste bleek al snel toen een van de vriendinnen, nota bene toen Laura net even buiten een telefoongesprek aan het voeren was, een gesprek probeerde aan te knopen. Mijn interesse in een goed gesprek vervloog direct nadat ik op ‘ik kom uit Nederland’ te horen kreeg ‘ik ken ook iemand uit Zwitserland’. Hallo!?! Nederland, Zwitserland, ik mis de link? Toen mevrouw ook nog een sigaret opstak die ze uit een zilveren koker haalde (waar is het ouderwetse pakje gebleven?) was het voor mij helemaal afgelopen met het gesprek. Laura was inmiddels teruggekeerd en samen hebben we besloten om de boel de boel te laten en lekker huiswaarts te keren.

Conclusie

Ondanks alles hebben we een leuke avond gehad. Plaza Itskatzu is absoluut niet onze plek maar het was vermakelijk om ook hier eens rondgekeken te hebben. Mocht je als (eenzame) toerist of geile oude man op zoek zijn naar strak verpakte Costa Ricaanse dames zonder (hersen) inhoud dan kun je absoluut in het weekend eens een bar bezoeken in Plaza Itskatzu. Voor het gezelligere uitgaanswerk moet je naar mijn mening ergens anders zijn…

• Leave a comment... (1)

Wat doe je als je een salamander in je slaapkamer hebt die je daar liever niet ziet? Juist, wegwerken dat beest! Helaas gaat het niet zo makkelijk als dat dat klinkt.

Leven in Costa Rica betekend leven met de natuur. Ongeacht of je in de stad woont of op het platteland (dat overigens nergens plat is!), overal kom je beesten tegen. De variatie in dieren die je in huis kunt aantreffen is ook enorm. Van slangen en iguana’s tot muggen en salamanders, alles is mogelijk

De slaapkamer

Eerder hadden Laura en ik al een aanvaring met een salamander. Helaas heeft dit beest het avontuur niet overleeft nadat hij of zijn door een scharnierende deur pijnlijk aan zijn of haar einde is gekomen (met achterlating van 1 ei). Vandaag was het weer zover: in een donkere hoek van de slaapkamer was wat beweging te zien en bij nadere inspectie bleek er weer een salamander de gezelligheid van de slaapkamer te hebben opgezocht. Wij vonden het beest echter niet zo gezellig en dus moest ‘ie ophoepelen.

Deodorant

Maar hoe laat je een salamander vrijwillig uit de kamer vertrekken? Het beest is groter dan een insect en een glas over hem of haar heen plaatsen is dus geen oplossing. Dat past simpelweg niet. Een groot en diep soepbord had misschien nog gekund maar het probleem is dan hoe het beest verder weg te krijgen. Met een papiertje onder het bord lukt het niet. En eerlijk is eerlijk, met salamanders ben ik geen held: het liefst zie ik die beesten niet eens. Ineens kreeg ik echter een grandioos idee…

Deodorant! Wat, deodorant? Inderdaad, ouderwetse DEO! Ik geef toe, het is misschien niet de meest diervriendelijke manier maar het leek mij een ideale oplossing. De salamander zit altijd met zijn ogen open en hij of zij vind het vast niet cool om daar deo in gespoten te krijgen. Volgens mijn redenatie zou het beest gek worden en met een vliegende vaart naar buiten rennen. Bijkomend voordeel is dat de deo zijn ‘werk’ van afstand kan doen en ik dus niet te dicht bij het beest hoef te komen.

Helaas werkt het dus niet zo. Uit ervaring weet ik nu dat een salamander niet verblikt of verbloosd bij een walmpje Axe. Zelfs na een ‘close range’ shot met Axe blijft de salamander zitten. Het enige verschil is dat na enkele seconden de salamander wel erg vaak zijn tong naar buiten gooit. Het beest zal toch niet van Axe houden?!?

Salamanderduwen

Met het beest, ruikende naar Axe, nog in de slaapkamer mocht ik op zoek naar een andere oplossing. Misschien zou het lukken om het beest met lichtstralen weg te lokken? Op zoek naar de zaklamp dus!

Terwijl de zaklamp bundels met licht door de slaapkamer laat schieten valt mij op dat de salamander het licht haat. Of anders gezegd: hij of zij heeft een voorkeur voor plekken waar de (kunst)zon niet schijnt. Dat kunnen we gebruiken!

Na de complete slaapkamer volop in het licht gezet te hebben kan het ’salamanderduwen’ gaan beginnen. Iedere keer als ik de salamander, met behulp van een lang stuk papier, aanraakt rent deze als een gek naar de volgende donkere plek. Maak vervolgens deze plek weer licht, raak de salamander aan en hup, de salamander herhaald het truukje. Op deze, uitermate diervriendelijke maar ook uitputtende, manier heb ik uiteindelijk de salamander naar buiten kunnen krijgen.

