Het is 1 maart en dus tijd voor een nieuw artikel! Deze keer gaat het (weer) over een verschil tussen Nederland en Costa Rica (ik beloof: het is bijna afgelopen met de vergelijkingen en ik zal weer over ons dagelijks leven gaan schrijven (tenzij iedereen deze stukjes natuurlijk zo leuk en interessant vindt ;))).

Deze keer gaat mijn artikel over privacy. In Nederland is privacy iets dat de meesten (denken te) hebben. De verschillende online bankdiensten zijn alleen beschikbaar voor jezelf en je kunt niet zomaar even een kenteken natrekken. Natuurlijk zijn er zaken als de airmiles kaart waar je een stukje van je privacy op dient te geven in ruil voor gratis kaarten voor de Efteling maar over het algemeen zit het wel snor met de privacy in Nederland heb ik het idee.

In Costa Rica ligt de situatie wat anders en nog bijna iedere dag verbaas ik mij hierover. Er lijkt hier geen privacy te bestaan. Natuurlijk heb ik het hier niet over de privacy in bijvoorbeeld de woning maar de privacy van je gegevens. De meeste inwoners van hier geven hun privé gegevens weg alsof het een e-mail adres is. Korting in de supermarkt? Wel even je cédula invullen (vergelijkbaar met het BSN in Nederland). Een gratis abonnement op de krant? Even je cédula invullen. Zelfs voor simpele zaken als een gratis e-mail adres (www.costarricense.cr) dien je je cédula op te geven.

An sich natuurlijk nog steeds niet zo erg. Maar vervelender wordt het wanneer je weet dat alle digitale diensten van de overheid 0,0 beveiliging hebben. Of dit onkunde is of niet dat weet ik niet maar hier schijnt iedereen het normaal te vinden. Wat ik bedoel met 0,0 beveiliging? Op de website van de TSE, de instantie die gegevens van alle inwoners bijhoudt (vergelijkbaar met de GBA) kun je gewoon het cédula van iemand intoetsen. In Nederland is het ondenkbaar dat je het BSN van iemand intoetst en alle gegevens van die persoon te zien krijgt, in Costa Rica kan het. Je vult online een cédula in en je krijgt volledige namen, adres, geboortedatum, etcetera te zien.

Bovenstaande is slechts een van de vele voorbeelden. Een ander mooi voorbeeld is de organisatie die kentekens uitgeeft en beheerd. Ook deze organisatie heeft een mooie website met een functie waar je op kenteken kunt zoeken. Je vult het kenteken in van je eigen auto en, ploep, daar staan je naam, je adres, je merk en type auto zo op het scherm. Altijd handig als je een vervelende bestuurder voor je hebt: je kunt hem thuis eens een bezoekje brengen om te vragen waarom hij zo vervelend deed…

Dan tot slot het online bankieren: de meeste banken bieden deze service maar ook hier is de beveiliging laag. Zo kun je inloggen op je bankrekening door gebruik te maken van een gebruikersnaam, je rekeningnummer dus, en een zelfgekozen wachtwoord. That’s it! Gelukkig zijn er recentelijk wat wijzigingen doorgevoerd waardoor je geen betalingen meer kunt verrichten zonder een soort TAN code, het blijft een vreemd gezicht.

Het online bankieren heeft hier trouwens meer vreemde zaken. Zo kun je online al je rekeningen inzien (handig dat alles van de overheid is!). De rekening van het water, de elektriciteit of je mobiele telefoon, ze staan er allemaal. Om je rekening op te vragen hoef je alleen maar je aansluitnummer in te toetsen. Maar wat als je het aansluitnummer van iemand anders intoetst? Simpel. Dan krijg je de rekening van iemand anders te zien. Zo kan ik makkelijk de rekening van de ouders van Laura bekijken als ik wil, of die van de buurman. Erger nog: als ik op ‘betaal’ klik dan heb ik de rekening ook nog eens betaald!

Als ik met iemand hier over deze situaties spreek en laat weten dat ik het allemaal erg vreemd vind dat dit zomaar kan dan krijg ik onbegrijpelijke blikken terug. Het is hier allemaal gewoon en geaccepteerd dat het zo werkt. Er is hier geen privacy.

Het zal nog wel een hele tijd duren voor ik er ook aan gewend ben…