Wonen en Werken in Costa Rica

Gisteren kregen Laura en ik een onverwacht telefoontje van een vriendinnetje van Laura: Wendy. Wendy had van haar vader de taak gekregen om op zijn huis te passen gedurende zijn vakantie. Daarnaast is haar vader ook eigenaar van restaurant Huaraches in La Garita en dus was Wendy ook tijdelijk de manager daar. Omdat Wendy zich nogal alleen voelde vroeg ze of wij na haar werk langs wilden komen om haar te vergezellen gedurende de nacht en de komende ochtend. Geen probleem natuurlijk en dus vertrokken Laura en ik richting La Garita (voor de niet-kenners: ‘According to the National Geographic the area of La Garita and Atenas has the best climate of the world!’ :)).

Eenmaal aangekomen in het restaurant waar we Wendy hebben opgepikt zijn we vertrokken naar Atenas waar het huis staat. Nadat we 4 gevaarlijke waakhonden hadden gepasseerd kwamen we in de woonkamer met uitzicht op: een zwembad(!). Omdat het al laat was hebben we besloten pas de volgende dag te gaan zwemmen. Gelukkig was er ook genoeg te eten en stond er een pooltafel in de woonkamer en dus hebben we ons prima vermaakt. Het is logisch dat Wendy zich alleen voelt in het huis, want het is _groot_!

De volgende ochtend hebben we verse limoenen geplukt om een drankje mee te maken (limoenen, water en suiker, prima combinatie, ook voor een diabeet :)) en we hebben ontbeten. Daarna natuurlijk direct het zwembad in :). De omgeving van Los Angeles de Atenas is naast lekker warm en zonnig ook nog eens vol met vreemde dieren (en dus ook vreemde geluiden) en dat is altijd leuk. Het dier van de week is deze keer een joekel van een bidsprinkhaan.

Hieronder een aantal foto’s om te laten zien dat ik nog leef en me prima vermaak hier :).

Update: yegh! Wat zet WordPress deze foto’s toch lelijk neer. Volgende keer zet ik maar 1 foto bij een artikel…
Update 2: sorry mensen met een feedreader voor de rommel ;). Met een beetje HTML kennis is het gelukt de foto’s redelijk netjes te krijgen…

Op 18 december (bijna 2 weken geleden!) schreef ik over mijn trip naar het strand van Nosara. Nu heb ik in die posting ook beloofd te schrijven hoe het is bevallen daar en tot op heden is het er niet van gekomen (er is nog zoveel te schrijven!). Om de pijn van het missen van mijn verslag wat te verzachten bij deze een quote uit een reisgids die prima mijn ervaring verwoord:

Playa Nosara is het meest verlaten strand, en de enige plaats waar u kunt zien hoe de lokale vissers oude vangtechnieken gebruiken. Nosara zelf is een kleine, onbeduidende stad in het binnenland (op ongeveer 1,5 km van het strand -THE). De attracties hier zijn playa Pelada (bezocht -THE) en playa Guiones (bezocht -THE), twee kilometerslange witte zandstranden omzoomd door bos en groene zeekraal met fraaie golven om te surfen. De wegen vanuit Nicoya zijn in het regenseizoen vrijwel onbegaanbaar. Een groot deel van Nosara wordt nog als reservaat beschermd, en als gevolg daarvan is het meer bebost en rijker aan dieren dan de andere delen van de regio. Rode neusberen, gordeldieren, papegaaien, toekans en apen komen hier veel voor.

Bijgevoegd een kleine foto van een ‘howler-monkey’ die ons gezellig tot op 3 meter kwam naderen, zijn familie in een boom achterlatend. Een mooi gezicht :). Daarnaast hebben we op het strand 2 baby-schildpadden ontmoet die op weg waren naar de zee! Helaas hadden we geen camera meegenomen en dus zijn er geen foto’s van de schildpadden (net als in Tortuguero, waar fotograferen verboden is).

En nu snel door naar de volgende update :).

Gisteren ben ik naar een van de grootste kermissen (is dat een correct woord?) uit midden amerika geweest en dat was een uitermate leuke ervaring :).

De kermis is niet te vergelijken met een Nederlandse kermis zoals ik die ken. Zo is de kermis hier gigantisch groot: vele (grote) attracties (waaronder een schommelschip zoals in de Efteling), vele eettentjes, muziek- en discotenten en bergen met snacktentjes. Nu ben ik zelf nooit in Tilburg geweest maar ik kan me niet voorstellen dat die kermis zo groot is als hier…

De attracties komen uit alle delen van midden-amerika en ik heb dus ook een groot aantal nummerplaten kunnen toevoegen aan mijn lijstje ‘deze nummerplaten heb ik gezien’. Het opvallendst was het nummerbord uit El Salvador, dat is bijna identiek aan dat van Costa Rica.

