Vorig jaar heb ik op de bruiloft van een nichtje van Laura kennis gemaakt met haar neef. Tijdens deze kennismaking hebben we het ook over werk gehad en wat bleek: Alberto, haar neef dus, is werkzaam als Air Traffic Controller in Costa Rica. Uiteraard had dit mijn volle aandacht omdat ik zelf, zeker toen ik wat jonger was, helemaal gek was van Air Traffic Control. Naar aanleiding hiervan heeft hij ons destijds uitgenodigd voor een bezoek aan de radar.
Vandaag was het zover: om 09.00 werden Laura en ik verwacht bij de ingang van de radar, vergelijkbaar met Amsterdam Radar. Gezien mijn enthousiasme waren we natuurlijk ruim op tijd en om 08.30 stonden we voor de deur. Wat mij direct opviel was het gebrek aan beveiliging. De radar is gevestigd in een apart gebouw naast de luchthaven en een ieder kan hier eigenlijk naar binnen lopen. Er is slechts 1 bewaker aanwezig en als je die eenmaal voorbij bent dan kun je rondlopen wat je wilt. Gelukkig werden wij opgevangen voor de chef van Alberto die ons mee naar binnen heeft genomen.
Eenmaal binnen hebben we kennis gemaakt met alle aanwezige controllers van de dag. Helaas weet ik de namen niet meer maar in ieder geval werd ‘coco radar’, verantwoordelijk voor de ‘airspace’ van heel Costa Rica tussen 6000′ en 19000′, bemand door Alberto en een collega. Daarnaast was er ook een approach en departure controller (airspace lager dan 6000′ en binnen een straal van 10 NM van de luchthaven) en een ‘radio’ controller voor airspace lager dan 6000′. Iedereen was super vriendelijk en na een korte introductie mocht ik aanschuiven bij de radar controller.
Het is natuurlijk onmogelijk om hier een omschrijving te geven van wat er precies allemaal plaatsvindt bij het reguleren van het luchtverkeer maar ik kan je vertellen: het is aardig wat. In eerste instantie is het nogal overdonderend, overal blokjes, streepjes en nummers, maar na een tijdje had ik het aardig door, zeker omdat op dat moment alle vliegtuigen in ‘ons’ luchtruim van het begin tot het einde gevolgd zijn door de controller met mij ernaast. Daarnaast was de controller niet te beroerd om mij letterlijk alles uit te leggen, geïllustreerd met vele (live) voorbeelden.
Na een kleine 2 uur met de radar controller te hebben doorgebracht werd ik overgeplaatst naar approach en departure. Omdat dit een totaal andere radar is ziet het er ook weer anders uit. Het mooiste moment was het begeleiden van een ‘heavy’ Boeing en een klein propellertoestel: beiden lagen op een soort ramkoers en dus werden ze gescheiden door middel van hoogteverschil. Daarnaast werden beiden piloten op de hoogte gebracht dat er traffic in de buurt was. Op de radarbeelden zag het er wel mooi uit: 2 vliegtuigen die elkaar steeds dichter naderen, alarmen, rode vliegtuigen, en uiteindelijk niets aan de hand. Het zal wel mooie plaatjes hebben opgeleverd voor de passagiers van de vliegtuigen :).
Na de approach en departure was het tijd om de radartoren te beklimmen. In Nederland is zoiets ondenkbaar, in Costa Rica is het geen probleem. We mochten zelf de toren beklimmen, als we maar na 30 minuten weer beneden waren :). Vanaf daar heb je een mooi uitzicht op de luchthaven en de aankomende en vertrekkende vluchten.
Eenmaal terug in de ATC ruimte hebben we afscheid genomen van iedereen. Normaal gesproken duurt een bezoek maximaal 30 minuten maar wij hebben er 3,5 uur doorgebracht. Dankzij mijn enthousiasme heb ik nu een uitnodiging te pakken om ‘zo vaak langs te komen als ik maar wil’. Daarnaast gaat de chef contact opnemen met de toren van de luchthaven om te zorgen dat ik daar ook een keer langs mag voor een kop koffie :).
Hieronder tref je een selectie van de 119 foto’s die ik vandaag genomen heb. En ook al kunnen ze geen van allen Nederlands: iedereen van ‘Coco radar’ hartelijk bedankt voor deze mooie dag :).
