In Costa Rica heb je meerdere (actieve) vulkanen die je kunt bezoeken. Een van de vulkanen is de Irazu. Een prachtige vulkaan om als bezoeker eens langs te gaan. De vulkaan heeft echter ook een andere kant, een kant die ik hieronder zal beschrijven:
Na een uur lang de vulkaan / berg op gereden te zijn komen we uit bij de poort van het Parque Nacional Volcan Irazu. Na de toegangsprijs betaald te hebben mogen we doorrijden voor de laatste kilometer omhoog. Aan het einde van de weg kunnen we parkeren of naar rechts afslaan richting de hoofdparkeerplaats. De meesten zullen op de hoofdparkeerplaats parkeren en genieten van het uitzicht op de vulkaan, de soevenirwinkel, etcetera. Vanaf de hoofdparkeerplaats is dat allemaal prima te doen.
We kunnen echter ook compleet rechtdoor rijden. Deze weg staat niet aangegeven en het is ook bijna onmogelijk om hier te rijden. Omdat wij deze route al eens gelopen hebben besloten we ditmaal de auto te nemen. Met de vierwielaandrijving en een slakkengangetje komen we uiteindelijk aan bij het einde van de weg. Gedurende de rit hebben we niet één keer een ander persoon gezien. Het lijkt compleet uitgestorven op de vulkaan.
Aan het einde van de weg staan we bij het voormalige bezoekerscentrum, althans: daar lijkt het voor mij het meeste op. Een ijzige wind blaast om ons heen en de wolken lijken allemaal haast te hebben, op weg naar nergens heen. We voelen ons nietig en alleen en een luguber gevoel knaagt langzaam aan de maag. We zijn hier alleen… Op de top van een vulkaan…
Het bezoekerscentrum is compleet verlaten. Er is geen enkel teken van menselijk leven. Het gebouw ruikt muf van binnen en is in geen jaren meer onderhouden. Buiten liggen de resten van het prikkeldraad dat waarschijnlijk ooit aanwezig is geweest. Er groeien naast enkele paardenbloemen en spookachtige bomen helemaal geen planten op de rotsachtige ondergrond.
Vanuit het verlaten bezoekerscentrum is het slechts enkele meters naar de rand van de krater. De krater zelf is vanwege de wolken niet te zien. Eens stond hier een goed sluitend hek dat de bezoekers behoedde voor een val in de krater. Van dit hek is echter weinig meer over en een val in de krater is dan ook een risico, zeker als je te dicht bij de rand loopt. Naast het hek treffen we een soort logo aan van een Amerikaanse overheidsdienst. Wat hebben die hier te zoeken?
Na enkele minuten hebben we er genoeg van. Dit gebied is weinig uitnodigend en het lugubere gevoel blijft. We besluiten dan ook weer naar beneden af te reizen. Naar de hoofdparkeerplaats. Naar de toeristen. Naar de veiligheid.
Bij bovenstaand verhaal hoort deze mooie fotoserie over de vulkaan Irazu(klik op de link!).
Voor de ‘normale’ toerist: de Irazu is een prachtige vulkaan om te bezoeken. De wegen er naar toe zijn prima en ook het ‘park’ is prima onderhouden. Er is natuurlijk altijd de kans dat er wolken aanwezig zijn. Voor ons was dat geen probleem, wij hebben de Irazu al eens bij een strakblauwe lucht gezien, en voor u waarschijnlijk ook niet. Er komt altijd wel een gaatje in de wolken waardoor u een prachtig uitzicht heeft op de krater en zijn gifgroene meer. Geduld is een schone zaak. Reist u niet georganiseerd? U kunt ook altijd bellen met het park voordat u vertrekt. Zij kunnen u informeren over het weer op de vulkaan.