Op de kermis zelf lopen allerlei figuren rond. Helaas heb ik mijn camera, na verschillende waarschuwingen over het onveilig zijn van de kermis, thuis gelaten en dus kan ik jullie niet verbluffen met mooie foto’s. De meest typische figuren zijn wel de zwervers. Deze zwerver de hele kermis over, vaak dronken, en graaien in iedere vuilnisbak op zoek naar iets eetbaars. Daarnaast schieten ze ook vaak bezoekers aan met de vraag of ze voedsel willen afstaan. De meesten doen dit niet onder het motto: als je dronken bent kun je drank kopen, en als je drank kon kopen dan kon je ook voedsel kopen…

Naast de zwervers zijn er de ‘normale’ bezoekers: agressief uitziende tico’s, vaak vergezeld van (immer) goed-geklede tica’s. En tot slot de echt normale bezoekers, gelukkig het overgrote deel, mensen zoals Laura en ik.

De politie is op de kermis ook weer een lachtertje. Zo doen ze weinig anders (althans, daar lijkt het op) dan rondlopen en interessant kijken. Helaas heeft niemand echt veel respect voor ze, iets dat je je misschien kunt voorstellen bij het volgende: er staan om de zoveel meter openbare toiletten die er , wonderbaarlijk genoeg, vrij schoon uitzien. Helaas hebben een aantal personen een dusdanig hoge nood dat ze tegen muurtjes of zelfs woonhuizen aan plassen. De politie loopt langs, kijkt er naar en doet … niets … inderdaad, niets. Na mijn opmerking hierover ben ik te weten gekomen dat in het openbaar urineren in Costa Rica dus niet verboden is. Er staat ook geen boete op. En dus doet de politie niets. Natuurlijk kunnen ze de personen aanspreken en ze wijzen op hun gedrag maar gezien hun eigen status doen ze maar niets, en zo zakken ze weer een stukje dieper in het aanzien van mij (en de velen die hier hun hele leven al wonen).

Goed, tot slot: vuurwerk! Om 21.00 barst er een groot vuurwerk los, iedere avond, tot 14 januari. En dat vuurwerk is absoluut van professionele kwaliteit! Een leuke afsluiter van de avond. De kermis zelf gaat nog tot 02.00 door, maar het niveau (en de veiligheid) gaat met het uur achteruit. Het beste kun je na het vuurwerk nar huis toe gaan en dat hebben we dan ook gedaan. Met een tevreden gevoel, de kermis is leuk! :).

Inmiddels zit het kerstfeest er in Costa Rica ook bijna op. Net als in Nederland is het hier, geheel tegen de verwachtingen in, koud, regenachtig en donker. Volgens velen is dit de ’slechtste’ kerst ooit met een middagtemperatuur van rond de 21 graden en een compleet bewolkte lucht waar af en toe een spatje regen uit valt. Kerst hoort warm te zijn met een strakblauwe lucht en compleet regenloos…

Maargoed, voor mij is het natuurlijk nog steeds alleszins acceptabel en doet mij dit een beetje denken aan een Nederlandse kerst. Verder is de kerst in Costa Rica totaal anders de in Nederland. Zo zijn er dagen, nee weken, voor kerst al overal kerstversiersels te zien en dat blijft een leuk gezicht: neem bijvoorbeeld een besneeuwd (nepsneeuw, uiteraard) rendier met de kerstman erop die staat de branden in de zon :). De muziek is herkenbaar en van dezelfde kwaliteit al wordt er wel vaak in het Spaans gezongen wat voor mij een welkome afwisseling is.

In Costa Rica kent men maar 1 kerstdag en dat is vandaag, 25 december. Veel belangrijker is echter kerstavond, de avond van de 24e december. Veel tico’s en tica’s brengen deze avond door met vrienden en familie en hierbij wordt gegeten en er worden cadeau’s uitgepakt. Omdat het hier allemaal wat minder materialistisch is (of heeft men echt gewoon minder geld?) vind ik het uitpakken van de cadeau’s een mooi iets. Men geeft elkaar een stropdas, een doos chocolaatjes, een nieuw T-shirt of een paar slippers. Hoe totaal anders is dat dan in Nederland waar alles groter, luxer en duurder moet zijn. De winkels zijn de 24e wel het toonbeeld van chaos: rijen dik staan mensen te wachten omdat ze echt op het aller-allerlaatste moment nog een cadeau moeten vinden.

Naast eten en cadeau’s viert men kerstavond ook met: vuurwerk! Jawel, overal om je heen vuurwerk! En dat blijft een mooi iets :)

Zelf hebben Laura en ik gisteren de kerstavond ook bij familie doorgebracht en ik moet zeggen dat het een uitermate geslaagde avond was!

Queridos lectores de nuestro sitio web, les deseamos una muy Feliz Navidad.

Que el amor de Dios los colme de bendiciones, dicha y paz en esta fecha tan especial a ustedes y sus familias. Esperamos su fiel compañía en nuestro sitio en el próximo año, porque vendrán temas qua atraerán su interés.

- Laura

continue reading…