De frisse salamander

Ergens in de tuin loopt nu een fris geurende salamander… Levend en wel. Overigens ook een leuke nieuwe titel voor een Suske en Wiske album: ‘de frisse salamander’, maar dat terzijde.

(De slangen waar ik in de 2e paragraaf over schrijf heb ik nog niet zelf ontmoet. In de vorige woning van Laura hadden ze er echter wel degelijk een onder de vloer!)

• Leave a comment... (3)

Waar moet ik met mijn geld naar toe? In Costa Rica op de bank zetten? Op een dollar- of een colones rekening? Of in Nederland laten staan en het af en toe overmaken of uit de muur halen?

Een lastige keuze die echter wel gemaakt moet worden. Aan alledrie de genoemde mogelijkheden zitten voor- en nadelen. De kunst is om deze zo goed mogelijk tegen elkaar af te wegen om zo maximaal rendement uit de centen te halen.

Inflatie

Het afgelopen jaar was de inflatie in Costa Rica bijna 11%. De meeste Costa Ricanen zijn hier aan gewend: een dergelijke inflatie is hier al jaren aan de gang en de hele maatschappij is er op voorbereid. Zo zijn er verplichte salarisverhogingen iedere 6 maanden en worden de prijzen in de supermarkt iedere maand gecorrigeerd met de inflatie van die maand. Voor een bioscoopkaartje betaalde ik een jaar geleden 2000 colones. Diezelfde bioscoop vraagt nu 2300 colones voor een kaartje.

De inflatie betekend ook dat het geld dat je op de bank hebt staan in waarde daalt. Als ik bijvoorbeeld 5000 euro, in colones, in Costa Rica op de bank zou zetten dan ben ik over een jaar 550 euro’s ‘kwijt’. Gewoon opgegaan in lucht… Dit is een van de redenen waarom ik niet teveel geld op een Costa Ricaanse colones rekening wil hebben staan. De bank geeft je weliswaar rente maar dat is vaak niet meer dan 5%. En met een inflatie van 11% draai je dus een aardig verlies.

En toch is een colones rekening ook enorm handig. Alle dagelijkse betalingen doe ik immers in Colones en met het internetbankieren is het een fluitje van een cent om alle rekeningen te betalen van de telefoon, het water, et cetera.

De Dollar Rekening

Een aantal banken heeft een speciale rekening die je als klant moet behoeden voor de inflatie: de Dollar Rekening. Op een dergelijke rekening kun je alleen dollars storten of opnemen.

Op zich natuurlijk een prima idee! De dollar is een stuk stabieler dan de colon en het rentepercentage dat de bank geeft is met 3 tot 4% erg acceptabel. Op deze manier verdampt er niet zoveel geld. Een dollar rekening heeft echter ook een groot nadeel: de wisselkoers. Iedere keer dat je een betaling verricht wordt de wisselkoers van die dag aangehouden. En zoals algemeen bekend: de koers werkt meer in het voordeel van de bank dat in het voordeel van de klant. En zo verlies je, met regelmatige betalingen, ook aardig wat op je dollar rekening.

Een Nederlandse bankrekening

Natuurlijk kan ik ook al mijn geld in Nederland op de bank laten staan. De voordelen hiervan zijn, in vergelijking met bovenstaande, wel duidelijk: een (relatief) lage inflatie en een prima rentepercentage. In Nederland verdampt mijn geld in ieder geval niet.

Nadelen heeft een Nederlandse bankrekening ook. Zo moet ik iedere keer als ik hier geld nodig heb dat uit de muur halen. Er is slechts 1(!) bank waar ik 300.000 colones met 1 transactie kan afhandelen. De overige banken staan een lager bedrag toe. Per transactie moet ik aan mijn bank 2,25 betalen en zo kost ook deze manier van bankieren mij geld. Natuurlijk zijn er banken die geen transactiekosten in rekening brengen voor het opnemen van geld in het buitenland maar bij deze banken zitten de kosten vaak verpakt in een ‘pakket’ dat je af dient te nemen.

Tot slot kan ik ook mijn geld overmaken uit Nederland. Via SWIFT gaat dat zonder problemen. Hier zijn echter ook kosten aan verbonden en het gaat allemaal niet snel. Bij het uit de muur halen van het geld heb je het direct cash in je handen. Via een overboeking duurt het 7 dagen. De kosten zijn ook nog eens fors: rond de 20 euro.

Mijn situatie

Op dit moment heb ik zowel een Colones rekening bij de BCR als een Euro rekening bij de ABN-AMRO. Voorlopig kan ik met deze situatie prima uit de voeten maar het blijft natuurlijk niet ideaal. Hoe ik het ook ga oplossen, bankieren kost mij gewoon geld. Geld dat ik liever uitgeef aan hapjes of drankjes :)

• Leave a comment... (2)